Άγγελοι Σαββατόβραδου

“H Εκδίκηση Της Σιλάνας” (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα) είναι ένα γενναίο αυτοβιογραφικό εγχείρημα του Γιάννη Ξανθούλη για την εφηβεία του στην Αλεξανδρούπολη. Δεν θα σταθώ στο πόσο απολαυστικό είναι. Θα τονίσω απλά ότι ένα από τα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου ξεκινάει με τη φράση:

“Οι άνθρωποι τρελαίνονται από τον πόθο, μην μπορώντας να αξιολογήσουν αν πρόκειται για αγάπη, για τρυφεράδα ή για ξεχαρβαλωμένο υπογάστριο…”

To ίδιο κεφάλαιο τελειώνει με ένα ποίημα δικό του που γράφει για ένα περιστατικό (που δεν σας αποκαλύπτω φυσικά) και με μια ατάκα της “φονικά” σαρκαστικής Σιλάνας. Το ποίημα του Ξανθούλη και στη συνέχεια το φινάλε του κεφαλαίου λέει:

“Είναι αργά και ρίχνει χιόνι - ψεύτικες διάφανες νιφάδες
Σ’ ένα χαρτί έχω ζωγραφίσει που παν’ σαν φεύγουν οι βδομάδες.
Δείχναν πολλές μα ήτανε λίγες για ν’ αγαπήσεις. Και δεν φτάσαν…
Κάποτε κάπου θα βρεθούμε, κύριε, μ’ αυτούς που μας ξεχάσαν…”

Η κυρία Σιλάνα Σαλιάγκου ξερόβηξε με σηκωμένο το φρύδι, όπως η Λαμπέτη στο θέατρο όταν την έπιανε κρίση ναρκισσισμού… “Μεταξύ μας τώρα: “μ’ αυτούς που μας ξεχάσαν” είπες ή “μ’ αυτούς που μας ξεράσαν“;”
Πήγα να διαμαρτυρηθώ, αλλά προτίμησα να το παρακάμψω λέγοτας πως ίσως και να ‘χε δίκιο. Ένα όνειρο παστωμένο σε μισό αιώνα ονείρων ποτέ δεν είναι έγκυρο.

Για κάποιο λόγο βρίσκω σοφό επιπρόσθετα στην απλή στρωτή λογοτεχνικότητά του το απόσπασμα αυτό όπως και όλο το βιβλίο άλλωστε. Ο συνειρμός που μου δημιούργησε -για μια ακόμα φορά- δεν είναι εύλογος. Ευτυχώς ίσως. Θυμήθηκα ένα τραγούδι που είμαι σίγουρος ελάχιστοι από σας γνωρίζουν. Και όσοι από σας το γνωρίζουν σίγουρα, δεν το γνωρίζουν με “αυτή τη μεταχείριση”. Κλείνει επέτειο φέτος, το τραγούδι, είκοσι χρόνων.

Όπως και στο απόσπασμα αυτό του Ξανθούλη, έτσι και στο “Saturday’s Angels” ενυπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος. Κάθε φορά που ακούω το “Saturday’s Angels” αισθάνομαι ότι εκτίθεμαι. Θυμάμαι τα δικά μου ποιήματα που έγραφα σε αλοκοολικό στρες, για τους δικούς Σαββατιάτικους Άγγελους. Εκτίθεμαι. Όπως ακριβώς νιώθω να “εκτίθεμαι” κάθε φορά που διαβάζω την “Εκδίκηση Της Σιλάνας” στο τρένο.

Έχω αγάπες σήμερα.

MGMT – Congratulations

Τι έλειπε από το puzzle της αίγλης των δύο MGMT; Μα φυσικά ένας in yo face ψυχεδελικός δίσκος. Το “Congratulations” είναι ένας δίσκος που εμπεριέχει μέσα του όλο το boost φήμης, μεγαλοϊδεατισμού, ξαφνικής εμπορικής αναγνώρισης, δημοφιλίας και αναγνωρισιμότητας που υπέστη ο Andrew VanWyngarden και ο Ben Goldwasser μετά το “Oracular Spectacular” που έδωσε στην rock κοινότητα, ένα ψήγμα αλήθειας για να ξαναπιστέψει ότι οι μύθοι συνεχίζουν να παράγονται στον rock κόσμο. Δεν μπήκε η τελευταία τελεία στη μυθολογία, μας απέδειξαν οι MGMT.

Ok, το χωνέψαμε και ανακουφιστήκαμε με την περιχαρή διαπίστωση. Αλλά τώρα; Γιατί καλούμαστε να χωνέψουμε ότι δεν πρέπει να ακούσουμε το καινούριο album τους με pop αυτιά και με λογική “αγαπημένων” ξεχωριστών τραγουδιών; Γιατί πρέπει να ακούσουμε εν έτει 2010 έναν κονσεπτικό ψυχεδελικό δίσκο μονοκοπανιά και να τον αγκαλιάσουμε ως τέτοιο; Γιατί πρέπει να ξαναμπούμε στη λογική του ολόκληρου, συμπαγούς album που δεν διατίθεται σε μερίδες; Μύρισε progressive.

