45 χρόνια – no no no no no…

Για κάποιο λόγο ξύπνησα μια μέρα την προηγούμενη εβδομάδα και τραγουδούσα το ρεφρέν του “La Poupee Qui Fait Non” χωρίς καν να ξέρω τι λέει, διότι δεν ξέρω γρι γαλλικά. Απλά είχα τη μελωδία κολλημένη στο νου μου και αυτό το “No – no – no – no – no” του ρεφρέν. Το τραγούδι αναδύθηκε εντελώς ανεξιχνίαστα από μέσα μου, δεν υπάρχει καμία λογική εξήγηση συνειρμών και τα ρέστα. Απλά ήρθε στην επιφάνεια στο δικό του χρόνο, ένα pop διαμάντι σαράντα πέντε χρόνων αισίως, από αυτά που “δεν γράφονται” πια και που όλοι στενοχωριόμαστε που “δεν γράφονται” πια και νοσταλγούμε τις “εποχές που η pop συνέβαινε” κ.λπ. Ο Michel Polnareff, ένας γάλλος star με δραματική καριέρα και ακόμα πιο δραματικά φανατικούς ακροατές μέσα στα χρόνια, στα 60′s ξεκινούσε ως ζεν πρεμιέ της beat pop, έστω γαλλόφωνης, κάτι σαν απάντηση στο swingin’ Λονδίνο του Georgie Fame. Κάτι ήξεραν οι Saint Etienne (πάντα “κάτι ξέρει” ο Bob Stanley) και το διασκεύασαν για b-side στο “Hug My Soul” το 1994. Πριν γίνει ένας ζωντανός μύθος με μία ζωή γεμάτη τραγωδίες, απρόοπτα, παράδοξα και ανατροπές, ο Michel Ponareff ακουγόταν στιλάτος, κομψός, ακαταμάχητος δανδής, sexy και “καρφιτσωμένος” στην (μία και μοναδική) μαζική καρδιά των ακροατών του. Αργότερα έγινε διάφορα άλλα χαμελαιοντικά και δοξασμένα αλλά κυρίως λειτούργησε σαν πρότυπο στην πρωτογονική macho εικόνα (του κομμωτηρίου) του David Lee Roth. Αστειότητες. Προτιμώ να τον θυμάμαι ως beat boy. Για κάποιο λόγο το “La Poupee Qui Fait Non” θα μπορούσε να είναι ένα σήμα κατατεθέν μιας αλά γαλικά επανάστασης πλατειών. Είναι εξώστρεφο, εύκολο, αισιόδοξο και με ένα ρεφρέν που θα μπορούσε να γίνει αντιεξουσιαστικό έμβλημα. No no no no no…