Instru-stories

Δέκα εικόνες – στιγμιότυπα, δημιουργημένα αυθόρμητα από δέκα αγαπημένα instrumentals των τριών τελευταίων χρόνων: 10 Instru-stories – Projections.

Artist: Nosaj Thing
Track: Fog
From: Drift LP
Written: Jason Chung
Produced: Jason Chung
Label: Alpha Pup
Year: 2009

O πάστορας κρατούσε το κεφάλι της με τα δύο χέρια ανάμεσα στα γόνατά του, ενόσω αυτή ξερνούσε ρυθμικά τα σωθικά της και έβριζε ακατάσχετα με αρχαία λόγια που εκείνη την ώρα συνέθετε στον ταραγμένο νου της.  Το πρόσωπό της κλονισμένο από το δαίμονα που σπαρταρούσε κάτω από τις επικλήσεις του πάστορα  -παρατηρούσε η καρτερική θεία της, Abigail, που έκλαιγε σιωπηλά πίσω στο στασίδι- είχε μεγάλες στάλες ιδρώτα, τόσο μεγάλες που δεν είχε ξαναδεί παρόμοιες από τότε που είχε πέσει η περίφημη νεροποντή στο Baton Rouge, μετά τον τυφώνα Audrey  και είχε αφήσει άστεγη όλη τη γειτονιά γύρω από το ταχυδρομείο. Τώρα η δεκαεπτάχρονη κρεολή Louise είχε μια ευκαιρία να σωθεί, να μην ξαναπρασινίσει από τις επισκέψεις του δαίμονα στον ύπνο της. Ο πάστορας έπρεπε να τα καταφέρει, έπρεπε να αγνοήσει τις δαγκωματιές της Louise στα δάχτυλά του, έπρεπε να καταφέρει να ανασάνει από την πνιγηρή μπόχα που ανέδιδε το κίτρινο υγρό που έβγαινε από το στόμα της, έπρεπε να αντέξει τον μπάσο βόμβο που έβγαινε από τα βάθη του στέρνου της, έπρεπε να τα καταφέρει να σβήσει από τον καθρέφτη των ματιών της τη δική του χαμένη κόρη που είχε πνιγεί στην καταραμένη νεροποντή. Εκείνη την καταιγίδα που “ο Θεός την είχε στείλει για να ξεπλύνει την βρωμερή Louisiana.”

Artist: Aeroplane
Track: Caramellas
From: Aeroplane / Caramellas 12″
Written: Stephen Fasano, Vito De Luca
Produced: Stephen Fasano, Vito De Luca
Label: Eskimo
Year: 2007

Κάθε μέρα το ίδιο σκηνικό, στο ακριβό σχολείο της στο Cimiano, στα ανατολικά πρόαστεια του Μιλάνου. Κάθε μέρα την ίδια ώρα. Ακόμα και όταν έβρεχε ή χιόνιζε. Έβγαινε από την τάξη -στα μέσα της τρίτης διδακτικής ώρας- χωρίς να πάρει από κανένα την άδεια, προχωρούσε με σταθερά βήματα στην κεντρική μπασκέτα στο προαύλιο, ανέβαινε με μια -μόνο μια- ωθητική κίνηση των χεριών της στη στεφάνη, περνούσε τα πόδια της στο καλάθι και τα στερέωνε με τις κλειδώσεις των γονατών της εκεί. Έπειτα κρεμιόταν με το κεφάλι κάτω και αιωρούνταν για ώρα πολλή, έχοντας περασμένα τα χέρια της στο πίσω μέρος του κεφαλιού της. Η ελαφριά παλινδρομική κίνηση του κορμιού της μπρος – πίσω τη μεθούσε, καθώς κατέβαινε το αίμα στο κεφάλι της. Η μπλούζα της ανέβαινε στο λαιμό, αποκαλύπτοντας ένα αθλητικού τύπου σουτιέν -προσωπικό δώρο της Miuccia Prada- και τη γυμνασμένη κοιλιά της. Η Gigliola απολάμβανε τα βλέμματα από τους μαθητές όλων των αιθουσών στο λυκειό της, ενόσω επιδιδόταν στην καθημερινή τελετουργία της κεντρικής μπασκέτας. Ένιωθε ότι ανακούφιζε τους μαθητές, τους έδινε την σιγουριά ότι “ευτυχώς και σήμερα, όλα είναι κανονικά”. Όλοι είχαν συνηθίσει την κατά τα άλλα μετρημένη Gigliola σε αυτή την καθημερινή παρέκλισή της, οι περαστικοί καθηγητές την χαιρετούσαν σαν να μη συμβαίνει τίποτα, οι συμμαθητές της δεν της ανέφεραν ποτέ κάτι για αυτή την επίμονη ”λόξα” της και η φίλη της η κολλητή, η Lorna, της ίσιωνε πού και πού τη μπλούζα, αν τύχαινε να την πετύχει ανάποδα, στο διάλλειμα…

