Nano-rhythms

Radiohead
The King Of Limbs
(XL Recordings)

Nicolas Jaar
Space Is Only Noise
(Circus)

Υπάρχουν σήμερα event releases καινούριων albums;

Κρίνοντας από την συγκομιδή των καλλιτεχνών πάνω στους οποίους έχουν εναποτεθεί οι προσδοκίες του κοινού, νομίζω, η έννοια της event κυκλοφορίας τείνει να εξαφανιστεί: αν το group με την μεγαλύτερη αίγλη της Βρετανίας, επιστρέφει -για όγδοη φορά- με το ηλεκτρονικά διάτρητο “King Of Limbs” και ένας φέρελπις πρωτοεμφανιζόμενος κυκλοφορεί το ντεμπούτο του “Space Is Only Noise” ως επιστημονικό εγχειρίδιο ατμοσφαιρικής ηλεκτρονικής πολυρυθμίας, τότε κάτι ύποπτο συμβαίνει στο βασίλειο της pop μουσικής. Η έννοια του τραγουδιού υποχωρεί και στη θέση αυτή στρογγυλοκάθεται η ανάγκη για υποβλητικές ατμόσφαιρες που δεν τραγουδιούνται, δεν σιγοντάρονται, αυτές που καταργούν τα hooks για να γατζωθεί ο ακροατής.

Το “King Of Limbs” μοιάζει με καμβά πάνω στον οποίο ο Thom Yorke κεντάει ένα αναιμικό, θολό μοτίβο μελωδικής μελαγχολίας, χωρίς να το βασίζει σε ούτε ένα ρεφρέν, ούτε ένα αναγνωρίσιμο κουπλέ. Μετά το θαυμάσιο “In Rainbows” του 2007, οι Radiohead επιστρέφουν στην αμπάριζα του “Hail To The Thief“. Προκρίνουν τα “προσχέδια” τραγουδιών -όχι τα ξεκάθαρα σχήματα-, αποφασίζουν ότι το prog όνειρο των 70′s δεν ήταν και τόσο εφιαλτικό -μόνο που το ξεγυμνώνουν στα μινιμαλιστικά συστατικά του-, μπαίνουν στο trip της νεοκλασικής μουσικής -αλλά με το “πνεύμα δρόμου” αν εννοούμε όλοι το ίδιο με αυτό- και πειραματίζονται με το “νέο” που στη σημερινή περίπτωση σημαίνει την μετα-dubstep έρημο -χωρίς όμως τη χορευτική διάσταση του ιδιώματος. Το “King Of Limbs” είναι πλαδαρό συνθετικά αλλά καλόγουστο. Είναι στιλιστικό αλλά υποβλητικό. Δανείζεται από τα blues (“Give Up The Ghost“), το υπόγειο των σπασμένων beats (“Lotus Flower“) και τους οικείους θρήνους του πιανιστικού βρετανικού rock (“Codex“) και φτιάχνει ένα γενικόλογο, πλαίσιο που σε αφήνει στο τέλος τραγικά ακάλυπτο. Δεν σου δίνει να πάρεις τίποτα μαζί σου μετά το πέρας της ακρόασης… Η τσιγκουνιά του Yorke είναι εξοργιστική: οι μελωδίες του ποτέ δε σε κάνουν να αισθάνεσαι το απαραίτητο “μαζί”. Ακούγεται αυτάρεσκος και αποκομμένος από την πραγματικότητα, ξεγλυστράει μέσα από τα δάχτυλά σου σαν πονηρός κάλπης και μοιάζει να τον νοιάζει μόνο η εικόνα του. Δεν σας κρύβω ότι τον άκουσα καμία δεκαριά φορές, επιμένοντας κόντρα στην πλήξη μου. Δεν μπόρεσα να βρω τίποτα σημαντικό σε αυτό.

Το “Space Is Only Noise” από την άλλη είναι το ντεμπούτο του ταλαντούχου εικοσάχρονου Nicolas Jaar από τη Νέα Υόρκη που μεγάλωσε στη Χιλή. Ελπιδοφόρος και ιδιαίτερα παραγωγικός, πρόσφερε τρία eps στο κοινό πριν εκτεθεί σε album -όπως και ο James Blake- και έχει κάνει όλην την κοινότητα της ηλεκτρονικής μουσικής να μιλάει για αυτόν με κολακευτικά λόγια τόσο θερμά που δύσκολα θα μπορέσει να ανταποκριθεί, φαντάζομαι… Φρέσκο και με την αντίληψη του μικρού εξερευνητή -κάτι σαν πρόσκοπος που ανακαλύπτει και τοποθετεί σε τάξη τα ευρήματά του- ο Jaar προσθέτει στη μαρμίτα του “Space Is Only Noise” από Angelo Badalamenti μέχρι Fredo Viola και από Brian Eno των “Ambient” μέχρι Bilal και φτιάχνει ένα υπνωτιστικό downtempo μόρφωμα σαν χειρουργός των ρυθμών, προσθέτοντας μελωδικές ατμόσφαιρες ως καρίκευμα. Σε κομμάτια όπως το “Keep Me There” και το “Spectres Of The Future” αγγίζει το ζενίθ του -αφήνει τη βροχή, και κάποιους ρυθμούς που μοιάζουν να πάσχουν από “αρθριτικά” να κάνουν τη δουλειά τους. Ο Jaar δίνει την εντύπωση ενός ανθρώπου που έχει την ανάγκη να αξιοποιήσει με μια προκοπή αυτά που ανακαλύπτει, που έχει συναίσθηση των αναγκών του αυτιού, έστω και μέσα στο πλαίσιο της επιστημονικής δουλειάς που κάνει. Υδάτινος, εφευρετικός και χαμηλών τόνων που τείνουν να υποννοούν τα concepts παρά να τα εννοούν ευθέως, ο κόσμος του Jaar είναι ιδιαίτερα θελκτικός.

5/10 (στον άοσμο κόσμο του Yorke)
7/10 (στον εφευρετικό κόσμο του Jaar)