MGMT – Congratulations

Τι έλειπε από το puzzle της αίγλης των δύο MGMT; Μα φυσικά ένας in yo face ψυχεδελικός δίσκος. Το “Congratulations” είναι ένας δίσκος που εμπεριέχει μέσα του όλο το boost φήμης, μεγαλοϊδεατισμού, ξαφνικής εμπορικής αναγνώρισης, δημοφιλίας και αναγνωρισιμότητας που υπέστη ο Andrew VanWyngarden και ο Ben Goldwasser μετά το “Oracular Spectacular” που έδωσε στην rock κοινότητα, ένα ψήγμα αλήθειας για να ξαναπιστέψει ότι οι μύθοι συνεχίζουν να παράγονται στον rock κόσμο. Δεν μπήκε η τελευταία τελεία στη μυθολογία, μας απέδειξαν οι MGMT.

Ok, το χωνέψαμε και ανακουφιστήκαμε με την περιχαρή διαπίστωση. Αλλά τώρα; Γιατί καλούμαστε να χωνέψουμε ότι δεν πρέπει να ακούσουμε το καινούριο album τους με pop αυτιά και με λογική “αγαπημένων” ξεχωριστών τραγουδιών; Γιατί πρέπει να ακούσουμε εν έτει 2010 έναν κονσεπτικό ψυχεδελικό δίσκο μονοκοπανιά και να τον αγκαλιάσουμε ως τέτοιο; Γιατί πρέπει να ξαναμπούμε στη λογική του ολόκληρου, συμπαγούς album που δεν διατίθεται σε μερίδες; Μύρισε progressive.

Aν εξαιρέσω την ελαφρώς αλλαζονική αυτή αντιμετώπιση των ίδιων, η αλήθεια είναι ότι το γούσταρα πολύ το “Congratulations“: έχει εκεί μέσα πληθωρικούς χυμούς, ζουγκλώδη συναισθήματα γεμάτα συγκινήσεις, παιχνιδιάρικη διάθεση, άναρχη ατμόσφαιρα με καθόλου προβλεπτά γυρίσματα, έχει νοσταλγία για τα τέλη των 60′s, έχει τσιχλόφουσκες και βαθιές πόζες που ξεφεύγουν σημειολογικά από το απλοϊκό στιλ και αποκτούν διαστάσεις φιλοσοφημένης στάσης ζωής. Το “Congratulations” έχει μυαλό, ουσία, διαβολεμένη σεξουαλικότητα -ξανά, ευτυχώς- είναι διασκεδαστικό, όμορφο, πολύχρωμο, με πολλά synths, με καλεσμένο τον Peter Kember των Spacemen 3 και την τραγουδίστρια-κουτάβι των Royal Trux, Jennifer Herrema. Έχει τραγούδια γραμμένα γενναιόδωρα, όμορφες φωνές με δεκάδες layers πάνω τους, έχει φόρμες που μοιάζουν με 13th Floor Elevators και Yardbirds (αυτό θα ηχογραφούσαν το 1968 αν είχαν στη διάθεσή τους στούντιο με ανέσεις στο Malibu), μοντέρνα τεχνολογία και διάθεση να παίξει μαζί σου.

Έχει πολιτιστικές αναφορές -φόρους τιμής στον Brian Eno που δανείζει το όνομά του στον τίτλο ενός τραγουδιού τους και στον Dan Tracey των Television Personalities. Έχει τραγούδια σαν το “I Found A Whistle” που είναι φτιαγμένα από την ίδια στόφα που είναι και το “Tender” των Blur και όλη η θεματολογία των Polyphonic Spree. Έχει άλλα σαν το “Siberian Breaks” που είναι γραμμένα από τη στόφα του “Mr Tambourine Man” των Byrds και το “Monday Monday” των Mamas & Papas…

Όλα τα έχει το “Congratulations“, εκτός από μια διάθεση να σου προσφέρει κάτι να πάρεις μαζί σου στο σπίτι ως αναμνηστικό -μία αγαπημένη κονκάρδα, ένα συμβολικό δωράκι αγάπης ή κάτι μικρό και πολύτιμο για να σου επιτρέπει να το σιγοτραγουδάς…

Αλλά μάλλον γκρινιάζω τώρα, επειδή είμαι pop…

Teddy Bear

To 1979 o Teddy Pendergrass απολάμβανε ακόμα την παντοδυναμία του στην Philadelphia International. Ήταν star, καταπληκτικός τραγουδιστής και σεξουαλικά εξέπεμπε κύματα που έμειναν στην ιστορία και έγιναν πρότυπα για τους κατοπινούς soulmen. Το τρίτο προσωπικό album του “Teddy” ήταν ένας μαγικός δίσκος με τραγούδια που περιποιήθηκαν οι Kenneth Gamble και Leon Huff μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας. Το πρώτο τραγούδι εκείνου του album, “Come Go With Me” κόπηκε και σε single, με πίσω πλευρά το “Do Me” και έφτασε ως ένα Νο.14 στα black charts της εποχής. Στις βοηθητικές φωνές ακούει κανείς τις Barbara Ingram, Carla Benson και Yvette Benton (αυτές δηλαδή που ακούει σε κάθε παραγωγή της Philadelphia των 70′s και 80′s), τα έγχορδα του Don Renaldo και τα πλήκτρα και τη φωνή του Thom Bell…

 

Το 2005 ο Ron Hall με τους Mothafunkaz και με τραγουδιστή των Marc Evans δανείστηκαν αυτούσια τη μελωδική γραμμή του “Come Go With Me” για να φτιάξουν το θαυμάσιο house stormer “The Way You Love Me“, του οποίου το remix από τον Tom Moulton, το έκανε μια εξαιρετική επιτυχία της εποχής του. Όλα καλά ως εδώ. Θα ήταν όλα πολύ καλύτερα όμως, αν στα credits του τραγουδιού αναγράφονταν και οι Gamble & Huff. Παραδόξως… ξεχάστηκαν και έτσι το τραγούδι των Mothafunkaz υπογράφεται από τους Dimitris Yerasimos (…), Gary Ahrens, Gary Hudgins, Irvin Madden, Mark Evans και Sean Spencer. Πουθενά δε βρέθηκε χώρος για να αναγραφούν οι πραγματικοί δημιουργοί του κομματιού…

Το ανακάλυψα τυχαία ενώ τακτοποιούσα κάποια τραγούδια μου. Ανέτρεξα στα credits του κομματιού των Mothafunkaz, ανακαλύπτοντας προς μεγάλη μου έκπληξη ότι δεν αναφέρεται πουθενά το “δάνειο“.