JJ

Δημιουργικότητα νέας εποχής; Οι δύο JJ από το Gothenburg (πάλι αυτή η πόλη μπροστά μου…) έφτιαξαν στο “Kills” ένα απόλυτα φρέσκο, μουδιαστικό μείγμα με αποσπάσματα, μελωδίες, μοτίβα και ιδέες, το έδεσαν με τον βόρειο αέρα της σκηνής τους και το τύλιξαν στην ονειρική ρυθμική αύρα τους (nu-balearic την ονόμασαν κάποιοι) παραδίδοντάς το δωρεάν μέσα από το site τους, εν είδει γιορτινού δώρου. Μπορείτε να το κατεβάσετε και από δω βέβαια αν δεν θέλετε να τρέχετε σε άλλα sites.

Ακούγοντας το εμπνευσμένο μείγμα του Joakim Benon και της Elin Kaslander ένιωθα ότι ναι μεν δεν είναι η νέα “δισκογραφική” δουλειά τους (πόσο παρωχημένος ακούγεται πια αυτός ο όρος; ) αλλά ούτε και μία συλλογή τους. Το “Kills” έχει τη μοναδική σφραγίδα των JJ αλλά δεν βασίζεται -μόνο- σε καινούργιο υλικό: από τα σπλάχνα του περνάνε ο T-Pain και η Nicki Minaj, ο Taio Cruz και ο Kanye West και διάφοροι άλλοι σε ένα flow που μοιάζει με καλειδοσκοπικός πλοηγός στο σήμερα. Η αίσθηση είναι αφράτη, το άκουσμα καλόγουστο αλλά με issues πίσω από τα γυρίσματα, έχει “αγάπη” μέσα του αλλά και επαγγελματισμό που -ευτυχώς- δεν φαίνεται κατάμουτρα.

Είναι πολύ παράξενο το “Kills“: σαν album που αποποιείται τον τίτλο της ολοκληρωμένης δουλειάς, σαν πρόταση που δεν γίνεται άμεσα και καθαρά, σαν νέο υλικό που δεν είναι νέο και δεν είναι αυστηρά δικό τους. Οι JJ έραψαν τις τρέσες, τις φιούμπες, τα στριφώματα και τα σιρίτια -επιμελήθηκαν την υπέρβαση και την ατμόσφαιρα- και τα ακούσματα που τους  εντυπωσίασαν, επιλέχθηκαν ως πρωταγωνιστικά εργαλεία σε αυτό. Οι τίτλοι τους είναι καταδεικτικοί (“Pressure Is A Privelege“, “Die Tonight“) παίζουν με τις αισθήσεις, πειραματίζονται με τα όρια μεταξύ του πρωτογενούς και του pastiche. Θα νιώσετε παράξενα που δεν θα μπορέσετε να το πιάσετε ποτέ στα χέρια σας ως απτό προϊόν, αλλά από την άλλη θα νιώσετε και μια ανακούφιση που θα το έχετε μόνο σε folder στο σκληρό σας – σαν μία ψηφιακή “συλλογή” ενός φίλου, αλλά και πάλι δεν είναι ακριβώς έτσι. Δεν ξέρω αν με καλύπτει ο όρος mixtape, σίγουρα όμως το έχω στο νου μου ως κάτι μοναδικό και ιδιαίτερο.

Αρκεί να μην είναι αυτός ο “θεσμικά” νομιμοποιημένος, καινούργιος τρόπος που θα πρέπει να ακούω μουσική.