Κύρος και Αξιοπιστία. Όπως Τσάι και Συμπάθεια.

Δέκα αρχές που έχω ανάγκη να καταγράψω για να μην ξεχνάω ότι η αξιοπιστία και το κύρος, δεν είναι ανταλλακτικές υπηρεσίες, ούτε αρετές που υπόκεινται στους νόμους της αγοράς.

01. Αξιόπιστος είναι αυτός που επικοινωνεί μια αλήθεια με όσο το δυνατόν πιο “κοντινό” στη μέση πραγματικότητα του περιβάλλοντος, τρόπο και όσο πιο κοντά δύναται, στην εσωτερική του πραγματικότητα.

02. Αξιόπιστος είναι αυτός που προκαλεί ένα μίνιμουμ αυθεντικής συναισθηματικής έντασης στον αποδέκτη του, βασισμένος σε ένα αληθινό συναίσθημα και όχι σε ένα επίπλαστο, “με το στανιό”.

03. Αξιόπιστος δεν είναι μόνο αυτός που κατέχει. Αυτό είναι αναγκαία συνθήκη αλλά όχι και ικανή. Χρειάζεται να νιώθει κιόλας. Επίσης ο αξιόπιστος δεν καταβάλλει κόπο και ενέργεια να είναι αξιόπιστος. Τα καταβάλλει αυτά για να είναι σε ισορροπία με τον εαυτό του και το περιβάλλον του.

04. Η αξιοπιστία δεν είναι θέμα γνώσης (μόνο). Είναι προτίστως θέμα ενσυναίσθησης.

05. Ο αξιόπιστος δεν έχει ανάγκη να πείσει. Μιλάει λογικά και συναισθηματικά ταυτόχρονα και πείθει χωρίς, κατ’ ανάγκη να επιστρατεύσει επιχειρήματα.

06. Έγκυρος είναι ο διαχρονικά αληθινός. Αυτός που στο πέρασμα του χρόνου, ο λόγος του δεν καταρρέει, ούτε ξεπερνιέται.

07. Το κύρος δεν γίνεται να το αγοράσεις. Ούτε να το κυνηγήσεις. Είναι κάτι που προκύπτει σε ανύποπτες χρονικές διάρκειες. Δεν υπάρχει επιτροπή που χρίζει τους έγκυρους.

08. Ο έγκυρος λόγος δεν είναι κατ’ ανάγκη ευχάριστος. Αντίθετα συχνά είναι δύσκολος και κόντρα.

09. Η εγκυρότητα είναι εστία παραγωγής φθόνου. Το πιθανότερο είναι ότι προκαλεί σύγκρουση συμφερόντων.

10. Ο έγκυρος αποπνέει κύρος. Δεν το επιβάλλει. Δεν το μετράει με “μόρια”. Η εμπειρία του είναι αναγκαία συνθήκη αλλά δεν είναι ικανή. Μετράει η ακεραιότητα συνολικά στην δημιουργία της φήμης του “κύρους”.

Αφιερώνω αυτή την απλή, ταπεινή σκέψη μου στη μοντέρνα ελληνική δημοσιογραφία που όλο και περισσότερο προσπαθεί στην πλειονότητά της, να “αγοράσει” κύρος ή να το “επιβάλλει” με το στανιό, χρησιμοποιώντας τη συνήθη σαλιερική τακτική του ετερόφωτου πλανήτη. Πραγματικά βαρέθηκα να διαβάζω αγωνιώδη κείμενα μπουρδολογίας που εκλιπαρούν για μια στάλα εγκυρότητας – σχεδόν ικετεύουν για credit. Λες και θα ήταν δυνατόν, έτσι κι αλλιώς, να προσφέρει ο αναγνώστης credit ακόμα και να ήθελε…

Καλώ τους πρόθυμους αναγνώστες να αναλογιστούν για λίγα δευτερόλεπτα ποιον θα μπορούσαν με άνεση να χαρακτηρίσουν στη συνείδησή τους, έγκυρο και αξιόπιστο.

