Alison in wonderland

H Αlison Moyet το Σάββατο 20 Μαρτίου στο Μέγαρο έγινε το “κορίτσι” που δεν ήταν το 1982 όταν ξεκίναγε. Έχει χάσει σχεδόν άλλη μία Alison σε κιλά, έχει γλυκάνει, έχει γίνει η αναγνωρίσιμη ερμηνεύτρια γκάμας που “σκίζει” τον Jacques Brel, που τραγουδάει soul το “Love Ressurection” και που δίνει άλλη υπερβατική διάσταση στο “Don’t Go“. Το “Ode To Boy” -highlight που δυναμώνει μέσα στα χρόνια- έφερε δάκρυα και ταχυπαλμία, και το “That Old Devil Called Love“ με την jazzy απόχρωση και το “Whispering Your Name” που έχει έναν αέρα μπριλάντε ξεγνιασιάς. Όσο χάνω την δική μου ελαστίνη, την κερδίζει η Alison σαν μάγισα. Όσο σκληραίνει το δικό μου πρόσωπο, τόσο γλυκαίνει αυτή, στρογγυλεύει, αποκτούν όγκο οι βρυχηθμοί της και διάρκειες οι αναπνοές της. Τη θυμάμαι στο Top Of The Pops όταν ξεκινούσε, με την αγριεμένη επιθετική φάτσα, την άκαμπτη από την αλλαζονική νεορομαντική πόζα, με το eyepatch στη μία πλευρά και το γλαρό, αιχμηρό βλέμα της υπέρβαρης μετρέσας… Την έβλεπα στο Μέγαρο, άνετη με το σώμα της, μέσα στην κατακτημένη soul άνεσή της, να μοιράζει γενναιόδωρα χειρονομίες και φωνή, τόσο διαφορετική από την άκαμπτη εξουσιάστρια των Yazoo των πρώτων 80′s, μέσα στο δωρικό φουστάνι της -που φώναζε “καμπύλες”- και τα 70′s σανδάλια. Τόσο απελευθερωμένη να κάνει πλάκα με τον κόσμο και την μπάντα… Thank you girl.