Tracey Thorn – Love And Its Opposite

Περίμενα με σχετική ανυπομονησία το τρίτο album της Tracey Thorn, μετά το απολαυστικό “Out Of The Woods” και την teaser συνεργασία της με τον Jens Lekman στη διασκευή του “Yeah Oh Yeah” των Magnetic Fields. Πίστευα, επιπλέον, ότι η όψιμη παρέα της με τον Ewan Person (που ξανακάνει την παραγωγή εδώ) θα προχωρούσε ακόμα παραπέρα την ανανεωτική στροφή της στη χορευτική μουσική και θα έκανε τις μελωδίες της να ανασάνουν ακόμα πιο βαθιά, μετά από τόσα χρόνια συνεργασίας με τον Ben Watt.
Αυτό που άκουσα -πολλές φορές- στο “Love And Its Opposite” είναι μια απονευρωμένη “μοντέρνα θεία” με στρογγυλάδες full αλλά με αιχμές μηδέν, μία μικρομέγαλη singer songwriter που γράφει μελωδίες σαν να ανακαλύπτει εκ νέου τον τροχό. Το ανέμπνευστα τιτλοφορημένο “Love And Its Opposite” (ναι, ok…) είναι όλο glongs γεμάτα τήλιο και glings γεμάτα φλυσκούνι. Το σπίτι μυρίζει αφέψημα του λειβαδιού τόσο έντονα, που ξεχνάς την ευεργετική επίδραση των βoτάνων και δεν έχεις παρά να καγχάσεις που στον καναπέ στρογγυλοκάθεται μια μεγαλοκοπέλα που καμώνεται την αποστασιοποιημένη από τη βοή της πόλης και καμαρώνει κομψά για τις εκλεκτικές συνεργασίες της.
Θεοβάρετο album, προδοτικό και εμμηνοπαυμένο σε σχεδόν εγκληματικό βαθμό. Η Tracey βαφτίζει τα τραγούδια της με τίτλους που -φαντάζομαι- κάποια “ασπόμαυρη” τηλεοπτική παρουσιάστρια της δεκαετίας του ’70 -να την πούμε Έλλη Ευαγγελίδου;- θα έκανε τρελό μεσημεριανό σουξέ με αυτά: “Αχ, Τα Διαζύγια”, “Ορμόνες”, “Γιατί Ο Άνεμος”, “Αργά Το Απόγευμα”, “Μακρύ Λευκό Φόρεμα”… Duh… Δύο φορές λοξοκοιτάζει σε αγόρια και διασκευάζει Unbending Trees (σκοτώνει το “You Are A Lover“: από ένα βαθιά συναισθηματικό μελαγχολικό κομμάτι γίνεται ροζουλί, τάχα μου, βρετανικό ditty) και Lee Hazlewood (το πικραμένο “αντρικό” ”Come On Home To Me” από το 1971, και το album του “Song For An Almost Lady” που μετατρέπεται εδώ σε ένα άνευρο, τύπου ατμοσφαιρικό κάλεσμα – νανούρισμα). Σε άλλα σημεία, όπως στο “Singles Bar” ακούγεται σαν country ανθυποντίβα που δεν έχει αποφασίσει αν θα μείνει ή θα φύγει από το Nashville και στο “Child Star” ακούγεται σαν όλα τα θλιβερά μαζί, προβλήματα μιας γλυκερής μητρότητας. H Tracey Thorn του 2010 είναι η καλλιτέχνιδα που κάνει την Μαρία Λαμπαδαρίδου – Πόθου να φαντάζει rock ‘n’roll. Όπως καταδεικνύει και το εξώφυλλο -φωνάζει για λεζάντα…- smile and say prozac…
Επιστροφή στο “Distant Shore” του 1982 για πολλές επαναλήψεις. Κυρίως από την ίδια. Και για εμπέδωση, ενισχυτικές ακροάσεις από Marine Girls.