Artist: Kelley Polar
Track: A Feeling Of The All Thing
From: I Need You To Hold On While The Sky Is Falling LP
Written: Kelley Polar
Produced: Morgan Geist
Label: Environ
Year: 2008

Προσπαθούσε να ξεμπλέξει τις γάζες από τον “πολτό” αντικειμένων που υπήρχε στο κουτί “Άμεσων Βοηθειών” και ταυτόχρονα μόρφαζε σαν να προσπαθεί να φράξει τα αυτιά του με το πλάγιο δέρμα των κροτάφων του για να μην ακούει τα αβυσαλαία ουρλιαχτά του Bizura, του δεκαεξάχρονου πιτσιρίκου που είχε μπροστά του με τα σωθικά έξω. Η οβίδα που είχε πέσει στο χωριό του Bizura από τους εξαγριωμένους δαίμονες του Μετώπου Για την Απελευθέρωση του Congo του φύλαρχου Jean Pierre Bemba, είχε ανοίξει την κοιλιά του διάπλατα και το δέρμα του είχε γίνει ένα ενιαίο σώμα με τα πυρομαχικά που είχε ζωστεί για να είναι “έτοιμος”. Ο Bizura ήταν σοκαρισμένος, το βλέμμα του ήταν ευθύ και ακούνητο ενώ φώναζε με όση ένταση του απαιτούσε το ανοιγμένο σώμα του. Ο Benji απαγόρευε στα δάκρυά του να κυλήσουν πάνω στο φορείο, απαγόρευε στα χέρια του να τρέμουν, απαγόρευε στις σκέψεις αγανάκτησης να ακυρώσουν την τιμή του λευκού περιβραχιόνιού του με τον κόκκινο σταυρό, απαγόρευε στη φωνή του να βρει διέξοδο από το στόμα του. Μόνο στα φρύδια του επέτρεπε να συνενωθούν σε έναν κάθιδρο μορφασμό αγωνίας, καθώς άδειαζε τη σύριγγα της μορφίνης στο, πετρωμένο από την ένταση, μπράτσο του Bizura. Το αντισηπτικό πάνω στον κρατήρα της πληγής του Bizura έπαψε μεμιάς τα ουρλιαχτά του. Το μπράτσο του χαλάρωσε και ο Benji αυτόματα θυμήθηκε τις κυριακάτικες βόλτες, μακριά από εφημερίες και κλινικές,  που έκανε στο πάρκο Enge της Ζυρίχης δίπλα στη λίμνη με το αγαπημένο labrador του.

Artist: Saint Etienne
Track: A Slavic Beauty With A Rose Between Her Teeth
From: Eric Random LP – Boxette Box Set
Written: Pete Wiggs, Bob Stanley
Produced: Pete Wiggs, Bob Stanley
Label: Foreign Office
Year: 2008

Καμώνονταν τους ανήξερους όταν τα βλέμματα της γειτονιάς έπεφταν πάνω τους, κάθε φορά που τα πρωτοσέλιδα της τοπικής εφημερίδας κραύγαζαν ότι μια ακόμη ληστεία τράπεζας με λεία οκταψήφιων νούμερων ευρώ συγκλόνιζε την Ίστρια της Σλοβενίας. Με κάποιο ασυναίσθητο, μάλλον χαμογελαστό και επιβεβαιωτικό της ενοχής τους, νεύμα επέστρεφαν τα βλέμματα στους παχυλούς, εύπορους γείτονές τους στην Izola που έμεναν εδώ και κάποια χρόνια, όταν αποφάσισαν οι δύο τους -ακαθόριστοι τριτοξέδερφοι σε ένα σόϊ που ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε ως αληθινό- να κατέβουν από τις Ιουλιανές Άλπεις και να ζήσουν παραλιακά. Ο Zdenko ήταν ήδη τριάντα τεσσάρων και ο Emerik είκοσι εννιά και απολάμβαναν βαθιά τη μυθική φήμη της διαστροφής τους περί οργίων μεταξύ τους που περιλάμβαναν ιταλίδες γόνους οικογενειών από την Tοσκάνη και ένα περίεργο γαλαζωπό αλκοόλ που κανένας δεν ήξερε από πού προμηθεύονται, το οποίο είχε τη δυνατότητα να κάνει τις γυναίκες που κοιμόντουσαν μαζί τους να παραμένουν πιστές και “υπνωτισμένες” στην ανάμνηση του έρωτά τους, για όλη τους τη ζωή. Μιλούσαν ιταλικά αψηφώντας την περήφανη σλοβενική κοινότητα γύρω τους και τους άρεσε να κάνουν δώρα σε όλους τους φοιτητές της περιοχής, με αντάλλαγμα κάποια αυτοτελή απογευματινά σεμινάρια επιστημονικής γνώσης συνοδεία γευμάτων και ποιος ξέρει τι άλλο πίσω από τις κλειστές πύλες της φάρμας τους…

