Brandon Flowers – Flamingo

O Brandon Flowers πρέπει να είναι ο πιο “ψεύτικος” pop star της υφηλίου. Αφού έστησε μια καριέρα με τους Killers που υπερβαίνει κατά πολύ σε μεγέθη ματαιοδοξίας την πραγματική αξία των -κάποιων συμπαθητικών, κάποιων νόστιμων αλλά ποτέ σπουδαίων και πάντα μεγαλόδοξων- τραγουδιών τους, “πούλησε” την εικόνα ενός εκκεντρικού δανδή με όλα τα παραφερνάλια ενός γνήσια ψωνισμένου τύπου, σε ένα ακροατήριο που αποζητούσε απεγνωσμένα ένα είδωλο. Είναι το ίδιο κοινό που είχε πλήξει με τα “παιδιά της διπλανής πόρτας” της νέας indie pop και αποζητούσε ένα wow είδωλο – αστραφτερό, αρκούντως corny, στιλιζαρισμένο και φωτογενές. Ο Brandon κάλυψε την ανάγκη πλήρως. Μόνο που ξέχασε να βάλει ένα στοιχειώδες περιεχόμενο στην νέα μοσχοπουλημένη μυθολογία του.

Ο Brandon είναι εγκληματικά άδειος. Δεν έχει να πει απολύτως τίποτα. Ούτε καν, ας πούμε, μια ζεστή “καλημέρα” ή ένα πραγματικά συφιλιασμένο “fuck off”. Τίποτα όμως. Το μόνο που κάνει είναι να χαϊδολογιέται και να παινεύεται έμμεσα, σε ένα ντελίριο υπερφίαλης, πρωτοεπίπεδης αυταρέσκειας.

Πέρα από την “ασφάλεια” της μπάντας, ο Brandon solo, εκθέτει πλήρως την εντυπωσιακή γύμνια του σε τραγούδια, νόημα, χαρακτήρα και knack. Το “Flamingo” είναι ένα αναιμικό album με πάρα πάρα πάρα πολύ πληκτικά τραγούδια, ένας κολοφώνας μπαναλαρίας και -ακόμα χειρότερα- μία επιβράβευση της συντηρητικής soft rock αμερικανιάς. Σφοδρά κορπορατικό και ενισχυμένο στην παραγωγή με Brendan O’ Brien (για το rock άλλοθι), με Stuart Price (για το αστικό pop άλλοθι), με Daniel Lanois (για το έντεχνο, τάχα σκεπτόμενο άλλοθι) κυλάει μέσα σε ένα πέλαγος πλήξης, άνευρο, αμήχανο και τόσο ανυπόφορα ελαφρύ που κάνει ακόμα και τη χαριτωμένη Kylie να μοιάζει κουλτουριάρα δίπλα του.

Υπάρχουν τραγούδια εδώ που κυλάνε “πέρα από το ροζ”, όπως το “Was It Something I Said” με την casio-χαζομελωδία του να φέρνει στο νου τις πιο ανεγκέφαλες στιγμές του Leo Sayer. Υπάρχουν άλλα που αποτελούν αντιπρότυπα ντουετικής χημείας, όπως το “Hard Enough” που τραγουδάει με την έρμη την Jenny Lewis – η οποία, αν δεν το έχει σκυλομετανιώσει που δέχτηκε να το πει μαζί του, πρέπει να είναι ή πολύ ερωτευμένη ή πολύ μαστουρωμένη. Υπάρχουν άλλα τραγούδια που αποτελούν την ουσία της έννοιας “σπατάλη ενέργειας” όπως η περισπούδαστη μπουρδολογία “Welcome To Las Vegas” που ξεκινάει το album, ή όπως το εντελώς cheesy bravado “Crossfire” που ακούγεται σαν φλώρικη, πεισμωμένη απάντηση σε αμερικανούς rockers που επιμένουν στα jeans όπως ο John Mellencamp και ο Tom Petty ή ακόμα το “Clock Was Tickin’” ένα country cookie που θα έκανε τον Garth Brooks να χαμογελάσει συγκαταβατικά… Yπάρχουν και άλλα που ξεκίνησαν να γίνουν συμπαθητικά (“Jacksonville”, “Magdalena”, “Ι Came Here To Get Over You”) αλλά στο δρόμο, κόπηκαν λόγω έλλειψης στοιχειώδους αδρεναλίνης…

Και σαν επιστέγασμα, έρχεται και αυτή η φωνή, εγκληματικά εκνευριστική με ένα βιμπράτο που καμώνεται το συναισθηματικό και το εύγλωττο ενώ στην ουσία είναι κούφιο στην επικοινωνία του και, σε στιγμές, αντιαισθητικό.

Ο Brandon Flowers είναι ο άνθρωπος που κάνει τους N’Sync να μοιάζουν με παλικάρια – σπαθί. Αν το σκεφτείτε, οι δεύτεροι είναι σκληρά εργαζόμενοι “στρατιώτες” μιας βιομηχανίας που τους θέλει μονίμως και πριαπικά έτοιμους. “Δεν κοροϊδεύουν κανέναν”. Ο πρώτος όμως πουλάει “μαλλί της γριάς” με ακατέργαστη ζάχαρη σε περιτύλιγμα σπουδαίου, τάχα αποψάτου pop star που δεν έχει καταφέρει να εκφέρει ούτε μισή άποψη για το οτιδήποτε. Πόσο πιο φλώρος; Πόσο πιο James Blunt;

Του χαρίζω 2 από τα 10 συνολικά καθρεφτάκια “παλάμης” που είμαι σίγουρος ότι θα έχει φυλαγμένα στο συρτάρι που φαίνεται στο εξώφυλλό του, ακριβώς απέναντι από την ποζάτη περισυλλογή του.