Μα “Κάθε Δάκρυ και μία Βροχοσταγόνα”;

 

Οι Coldplay στο καινούργιο single τους “Every Teardrop Is A Waterfall” λένε μεταξύ άλλων: “Μπορεί να είμαι στις μαύρες μου / Μπορεί να έχω γονατίσει / Μπορεί να αιωρούμαι ανάμεσα στα δύο σκοινιά του ακροβάτη / Η καρδιά μου όμως χτυπάει και οι παλμοί μου δημιουργούν καθεδρικούς μες στην καρδιά μου.” Αυτά και άλλα αφελή ξεστομίζει ο Chris Martin στο καινούργιο τραγούδι του super group του με μία ψευτο-ηρωική διάθεση που ακόμα και οι Big Country στα 80′s θα περιφρονούσαν ως kitsch. Και όλα αυτά σε ένα μουσικό φόντο γεμάτο υποσχέσεις που οδηγεί μία μελωδία όλο σκέρτσο και χαριτωμενιά στο τίποτα.

Νομίζω, ο πάτος που αγγίζουν οι Coldplay με το καινούργιο τραγούδι τους είναι ενδεικτικός της παρακμής του καινούργιου mainstream. Στην εποχή μετά τα reality shows, μετά τα δερβίσικα κόλπα των 360 μοιρών των U2, μετά τα ρεκόρ συναυλιακής αντοχής των Rolling Stones και μετά την υστερία της Lady Gaga, οι Coldplay έρχονται να απαξιώσουν το mainstream θριαμβευτικά με την ηλιθιότερη ανοησία της καριέρας τους. Πραγματικά, δεν μπορώ να φανταστώ ποιο είναι αυτό το target group που μπορεί ακόμα να τσιμπάει με τίτλους όπως “Κάθε Δάκρυ Είναι Μία Βροχοσταγόνα“. Δεν μπορώ να φανταστώ ποιος στην ευχή θα πάρει στα σοβαρά το υπερ-cool σε σημείο αναισθησίας στιλάκι του Chris Martin, ποιος θα ονομάσει rock (ή έστω rock στιλ) το τελευταίο πόνημά τους που κάνει ακόμα και την συμπαθέστατη κατά τα άλλα Beyonce, να φαντάζει ως avant garde. Δεν μπορώ να φανταστώ καν ότι το καλύτερο που θεώρησαν ότι μπορούν να κάνουν οι Coldplay είναι να γράψουν μία μελωδία από τα καλάθια του arena rock των 80′s, από αυτές που κατά συρροήν έγραφε ο “καθισμένος” Jim Kerr των Simple Minds της εποχής του θλιβερού “Νeapolis“. Δεν μπορώ να καταλάβω (ούτε και να αντέξω) το γιατί οι Coldplay τραγουδάνε σαν άγουροι δεκαεξάχρονοι, σαλταρισμένοι πριν την πρώτη μπουρδελότσαρκά τους. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο Brian Eno θεώρησε πρέπον να οργανώσει τον ήχο τους έτσι ώστε να ακούγεται ως απότοκο του “Where The Streets Have No Name” με κάτι παρωχημένους ιρλανδισμούς στην κιθάρα. Και φυσικά δεν μπορώ να φανταστώ τι στο διάολο βρήκαν ακαταμάχητο στο “I Go To Rio” του Peter Allen, ένα πανάλαφρο latin disco του 1977 και το χρησιμοποίησαν ως sample στο τραγούδι τους. Πραγματικά, κάποιες φορές ούτε η αρνητική κλίμακα δεν είναι αρκετή για να χωρέσει το κούφιο.