Artist: Kisses
Track: The Heart Of The Nightlife
From: The Heart Of The Nightlife LP
Written: Jesse Kivel
Produced: Jesse Kivel, Andrew Maury
Label: -
Year: 2009

Η μουσική έβγαινε ανεξήγητα από κάθε γωνία της πλατείας γύρω από το Κάστρο του Saint Elmo στη Βαλέτα. Μπάσα, δυνατή αλλά προσκλητική στους περαστικούς, συσπείρωνε το πλήθος που με αινιγματική διάθεση απολάμβανε αυτό το ασυνήθιστο απογευματινό κάλεσμα της Τρίτης 8 Σεπτεμβρίου, στη γιορτή της Κυράς της Νίκης. Ο Edmund ξεπρόβαλλε από το πλήθος καί άρχισε να χορεύει με πειθαρχημένες, ενορχηστρωμένες κινήσεις που έμοιαζαν να έχουν από χρόνια εμφυτευθεί στο σώμα του. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, η Marylenne περπάτησε μέχρι να σταθεί δίπλα του και άρχισε να ακολουθεί τις ίδιες κινήσεις, σαν ένα ντουέτο που έχει περάσει όλη τη ζωή του στη μπάρα της σχολής χορού. Η χορογραφία κυλούσε και χάιδευε το παραταγμένο πλήθος που έμοιαζε να περιμένει κάτι από αυτό. Πριν το πλήθος το καταλάβει η Adele πήρε τη θέση της δίπλα στον Edmund και τη Marylenne και ακολούθησε την ίδια πειθαρχία κινήσεων… Ο Sergio ακολούθησε, ο Lalo πήρε τη θέση του πίσω από την Adele, ο Tyrone, ο Werther, ο Nemo, η Bettye… Σύντομα η μαλτέζικη πλατεία χωρίστηκε σε δύο μέτωπα – ένα αυτό που χόρευε πλήρως συντεταγμένο στη μουσική και άλλο ένα αυτό που “δεχόταν” τα χάδια των κινήσεων. Όταν τέλειωσε το τραγούδι, η πλατεία στην Βαλέτα ξανασκόρπισε, οι χορευτές έγιναν ένα με το πλήθος – τίποτα δεν θύμιζε αυτό που είχαν βγάλει απο μέσα τους μερικά λεπτά πριν…

Artist: Four Tet
Track: Circling
From: There Is Love In You LP
Written: Kieran Hebden
Produced: Kieran Hebden
Label: Domino
Year: 2010

Aνέβηκε στο ποδήλατό του, φόρεσε τα ακουστικά του και έστριψε στην οδό Ladenvayla για να κάνει την καθημερινή διανομή αλληλογραφίας. Ο σάκος του ήταν γεμάτος αυτή την περίοδο του χρόνου, με μικρά δέματα, μαλακά ή σκληρότερα, δώρα ή ψώνια που έκαναν οι Φινλανδοί για τους εαυτούς τους ή για τους οικείους τους εν όψει γιορτών. Ο εικοσιπεντάχρονος Gustav είχε μόνο ένα πρόσωπο στο νου του κάθε φορά που καλημέριζε με μια διακριτική αλλά ζεστή “Huomenta!” τους παραλήπτες της πραμάτειας του. Μόνο ένα πρόσωπο και μια φιγούρα είχε κατά νου - τον Olaf που θα έβλεπε καθημερινά στο τέλος της διαδρομής του να διαβάζει το βιβλίο του στο cafe Linna. Είχαν περάσει τρεισίμισυ μήνες από τότε που είχε αναλάβει τη διανομή της αλληλογραφίας στο Ανατολικό Elsinki και τρεισίμισυ μήνες παρά μία μέρα από τότε που είδε στο πρόσωπο του Olaf την λύση για όλη την δυσλειτουργική, αντικοινωνική ζωή του. Ήταν αποφασισμένος να μην αφήσει κανέναν να σβήσει από το νου του το πρόσωπο του Olaf – ούτε καν τον ίδιο τον Olaf! Δεν θα επέτρεπε ούτε σε αυτόν να παρέμβει στο μυαλό του και να καταστρέψει τις προβολές που έκανε στο πρόσωπό του. Η ιδέα του Olaf τον είχε γλυτώσει από τα Prozac και είχε επαναφέρει ένα χαμόγελο στην καθημερινότητά του. “Huomenta” του είπε με τον ίδιο ζεστό τρόπο που το είχε πει στην κυρία του βιβλιοπωλείου πριν, όταν της παρέδιδε τρεις φάκελους με πιστοποιητικά από το δημαρχείο. “Huomenta” άκουσε τον Olaf να του αντιγυρίζει προσθέτοντας “Onko sinulla mitään tänä iltana?” Ο Gustav φόρτσαρε στα πετάλια και εξαφανίστηκε στους πίσω δρόμους. Θα ζητούσε από την διεύθυνσή του να του αλλάξει περιοχή διανομής…