Είδατε πόσο τσιγκούνικη είναι η συγκομιδή;

Προσωπικά, ταυτίζω το κύρος με την αυθεντικότητα. Άρα βγάζω έξω, δημόσιες σχέσεις, marketing και στρατηγικές (αγοραία μεγέθη και εργαλεία που καθόλου δεν έχουν να κάνουν με την παραγωγή συναισθημάτων στους αποδέκτες τους).

Για παράδειγμα, η διαφορά ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που μου πρότειναν πρόσφατα δύο τραγούδια είναι πολύ εύγλωττη περί του τι σημαίνει στο σύμπαν μου κύρος. Ο πρώτος μού πρότεινε ένα τραγούδι βιωμένο μέσα από το προσωπικό “καζάνι” εμπειριών του. Ο τρόπος που το επικοινώνησε (το “πούλησε” θα άρεσε σε κάποιους να πω – αλλά δεν το λέω) δήλωνε άνθρωπο που κατέχει πλήρως αυτό που μου λέει (το εν λόγω τραγούδι) και επιπλέον έχει και ενσυναίσθηση (νιώθει πού απευθύνεται και γιατί). Ο δεύτερος, σχεδόν την ίδια χρονική περίοδο, μου “σύστησε” ένα τραγούδι ως “uber alles” με έναν τρόπο εκκωφαντικό, υπερ-ματαιόδοξο και θορυβώδη προσπαθώντας ούτε λίγο ούτε πολύ να με πείσει μέσα σε πελάγη αυταρέσκειας, ότι αυτό θα γίνει το “απόλυτο” καινούριο μουσικό darling μου.

Άκουσα και τα δύο τραγούδια με την ίδια προθυμία: στην περίπτωση του πρώτου ανθρώπου, το τραγούδι βρήκε το στόχο του (εμένα) και ένιωσα αμέσως την αποτελεσματικότητα και τη χρησιμότητα της επικοινωνίας αυτής. Στη δεύτερη περίπτωση, το τραγούδι βρέθηκε σε ένα γκρεμό, πολύ χαμηλότερα από τις εκστατικές περιγραφές του συνομιλητή μου. Σχεδόν τίποτα από ό,τι άκουσα από το στόμα του, δεν βρήκε αλήθεια σε αυτό που άκουσα.

Αυτή είναι απλά – απλούστατα η διαφορά ανάμεσα στον αξιόπιστο και τον wannabe έγκυρο: μία διαφορά αλήθειας, μία τάφρος ανάμεσα στην αληθινή επικοινωνία και στην βεβιασμένη, με το στανιό ανάγκη επιβεβαίωσης ενός ρόλου (συγκεκριμένα, του ρόλου του opinion leader).

Είναι και οι δύο δημοσιογράφοι – άνθρωποι του street culture που μυρίζουν την πόλη -τη δυσοσμία και την κάβλα της- εξίσου. Είναι και οι δύο επαγγελματίες. Είναι μουσικόφιλοι και post-everything. Κι όμως, διαφέρουν τρομερά πολύ μεταξύ τους. Ο πρώτος, όταν μιλάει, έχω την τάση να θέλω να ακούσω. Ο δεύτερος, όταν μιλάει μπαίνω στο ρόλο του αμυνόμενου γιατί ξέρω ότι θα κοπανήσω (ξανά) σε ένα τείχος από σφοδρά επιτιθέμενα hypes που καθόλου δεν με αφορούν. Αυτή είναι η διαφορά για μένα μεταξύ αξιοπιστίας και ανερμάτιστου κυνηγιού της. Και αυτή η ποιότητα, εφαρμόζεται στην καθημερινότητά μου, είτε εκτίθεμαι κριτικά στην ενημέρωση της Έλλης Στάη, την καλειδοσκοπική hoover του Άρη Δημοκίδη, ή το κέντημα του Ευγένιου Αρανίτση. Με αυτό το απλό -απλούστατο- κριτήριο τα αξιολογώ όσα διαβάζω, όσα μου επικοινωνούνται και με αυτό το κριτήριο, τα τοποθετώ μέσα μου ή τα εξορίζω μακριά μου.

Για του λόγου το αληθές: “The Sun Can’t Compare” στην πρώτη περίπτωση. “Your Love Is My Drug” στη δεύτερη. Ακούστε και τα δύο εδώ.

Τhanks Τσ.