Φέρε πίσω το μύθο

 

 

 

 

 

 

 

 

Κατακερματισμένη πληροφορία, απεριόριστες επιλογές μουσικής, διακυμάνσεις διασκέδασης που δεν τελειώνουν ποτέ, freestyle -μια μαγική λέξη που τα χωράει όλα- η ψυχαγωγία άπλετα προσφερόμενη σε μύριες όσες μορφές, η τεχνολογία μεταδίδει νέα πριν καν συμβούν.

Το σκηνικό είναι θορυβώδες, οι ρυθμοί δυναμικότεροι από τους παλμούς της καρδιάς. Πώς θα μπορούσαμε να ακούμε μουσική με τον ίδιο τρόπο; Πώς θα μπορούσαμε να επικοινωνούμε μέσω μουσικής όπως “τότε παλιά” (sic);

Χάζευα τα εξώφυλλα των μεγάλων αγγλικών και αμερικανικών περιοδικών περί μουσικής στο περίπτερο: το Uncut είχε τους Roxy Music και το Mojo τον Neil Young. Είναι δύο από τα ονόματα που ανακυκλώνονται συλλήβδην στην κεντρική θεματολογία του μουσικού Τύπου παγκοσμίως, δύο από τα ονόματα της εκτεταμένης μεν, τραγικά ανεπίκαιρης όμως μυθολογίας που δημιουργεί -ή πασχίζει να το κάνει- γύρω της, μια ανθυποβιομηχανία πώλησης μουσικής. Οι Roxy και ο Young φέρουν την ιστορική αίγλη της εποχής τους, κουβαλούν στους ώμους τους τα ανεμομαζώματα της “ιδεολογίας” περί αλλαγής του κόσμου μέσα από το rock, έχουν να επιδείξουν ένα κατάλογο ρεπερτορίου που θα αποτελεί μονίμως σημείο αναφοράς για το σήμερα και το αύριο. Οι Roxy Music και ο Neil Young, μαζί με καμία εικοσαριά (αλλά όχι παραπάνω όμως) ονόματα της rock εποποιίας, κοσμούν σήμερα τα εξώφυλλα των περιοδικών για να καλύψουν τη δίψα των σημερινών ακροατών, των εικοσάρηδων που στροβιλίζονται μεταξύ White Stripes και National οι μεν και Caribou και Crystal Castles οι δε… Αυτών των ακροατών που είναι πολύ ικανοποιημένοι με τα ακούσματά τους αλλά είναι και πολλοί φτωχοί σε μύθους, εγκλωβισμένος ο καθένας στον προσωπικό κόσμο του που του παρέχει μια επίφαση ελευθερίας “επιλογών”… Στην ουσία όμως παραμένει ανελεύθερος και μόνος. Πεισματικά μόνος.

Η μυθολογία (η φαντασιακή προβολή ιδεών και αισθημάτων σε πρότυπους χαρακτήρες) είναι αυτό που λείπει στην σύγχρονη παραγωγή για αυτό καταφεύγουμε στο παρελθόν. Ούτε η κρίση ρεπερτορίου είναι τόσο μεγάλη πια ούτε οι σύγχρονες μουσικές μένουν πίσω σε ιδέες. Απλά η έλλειψη των μύθων είναι συντριπτική… και αυτή είναι που κάνει τη μουσική σήμερα να φαντάζει σαν κομπάρσος.

Ακόμα και τούτο δω το blog στους μύθους καταφεύγει (στα μυθικά τραγούδια, στους μυθικούς καλλιτέχνες, στη μυθική συναισθηματική ευμάρεια του παρελθόντος της μουσικής) για να μπορέσει να βρει το drive του να “ενισχύσει” την απόλαυση των Beach House και των Kisses και του Jamie Woon.

Γι’ αυτό σας λέω, φέρτε πίσω το μύθο…