Artist: Quiet Village
Track: Can’t Be Beat
From: Silent Movie LP
Written: Joel Martin, Matt Edwards
Produced: Joel Martin, Matt Edwards
Label: Studio K7!
Year: 2008

Δεν του άρεσε που εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια τού είχαν κολλήσει το παρατσούκλι του θαυματοποιού. Ο Feliks δεν ένιωθε ότι κάνει θαύματα, δεν ήθελε αυτή την βαριά μυθική ευθύνη στους ώμους του, ήθελε απλά να τον αφήνουν ήσυχο να ασχολείται με την ναυτιλιακή κίνηση στους ντόκους του Vladivostok. Έτσι έβγαζε το ψωμί του και έτσι ήσυχα και όμορφα ήθελε να περνάει τις μέρες του από τότε που είχε χάσει τη μάνα του σε εργατικό ατύχημα στα ναυπηγεία. Από ντροπή μάλλον παρά από προθυμία δεχόταν στο σπίτι του, απεγνωσμένες οικογένειες με προβληματικά μέλη, που έσπευδαν στο κατώφλι του να “βαπτιστούν” στα “θαυμαστά” λόγια του. Τρίχες. Ο Feliks Brynner έκανε αυτό που θα έκανε ο καθένας που θα ερχόταν αντιμέτωπος με ανθρώπους που εκλιπαρούν για λίγη κουβέντα. Θα μιλούσε. Πάντα μιλούσε στους απεγνωσμένους. Και την άλλη μέρα τού έστελναν δώρα και ευχές. Οι οικογένειες με τα προβληματικά παιδιά (μουγγά, καταθλιπτικά, καθυστερημένα, δαιμονικά, κουτσά…) σώζονταν και ευχαριστούσαν τον Άγιο Θαυματοποιό Feliks για αυτή τη σωτηρία. Ο Feliks όμως, δεν δεχόταν ότι έκανε κάτι ιδιαίτερο. Απλά τους μιλούσε. Αυτό θα έκαναν όλοι. Θα μιλούσαν αν τους το ζήταγαν, ακόμη και αν αυτός που το ζητούσε ήταν ένας θλιμμένος πατέρας που του έδειχνε τον παραπληγικό γιο του ή την κόρη του που είχε δώσει όρκο σιωπής. Ο Feliks ήθελε μόνο να τον αφήνουν ήσυχο και να μην σκύβουν τα κεφάλια τους στο δρόμο οι περαστικοί κάθε φορά που τους προσπερνούσε.

Artist: Morgan Geist
Track: Nocebo
From: Double Night Time LP
Written: Morgan Geist
Produced: Morgan Geist
Label: Environ
Year: 2008

