You too, as well

Δέκα άμεσα points της συναυλίας των U2 στο ΟΑΚΑ, εναλλάξ θετικά – αρνητικά.

01. Θυμήθηκα ότι έχουν γαμάτα τραγούδια στο ρεπερτόριό τους που αναδεικνύονται στη συναυλία, σε όλη τους την μεγαλοσύνη. Ακόμα και οι τσίχλες τους (“With Or Without You”, “Pride (In The Name Of Love)” κ.λπ.) αποκτούν τις σωστές φαντασμαγορικές, σε μεγέθη Live Nation, διαστάσεις τους. Ωραία, γερά, γαμάτα all-weather, all-season, λαϊκά, παλικαρίσια τραγούδια. Πολύ ωραία.

02. Αγανάκτησα με την ακουστική του Ο.Α.Κ.Α. αφού πρώτα ξεπέρασα το πρώτο σοκ της δυσάρεστης έκπληξης. Η πλειονότητα των τραγουδιών ακουγόταν μέσα σε ένα πηγάδι με πολτοποιημένα ντεσιμπέλ. Τι πρέπει να γίνει για να ακούμε μίνιμουμ καθαρά και σαν άνθρωποι;

03. Συγκινήθηκα με το concept της συναυλίας (“What time is in the world?”) και τίκαρα μέσα μου ως θετικά όλα τα κλισέ που έχουν κάνει τους U2 τεράστια μπάντα παγκοσμίως. Πλάνταξα με την Aung San Suu Ki – αισθάνθηκα ότι ναι, πράγματι, για κείνην τραγουδάω εκείνη τη στιγμή και για τις δύσκολες ώρες της στον κατ’ όικον περιορισμό της από το καθεστώς της Μπούρμα. Συγκινήθηκα με την υπερβατική -”άκου-την-καρδιά-σου”- στάση της μπάντας γιατί κάπου βαθιά μέσα μου την πιστεύω ως λειτουργική και ως σωτήρια. Στην ουσία της. Όχι ως slogan.

04. Κάγχασα με το machismo του Bono που δεν τον άφησε ούτε λεπτό να αποχωριστεί το ρόλο του. Άκαμπτος στις κινήσεις του, δεν ξέφυγε πουθενά από τη μονοκόματη corporate εικόνα του. Ήθελα να δείξει ότι σπάει και ότι δεν “δουλεύει τώρα” – έστω με κάποιες κινήσεις που θα υποδήλωναν στιγμιαία απόδραση από τα στενά leather ρούχα του rock μεσία. Φευ!

05. Θαύμασα από τις πάνω σειρές της θύρας 10 -ακριβώς δίπλα στην τεράστια εγκατάσταση της κάμερας- την αρένα με όλη αυτή την ανθρωποθάλασσα που έμοιαζε με εντυπωσιακή ενεργειακή μοκέτα που τινάζεται σε κυματισμούς μπροστά σε αυτή τη διαστημική βάση που έπαιζε το group. Απίστευτο αίσθημα.

06. Μόρφασα με τον λαϊκιστικό, δημαγωγικό “παλμό” του Bono όταν στο εμψυχωτικό λογίδριό του για τις δυσκολίες που περνά η Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια, προσπάθησε να μας δώσει κουράγιο λέγοντάς μας “ότι η Ελλάδα είναι αυτή που είναι διότι Ελλάδα είναι οι Έλληνες“. Μα αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα…

07. Επιβεβαίωσα ότι οι U2 είναι… τέσσερις και όχι ένας, θαυμάζοντας γενναιόδωρα τον Edge, τον Adam Clayton, τον Larry Mullen και μαζί με αυτούς τον performer Bono ως λειτουργικό κρίκο της μπάντας. Ο Edge είναι απλά τεράστιος.

08. Γέλασα πολύ με την “ελληνική αναφορά” στο group. Ο Edge δεν είναι Οδυσσέας, ούτε ο Adam Clayton, Δίας, ούτε ο Larry Mullen, Απόλλωνας, πόσο μάλλον ο Bono Μέγας “Fucking” Αλέξανδρος… Το καρκατσουλιό θα ολοκληρωνόταν αν αποκαλούσε το πλήθος -εμάς δηλαδή- την Κάθοδο των Μυρίων.

09. Ανακουφίστηκα που είδα ογδόντα -πάνω κάτω- χιλιάδες κόσμου να συναποτελούν αυτό που λέμε “πληγωμένο mainstream” στην Ελλάδα. Όσο νάναι χαίρεσαι που δεν έχουν θυσιαστεί αναφανδόν, γούστα και αισθητικές στις εγχώριες έντεχνες λίγδες, έστω και για ένα βράδυ.

10. Δυσαρεστήθηκα που οι Snow Patrol έπαιξαν ως μια μπάντα “θερμάστρα” για τους “Goliath U2″ και όχι ως ένα ωραίο, ρομαντικό buddy group όπως αναδεικνύονται στα albums τους. Τον Aviv Geffen δεν τον πρόλαβα. 

Δεν περίμενα φυσικά να παίξουν το αγαπημένο μου ever και ιδιαίτερα underrated τραγούδι τους. Ποτέ δεν το παίζουν. Μπορεί και να το έχουν ξεχάσει. Παραδόξως είναι από τα πιο “φορτισμένα”, ίσως από τα πιο “λυγμόλαλα” της καριέρας τους. Παραμένει όμως αγαπημένο μου, κόντρα στις “Ματωβαμένες Κυριακές” και τα ρέστα.