Bye Barry

Τέλος εποχής. Ο John Barry έχει ουσιαστικά “συνθέσει” την πλειονότητα όσων αγαπάω τα τελευταία χρόνια -τους Saint Etienne, τους Mono In VHF, τους Swing Out Sister, τους Mono ή τους Broadcast. Μαζί με τον Lalo Schiffrin είναι από τους λίγους που θριάμβευσαν στις σινεμασκόπ “εικόνες” των 60′s και των 70′s. Και από τους λίγους που με δόξα και τιμή μπορούν να κουβαλήσουν με άνεση την σφραγίδα του “μουσουργού“.

Προσωπικά δεν δίνω δεκάρα για τα πέντε Oscar για τα ιπποτικά διάσημα της Βασιλικής Μοναρχίας, ή τις σουίτες του περί “Πέρα Από Την Αφρική“, “Χορεύοντας Με Τους Λύκους” και “Chaplin“. Δεν με αφορούν τα κατορθώματά του στη βιομηχανία. Με αφορά, η απόλυτη μουσική ψύχα του, όταν γεννούσε το chic από τα τρίσβαθά του, στο “Ipcress File“, το “Knack And How To Get It“, το “Midnight Cowboy” και το “Lion In Winter“.

Τον αγάπησα παράφορα, όχι μόνο ως αυτόν που έδωσε στον James Bond τον αέρα του συμφωνικού cool μοτίβου. Κυρίως λάτρεψα την “νεορομαντική” του αύρα και την απίθανη -ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΗ- καλαισθησία του. Οι μουσικές του John Barry σε εμπνέουν να ανασάνεις πιο βαθιά.

Farewell dear.

Θα τα πούμε στο Blink της Καρύτση το βράδυ της Τρίτης.