O Pleureur κατέβαινε μία δύο φορές κάθε δεκαπέντε από τους λόφους Monteregian του Quebec να πιει νερό στο ποτάμι St. Lawrence και να ψαρέψει κεφαλόπουλα με κείνη την ορμή που το ογκώδες σώμα του δεν πρόβλεπόταν να έχει. Ορμούσε μέσα από τις πέτρες στα κοπάδια των κεφαλόπουλων και αναχαίτιζε την ορμή τους έχοντας πιάσει τρία – τέσσερα στις πλατιές στιβαρές παλάμες του. Όταν τέλειωνε με αυτή την αναστάτωση στο ποτάμι, έψαχνε με το βλέμμα του την Aloquin, μια σαραντάρα εργένισσα γαλλο-ινδιάνα που τον είχε σώσει από βέβαιο θάνατο πριν από τρία χρόνια – τον είχε απεγκλωβίσει από τις δαγκάνες μιας τεράστιας σιδερένιας φάκας. Όταν την εντόπιζε από μακριά, της έκανε νοήματα – της όφειλε ευγνωμοσύνη αλλά από κείνο το είδος που αυτός ήθελε να εκδηλώνει: από απόσταση ασφάλειας, στεκόταν γερά στα πόδια του και έκανε δύο τρία νεύματα χαιρετισμών μαζί με μια κίνηση του κεφαλιού κυκλική που συνοδευόταν από μια ιδιαίτερη γουργουριστή, εσωτερική ιαχή. Η Αloquin δεν προσπάθησε ποτέ να τον πλησιάσει. Του χαμογελούσε και του έκανε αστείες γκριμάτσες από την άκρη του ποταμιού που κατέβαινε και αυτή να ψαρέψει. Ο Pleureur ανέβαινε προς το σπίτι του μόνο αν σιγουρευόταν ότι η Aloquin θα του κατένευε με κείνες τις αστείες κυματιστές κινήσεις των χεριών της. Τιναζόταν για να στεγνώσει, μάζευε τα κεφαλόπουλά του -ένα στο στόμα δαγκωτό ενώ σπαρταρούσε ακόμα και δύο στα χέρια του- και περπατούσε ευχαριστημένος προς την φωλιά του. Η Aloquin τον είχε βαφτίσει Pleureur γιατί δεν φανταζόταν ποτέ ότι και οι λευκές αρκούδες κλαίνε όταν κινδυνεύουν…

Artist: Air
Track: Mer Du Japon
From: Pocket Symphony LP
Written: J.B. Dunkel, Nicola Godin
Produced: J.B. Dunkel, Nicola Godin, Nigel Godrich
Label: Virgin France
Year: 2007

Δεν μπορούσε να τους προλάβει όλους. Θα μαγείρευε μόνο κατά προτεραιότητα. Δεν είχε καμία διάθεση να τον τρελάνουν. Ας πήγαιναν και σε κάποιο άλλο μπιστρό. Δε γινόταν να φάει όλη η Βρετάνη από τα χέρια του. Αυτή την Τετάρτη, είχε παραγίνει το κακό. Είχε ξυπνήσει από τις τέσσερις τα ξημερώματα για να προλάβει να φτιάξει τις γαλλέτες του καταστήματος – μάλιστα, πίστεψε ότι είχε πλάσει περισσότερες για να είναι σίγουρος και να μην τρέχει τελευταία στιγμή. Μέχρι τις δύο όμως, το μεσημέρι είχαν τελειώσει, οι πελάτες συνωστίζονταν τόσο πολύ στο πεζοδρόμιo σε αυτή τη γωνία της Rennes που κάποιος ανύποπτος θα πίστευε ότι γίνεται πολιτική συγκέντρωση. Το πλήθος ήταν νευρικό, επέμενε να φάει από τα χέρια του Monsieur Jearvauld τις περίφημες γαλέτες μαριναρισμένες στη σαγκρία ή έστω κρέπες με βατόμουρα ή το χοιρινό με τις πιπεριές που ήταν ονομαστό μέχρι απέναντι στους Άγγλους. Ο κύριος Jearvauld ήταν απελπισμένος πια, έβγαλε το σκούφο του, τον ακούμπησε στο μάρμαρο και πήρε στα χέρια του τον σχεδόν ναρκωμένο γάτο του, τον Figaro που γουργούριζε σαν εργοστάσιο κάτω από τα χάδια από τα αλευρωμένα χέρια του κυρίου του. “Ας μείνουν νηστικοί” μονολόγησε και έπιασε να αλλάξει για να φύγει από την πίσω πόρτα της υπηρεσίας. Βγήκε στον αντικριστό δρόμο απέναντι από το μπιστρό και χάζευε το πλήθος που έσπρωχνε πια τη τζαμαρία στα πρόθυρα της μαζικής υστερίας. Χαμογέλασε στον Figaro στην αγκαλιά του και κίνησε για το σπίτι του. Δεν θα ξαναπήγαινε ποτέ σε κείνη την κουζίνα και δεν θα αποκάλυπτε σε κανέναν τη συνταγή του. Στα προχωρημένα πενήντα του ο κύριος Jearvaud θα μαγείρευε, από δω και πέρα, μόνο στα εγγόνια του.

