Da-Da-Da-Dahleen…

Ούτε επικείδιους, ούτε λατρευτικές δηλώσεις. Μόνο κυνισμός και επίθεση στις αισθήσεις. Φαντάζομαι τον McLaren να σκηνοθετεί τον θάνατό του στο ύστατο installation της καριέρας του: θα έβαζε κατεστραμμένα φρόκαλα της generation – Z να ψέλνουν ακατάληπτα mantras (for his state of mind) γύρω από κρύα κιτρινισμένα γοτθικά μάρμαρα, διότι θα αποφάσιζε ότι το αύριο είναι goth chic. Και θα έφερνε και μετέφηβους ριμαδόρους grime – artists από τα σοκάκια του Λονδίνου να δείχνουν επιδεικτικά τις γλώσες στα φρόκαλα…

Ο McLaren ενορχήστρωσε τόσο σοφά τις υποκουλτούρες των πόλεων τα τελευταία πενήντα χρόνια, που φεύγοντας άφησε πίσω του κενή τη θέση του πολιτιστικού μάγειρα της pop. Και θα παραμείνει κενή. Αυτό που θα μου λείψει είναι να ανοίξω ξαφνικά κάποιο πρωί ένα πρωτοσέλιδο και να αντικρύσω μια ακόμη υλοποιημένη φαντασίωσή του που θα συζητηθεί για πολύ καιρό αργότερα. Ο McLaren γούσταρε να προβοκάρει, να ιντριγκάρει, να παίζει ανήθικα, να βγάζει γλώσα – σαν ένα κράμα Andy Warhol και Oscar Wilde. Του άρεσε να κάνει τις εκκρίσεις του ανθρώπινου σώματος, τέχνη (Sex Pistols) να δανείζεται concepts από την τρομερά μορφωμένη data bank του μυαλού του και να τις μετατρέπει σε pop (“Paris” concept), να παίζει με τη σεξουαλικότητα των υποκειμένων του (punk, κατάστημα Sex, Vivienne Westwood), να φτάνει μέχρι και με το οριακό τσίγκλισμα της παιδεραστίας (Bow Wow Wow – Annabella Luwin), να παντρεύει υβριδιακά ιδιώματα με το στανιό (poppera, “Fans“), να καταστρώνει σχέδια αποκαθήλωσης θρησκευτικών συμβόλων (patchwork αισθητική), να φέρνει στην επιφάνεια κουλτούρες από το δρόμο με έναν αυταρχικά στιλιστικό τρόπο (World Famous Supreme Team, Vogue-ing), να εμπορεύεται το “πεζοδρόμιο” και την ανάγκη των ανθρώπων για μοναδικότητα, να συνενώνει ντίβες και boheme σε ένα σαλόνι (Catherine Deneauve, Francoise Hardy). 

Ο McLaren χόρταινε με το σοκ και το δέος που ένιωθαν οι αποδέκτες των δράσεών του. Χόρταινε και με την κατανάλωση. Είμαι σίγουρος, ότι τώρα εκεί πέρα θα τα κάνει πουτάνα. Tribute: Ακούστε πώς έβαζε την ίδια την περί πολλού μοδίστρα Sonia Rykiel να αναρωτιέται “Who The Hell Is Sonia Rykiel“, αποδομώντας την μυθική αίγλη της παρισινής μόδας, πριν από καμία ντουζίνα χρόνια.