Pump

To άκουγα φανατικά θυμάμαι, το 1986 όταν κυκλοφόρησε. Είχα περίπου, ψυχωθεί με τα πάντα του: την μπάσα απόκοσμη φωνή του Edvard Graham Lewis (αλλιώς τον είχα αφήσει στους Wire, και αλλού βρέθηκε στους He Said). Τους στίχους που με μούδιαζαν με τις καθόλου αθώες ρίμες τους. Το νυχτερινό, λευκό funk των synths του. Το νευρωτικό αστικό stress του. Τα αρμονικά washes στο υπόβαθρο. Δέος, ψύχωση, εμμονή, κόλλημα, λούπα. Tον Martin Gore που εμφανίζεται σαν θολός επίσκοπος στο υπόβαθρο και παρακινεί “Let’s Exercise Our Hearts“… Την Σουηδία που άφησε πίσω του. Τον Brian Eno στο στούντιο. Τον τρόπο που επιδίδεται στην εύγλωττη παντομίμα του video.

To τελευταίο εξάμηνο, το “Pump” ξανατρύπωσε. Βρήκε μία σχισμή και στρογγυλοκάθισε. Μονιμοποιήθηκε εκ νέου. Ξανά νεύρωση, ξανά εμμονή και κόλλημα. Για κάποιο λόγο το ακούω φανατικά και καθημερινά τις τελευταίες μέρες και κάθε φορά που σιγοτραγουδάω τους στίχους του, θυμάμαι τους ισπανούς που κατέλαβαν τις πλατείες τους. Και συγκινούμαι που ο Edvard Graham Lewis ταξιδεύει ιβηρικά. Κάπως αυτός ο κύκλος έρχεται και στέκεται στην καρδιά μου. Το “Pump” είναι ένα δεκαράκι, ένα πλήρες αριστούργημα. Παγωμένο electronica funk από την εποχή που οι φωτισμένοι άνθρωποι πρόσφεραν ολοκληρωμένα σενάρια σε ένα μόνο στίχο. Και στον επόμενο στίχο, άλλο σενάριο. Και για του λόγου το αληθές:

Grass doesn’t grow on busy streets
A tumbleweed turns, beats a retreat
Breathe some life into this place
Pump fresh blood through these hardening veins
Pump pump pump pump

Let us all (let’s) exercise out hearts
Thump thump thump thump

Is it the prizes, the surprises, the supervision you crave?
Is it the iris or the iris or the Irish you slave?
Is it the voice or the choice or the boys or the girls?
Is this the start or the finish or my place in the queue?
Who, what, which keeps you there?