Artist: Air France
Track: No Way Down
From: No Way Down LP
Written: Air France
Produced: Air France
Label: Sincerely Yours
Year: 2008

“Τι να έκανα; Δεν είχα κι άλλο-τι να κάνω. Έπρεπε να ξεπατουλωθεί το κακό από τον τόπο μας. Ονειρευόμουνα τη μέρα που θα ξυπνήσω και θα δω τα παιδιά μας να βγαίνουν στους μαχαλάδες ανέμελα να παίζουν χωρίς να σκιάζονται τη Μαμούτα. Έπρεπε να την μπήξω την πιρούνα τούτη στα βυζά της τα ψόφια, να την κάνω να πονέσει και να σφαδάσει η μποχερή, που ‘κλεβε τα βλαστάρια μας και τα ρούφαγε στο δάσος η βελζεβούλα η μαύρη. Αν τη λυπάμαι; Όχι δα! Τι να λυπηθώ από δαύτην; Λυπήθηκε την Ευταξία που ‘ταν σαν τα κρύα τα νερά, όταν την άρπαξε γελώντας αρματωμένη με την κάπα της τη θανατερή; Λυπήθηκε που ξάπλωσε κάτου μια τάξη από τρυφερούδια που παίζαν στην αυλή του σχολειού τους ένα βράδυ, σαν να μην τρέχει τίποτα; Λυπήθηκε -η οχιά η αλύπητη- τον Νάστο, το καμάρι όλου του κάμπου όταν το θόλωσε το παιδί και το απόκαμε το μυαλό του μέχρι που πήγε και γκρεμοτσακίστηκε στην Πάνω Πηγή; Χρώσταγε πουθενά το ομορφάκι κείνο; Το ‘χε η μάνα του για να το κλαίει λιωμένο στην πέτρα σαν να ήταν σαύρα πατημένη; Τιμή μου που την άδειασα τη μαύρη τη Μαμούτα, τιμή μου μωρέ! Και ας έρθει όποιος κοτάει να με πει φόνισσα…”

Sufjan Stevens “All Delighted People” – Antony & The Johnsons “Thank You For Your Love”

H Νέα Υόρκη επιστρέφει. Δύο από τους πιο μεταμοντέρνους εκπρόσωπους της σκηνής της κυκλοφορούν δουλειές που ονομάζουν eps – σε άλλες εποχές, το συγκεκριμένο format λεγόταν mini album.

O Sufjan στο “All Delighted People” φτιάχνει διαχρονικό, ψυχεδελίζον, θετικό rock με υπερβατικές ανησυχίες και θεολογικό πυρήνα. Αυτό που κάνει ιδιαίτερη τη μουσική του είναι το γεγονός ακριβώς ότι ακούγεται ταυτόχρονα μεταμοντέρνα και vintage, καθαρή και περίπλοκη, πνευματική και ψυχαγωγική. Σε όλη τη διάρκεια του νέου του εγχειρήματος ακούγεται σαν χερουβίμ των αγρών: τραγουδάει αποζητώντας συμβολικά τη λύτρωσή του μέσα σε ένα ιδιαίτερα έντεχνο ενορχηστρωτικό περιβάλλον (progressive ψυχεδέλεια; ναι) και περιπλέκει τις μελωδίες του πραγματικά εμπνευσμένα, ξεκινώντας από τη σουίτα που δίνει τον τίτλο της σε ολόκληρο το ep. Σε αυτήν (εντεκάμισυ λεπτά το κυρίως σώμα της και άλλα οκτώ η rock version) ο Sufjan ανακηρύσσεται επίτιμο μέλος της λέσχης του Sargeant Pepper με όλον τον χίππικο διάκοσμο που προϋποτίθεται. Αναδεικνύεται απολαυστικός αν και δαιδαλώδης – δεν θα μπορέσεις να σιγομουρμουρίσεις τη μελωδία του, όσο και αν προσπαθήσεις. Χορωδίες, πνευστά πνεύματα των δέντρων, το “Sounds Of Silence” των Simon & Garfunkel ως αναφορά – όλα συγκλίνουν σε ένα κλασικό, φιλόδοξο, πανέμορφο έργο, που έχει τις σωτηριολογικές επικλίσεις του (“From The Mouth Of Gabriel”), τις αστικές folk αναφορές του και τα κομψοτεχνήματα αλά Kate Bush (“The Owl And The Tanager”) πριν ολοκληρωθεί διονυσιακά με το “Djohariah” σε ένα όργιο χίπικης λειτανευτικής rock δοξασίας. Ο Sufjan βρίσκεται σε ντουζένια έμπνευσης. Ζαλιστικά.

Του χαρίζω και τα 8 από τα 10 ντέφια που έχει ανάγκη η ενορχήστρωσή του.

