“Πρέπει να γίνουμε οι ανελέητοι κριτές των εαυτών μας”

John Maus
We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves
(Upset The Rhythm) 

Ο John Maus είναι ξεκάθαρος: αρπάξτε το μαστίγιο και οργιστείτε αρχικά από το μέσα σας. Ξεκινήστε την “εκκαθάριση” από τα δικά σας λύματα. Και αντιταχθείτε σθεναρά σε ότι σας κρατάει πίσω. Αν σε αυτή τη διαδικασία ακούτε το “Real To Real Cacophony” των Simple Minds, το “In The Flat Field” των Bauhaus και το “Vienna” των Ultravox, ακόμα καλύτερα. Ακούγεται σαν σταυροφορικός ανήφορος αλλά το τρόπαιο στην κορυφή αποζημιώνει με το παραπάνω…

Νομίζω, ο John Maus κυκλοφόρησε το album που μπορεί να γίνει το soundtrack των φετινών ενοχών μας. Ακούγεται αυστηρό, μετρονομικό και αποφασισμένο. Μοναχικό, παρακμιακά κομψό (στα όρια ενός ψυχωτικού δανδισμού) και αφοσιωμένο. Το “We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves” έχει μία θρησκευτική ευλάβεια στα σπλάχνα του και ένα πάθος που ξεπερνάει οποιοδήποτε δόγμα έχετε διδαχθεί. Μετά το προ τριετίας “Love Is Real“, το φετινό θυσιάζει λίγη από την ακαμψία των Joy Division υπέρ μίας πιο κεντρικής αστικής θέας, που βλέπει σε φώτα μέσα στη νύχτα. Ο John Maus τραγουδάει μόνος του σαν ευαγγελιστής μίας δυστοπίας που δυστυχώς κανείς δεν μπορεί να συνοραματιστεί μαζί του. Στέκεται λοιπόν μόνος του σε έναν πύργο κάπου στην Minnesota και φαντασιώνεται ότι το synth του είναι εκκλησιαστικό κλειδοκύμβαλο. Το ταράζει, το ιδρώνει, το υποχρεώνει σε κινήσεις συστημικές και πειθαρχημένες, το αναγκάζει να προσομοιάσει σε soundtrack του “Trans Europe Express“, το εξαντλεί και στο τέλος πατάει το off, μόνο αν έχει καταφέρει να νιώσει εκείνη την αίσθηση που είχε ο ιππότης που φαρμακώνει όλη την οικογένειά του πριν αφήσει τις πύλες του οίκου του αφρούρητες για να εισβάλλουν μέσα όλες οι αιμοδιψείς ορδές του ανατολικού κινδύνου. Αυτό είναι ο John Maus, ένας ακρίτας στις εσχατιές του μοντέρνου, ηλεκτρονικού πολιτισμού.

Όπως ο φάρος κοσμεί το εξώφυλλο του νέου album του μέσα στην ταραγμένη θάλασσα και τη νύχτα, έτσι και ο ίδιος αρνείται να μπει στο παιχνίδι της απόλαυσης και της ηδονής, στέκεται ακοίμητος και αγέλαστος φρουρός της αισθητικής που υπερασπίζεται και των οραμάτων του. Αν ενώσετε τους τίτλους του, ενδεχομένως να αποκαλυφθεί μία κρυπτική αφήγηση από τα έγκατά του: “And The Rain“, “Keep Pushing On“, “The Crucifix“, “Head For The Country“, “Matter Of Fact“, “Every Teardrop Is A Waterfall“… ή σε άλλη σειρά μία άλλη ιστορία, υπό τους ήχους των προγόνων του, νεορομαντικών και goth εραστών του λόρδου Byron.

Είναι θαυμάσιος ο νέος δίσκος του John Maus και πρέπει να το πιστέψετε.

8/10 (σκοτεινά δωμάτια με ηχώ στους τοίχους που δεν σταματάει ποτέ)