Ο Antony από την άλλη, έχει μπει σε μια ψυχολογική λούπα, αντιπαθητική. Στο καινούριο ep του που προοιωνίζει το νέο album του “Swanlights” ακούγεται σαν τη Θεία Γλυκερίνη που μεμψιμοιρεί όχι για κάτι τραγικό που της συνέβη αλλά… για κάτι πραγματικά σωτήριο. Από το πρώτο κομμάτι, το πρόχειρα γραμμένο “Thank You For Your Love“, “γκρινιάζει” τις ευχαριστίες του για την αγάπη που έλαβε, αλλά η γενναιοδωρία πάει στράφι καθώς ακούγεται ξανά δυστυχής και απαρηγόρητος, στον τρόπο του. Η γραμμή που χωρίζει το πραγματικό μεγαλείο των τριών albums του ως σήμερα με το καινούριο ep είναι πολύ λεπτή, πραγματικά: είναι λίγο δυσνόητο για κάποιον το γεγονός ότι το ίδιο χαρακτηριστικό στιλ που ανύψωσε τον Antony στα ουράνια, στο άμεσο παρελθόν, γίνεται αυτό που τον βουλιάζει τώρα σε μια επίπεδη λαγνεία της δυστυχίας. Ότι ακουγόταν υποβλητικό πριν, ακούγεται σήμερα στο “Thank You For Your Love” μίζερο και στιλιστικό. Από τα πέντε τραγούδια, το συμπαθέστερο είναι το “My Lord My Love”, ενώ η διασκευή του στο “Imagine” του Lennon ακούγεται αχρείαστη και μάλλον κακόγουστη.

Του χαρίζω 4 από τα 10 συνολικά χαρτομάντηλα που θα χρειαζόταν για να σκουπίσει τα δάκρυά του.

Beach House – Teen Dream

Έπρεπε να περάσουν επτά μήνες για να κάτσει το δισκάκι για τα καλά μέσα μου. Έπρεπε να διανυθεί μια πορεία που ξεκίνησε από μια ευφορική αμηχανία και κατέληξε σε μία βαθιά, εύγλωτη σχέση. Το “Teen Dream” πραγματικά μου έχει κάψει τον εγκέφαλο: μου είναι αδύνατον να συγκεκριμενοποιήσω το γιατί μού φαίνεται τόσο σπουδαίο και οι λυσσώδεις εκφράσεις λατρείας ενός φίλου για αυτό, δεν βοηθούν ιδιαίτερα. Μάλλον με τσιτώνουν και μεγεθύνουν τη δεδομένη, ξαφνική εκφραστική μου ένδεια, η οποία μου φαίνεται λυτρωτική και υπέροχη. Αυτή η αίσθηση ότι με φιμώνει το “Teen Dream” μου φαίνεται υπέροχη.

Δεν είμαι ακόμα σίγουρος ότι μπορώ να εκφράσω την -αδιαμφισβήτητα θετικότατη- στάση μου για το “Teen Dream”. Ακούγοντάς το νιώθω να “αράζει” μέσα μου αυτή η συναχωμένη ηχητική του ατμόσφαιρα που μοιάζει να έχει μια ήπια παραλυτική ιδιότητα στα σπλάχνα. Αυτό ακούγεται ζοφερό αλλά για καλό το λέω. Ακριβώς αυτό μού συμβαίνει: νιώθω ότι αν επιχειρήσω να εκφράσω με ακρίβεια το τι μου προκαλεί η ακρόασή του, θα προκύψει ένα μάλλον σκληρό, τρομακτικό αποτέλεσμα. Έλα όμως που εγώ νιώθω υπέροχα με αυτό…

Το ότι είδα ζωντανά τους Beach House επί σκηνής, μπέρδεψε ακόμα χειρότερα τα πράγματα: με μπλόκαρε εντελώς. Η Victoria Legrand -ανηψιά του πολύτιμου γάλλου συνθέτη Michel Legrand- στεκόταν στυλωμένη πίσω από τα keyboards της μέσα σε ένα φαρδύ βατοστολισμένο σταυρωτό σακάκι και με τη λιπόσαρκη φιγούρα της κατηύθυνε τα χέρια της με γωνιώδεις κινήσεις και γοητευτικά, εσωτερικά σήματα Μορς στις διαδρομές των μελωδιών της. Τα μαλλιά της, σαν μέδουσα σε ετοιμότητα, έπαιρναν το σχήμα των ώμων της (τετραγωνισμένων από τις βάτες) και των keyboards, όταν τα άπλωνε με βουτιές του κεφαλιού της πάνω στα πλήκτρα. Δίπλα της ο γλυκύτατος Alex Scally, έμοιαζε με δόκιμο shoegazer που του αρέσει η πικρή κουβερτούρα και το ντροπαλό ανεβοκατέβασμα του κεφαλιού. Έμοιαζαν σαν δραπέτες από τους Others που τους έχει απαγορευτεί να μιλήσουν για τον lost καπνό και την lost πολική αρκούδα κι έτσι αρκούνται να τα πουν κωδικά και έμμεσα. Ένιωσα σαν επιβάτης της μοιραίας πτήσης 815 αλλά όσο “ανασφαλές” και αν ακούγεται αυτό, νιώθω υπέροχα, είναι η αλήθεια.

Βλέποντας τους Beach House επί σκηνής, ένιωσα να παγώνω μέσα μου. Να γοτθίζω. Αλλά με έναν τρόπο ανυψωτικό και λυτρωτικό. Ένιωσα να γίνομαι εσωτερικό μάρμαρο, αλλά σμιλεμένο όπως το θέλω. Επιμένω, ότι ακούγονται λίγο σκιαχτικά αυτά αλλά έτσι είναι και νιώθω υπέροχα…

Συνεχίζω να μην μπορώ επ’ ακριβώς να καθορίσω με έλλογα μέσα πώς μου μοιάζουν οι Beach House. Έχουν σπιτικό ήχο. Έρχονται από την ευμάρεια του Maryland της Βαλτιμόρης. Έχουν δύο albums στην πλάτη τους με οριακά συμπαθείς εντυπώσεις – μακράν απέχουν από τον θρίαμβο του “Teen Dream”. Έχουν κολλητηλίκια με τους Grizzly Bear. Έχουν μαζί τους το πάθος κάποιων hipsters που άγαρμπα τους κατατάσουν στην dream pop για να προσπαθήσουν απεγνωσμένα να επικοινωνήσουν με τους ομόνοούς τους. Έχουν μεγαλείο οι Beach House. Έχουν έναν τρόπο να ακούγονται εγκατελειμένοι σε μια παραλία σαν παραβατικοί Others αλλά να μετατρέπουν την μοναξιά τους σε party. Ακούγονται λίγο θλιβερά αυτά αλλά εγώ τα ζω ως υπέροχα. Αυτή τη μοναξιά τους την έχω για υπέροχη.

Και επιπλέον έχουν τις πιο αναγνωρίσιμες, καθαρές, εμπνευσμένες, συνταρακτικές μελωδίες της χρονιάς σε μια ζαλιστική αλληλουχία στο δίσκο τους που τον κάνει να ακούγεται σαν Greatest Hits. Και η Victoria τραγουδάει δωρικά. Με μια αγανακτισμένη καγκουριά δευτερολέπτων στις λήγουσες των στίχων της. Με ένα εναλλασσόμενο shaker διαθέσεων που την κάνει μοναδική παρέα για να σου γίνει ο ψυχικός κόσμος μαντάρα και να σου δώσει την αίσθηση ότι ζει… Μου έμοιασε σε στιγμές με την Johnette Napolitano. Με την Rachel Goswell. Με την Paula Frazer. Με την Hope Sandoval σε φάση υπερθυμίας. Aκύρωνα όλους αυτούς τους συσχετισμούς, στη στιγμή. Γιατί καμία από τις παραπάνω δεν είναι τόσο οικεία όσο η Virginia Legrand και καμία δεν ακούγεται τόσο απεγνωσμένα καθησυχαστική όταν τραγουδάει. Η απόγνωση στη φωνή της Virginia μοιάζει με βάλσαμο. Αντίφαση, ξέρω αλλά νιώθω υπέροχα εγώ με αυτήν.

Αν την επόμενη φορά προσπαθήσετε να εξηγήσετε την έννοια του grower, πείτε απλά “Teen Dream”. Είναι η πεμπτουσία του grower. Σαν αναρριχητικό φυτό εσωτερικής ανάπτυξης. Ανεβαίνει, κυκλώνει με τα φύλλα του τα όργανα, τα σφίγγει τόσο όσο, τα αγκαλιάζει και προχωράει μέχρι να ξεφυτρώσει στο κεφάλι. Ανατριχιαστικό, μεν, αλλά έλα όμως που είναι υπέροχη αυτή η αίσθηση. Ότι φυτρώνει στο κεφάλι σου μια μελωδία αναρριχητική που ήρθε να τη φιλοξενήσεις.

Τραγούδια standouts; Θα αστειεύεστε. Όλα κατ’ επανάληψη με την κάθε φορά διαφορετική. Σε κάνει να ψιλοκλαίς από τον πόνο αλλά να σηκώνεσαι και χαμογελώντας να λες “πονάω ρε συ“. Αμήχανο, ναι, αλλά νιώθω υπέροχα με αυτό.

 

Περούλια

Rinder & Lewis – Lust