Aν εξαιρέσω την ελαφρώς αλλαζονική αυτή αντιμετώπιση των ίδιων, η αλήθεια είναι ότι το γούσταρα πολύ το “Congratulations“: έχει εκεί μέσα πληθωρικούς χυμούς, ζουγκλώδη συναισθήματα γεμάτα συγκινήσεις, παιχνιδιάρικη διάθεση, άναρχη ατμόσφαιρα με καθόλου προβλεπτά γυρίσματα, έχει νοσταλγία για τα τέλη των 60′s, έχει τσιχλόφουσκες και βαθιές πόζες που ξεφεύγουν σημειολογικά από το απλοϊκό στιλ και αποκτούν διαστάσεις φιλοσοφημένης στάσης ζωής. Το “Congratulations” έχει μυαλό, ουσία, διαβολεμένη σεξουαλικότητα -ξανά, ευτυχώς- είναι διασκεδαστικό, όμορφο, πολύχρωμο, με πολλά synths, με καλεσμένο τον Peter Kember των Spacemen 3 και την τραγουδίστρια-κουτάβι των Royal Trux, Jennifer Herrema. Έχει τραγούδια γραμμένα γενναιόδωρα, όμορφες φωνές με δεκάδες layers πάνω τους, έχει φόρμες που μοιάζουν με 13th Floor Elevators και Yardbirds (αυτό θα ηχογραφούσαν το 1968 αν είχαν στη διάθεσή τους στούντιο με ανέσεις στο Malibu), μοντέρνα τεχνολογία και διάθεση να παίξει μαζί σου.

Έχει πολιτιστικές αναφορές -φόρους τιμής στον Brian Eno που δανείζει το όνομά του στον τίτλο ενός τραγουδιού τους και στον Dan Tracey των Television Personalities. Έχει τραγούδια σαν το “I Found A Whistle” που είναι φτιαγμένα από την ίδια στόφα που είναι και το “Tender” των Blur και όλη η θεματολογία των Polyphonic Spree. Έχει άλλα σαν το “Siberian Breaks” που είναι γραμμένα από τη στόφα του “Mr Tambourine Man” των Byrds και το “Monday Monday” των Mamas & Papas…

Όλα τα έχει το “Congratulations“, εκτός από μια διάθεση να σου προσφέρει κάτι να πάρεις μαζί σου στο σπίτι ως αναμνηστικό -μία αγαπημένη κονκάρδα, ένα συμβολικό δωράκι αγάπης ή κάτι μικρό και πολύτιμο για να σου επιτρέπει να το σιγοτραγουδάς…

Αλλά μάλλον γκρινιάζω τώρα, επειδή είμαι pop…

Teddy Bear

To 1979 o Teddy Pendergrass απολάμβανε ακόμα την παντοδυναμία του στην Philadelphia International. Ήταν star, καταπληκτικός τραγουδιστής και σεξουαλικά εξέπεμπε κύματα που έμειναν στην ιστορία και έγιναν πρότυπα για τους κατοπινούς soulmen. Το τρίτο προσωπικό album του “Teddy” ήταν ένας μαγικός δίσκος με τραγούδια που περιποιήθηκαν οι Kenneth Gamble και Leon Huff μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας. Το πρώτο τραγούδι εκείνου του album, “Come Go With Me” κόπηκε και σε single, με πίσω πλευρά το “Do Me” και έφτασε ως ένα Νο.14 στα black charts της εποχής. Στις βοηθητικές φωνές ακούει κανείς τις Barbara Ingram, Carla Benson και Yvette Benton (αυτές δηλαδή που ακούει σε κάθε παραγωγή της Philadelphia των 70′s και 80′s), τα έγχορδα του Don Renaldo και τα πλήκτρα και τη φωνή του Thom Bell…

 

Το 2005 ο Ron Hall με τους Mothafunkaz και με τραγουδιστή των Marc Evans δανείστηκαν αυτούσια τη μελωδική γραμμή του “Come Go With Me” για να φτιάξουν το θαυμάσιο house stormer “The Way You Love Me“, του οποίου το remix από τον Tom Moulton, το έκανε μια εξαιρετική επιτυχία της εποχής του. Όλα καλά ως εδώ. Θα ήταν όλα πολύ καλύτερα όμως, αν στα credits του τραγουδιού αναγράφονταν και οι Gamble & Huff. Παραδόξως… ξεχάστηκαν και έτσι το τραγούδι των Mothafunkaz υπογράφεται από τους Dimitris Yerasimos (…), Gary Ahrens, Gary Hudgins, Irvin Madden, Mark Evans και Sean Spencer. Πουθενά δε βρέθηκε χώρος για να αναγραφούν οι πραγματικοί δημιουργοί του κομματιού…

Το ανακάλυψα τυχαία ενώ τακτοποιούσα κάποια τραγούδια μου. Ανέτρεξα στα credits του κομματιού των Mothafunkaz, ανακαλύπτοντας προς μεγάλη μου έκπληξη ότι δεν αναφέρεται πουθενά το “δάνειο“.

Alison in wonderland

H Αlison Moyet το Σάββατο 20 Μαρτίου στο Μέγαρο έγινε το “κορίτσι” που δεν ήταν το 1982 όταν ξεκίναγε. Έχει χάσει σχεδόν άλλη μία Alison σε κιλά, έχει γλυκάνει, έχει γίνει η αναγνωρίσιμη ερμηνεύτρια γκάμας που “σκίζει” τον Jacques Brel, που τραγουδάει soul το “Love Ressurection” και που δίνει άλλη υπερβατική διάσταση στο “Don’t Go“. Το “Ode To Boy” -highlight που δυναμώνει μέσα στα χρόνια- έφερε δάκρυα και ταχυπαλμία, και το “That Old Devil Called Love“ με την jazzy απόχρωση και το “Whispering Your Name” που έχει έναν αέρα μπριλάντε ξεγνιασιάς. Όσο χάνω την δική μου ελαστίνη, την κερδίζει η Alison σαν μάγισα. Όσο σκληραίνει το δικό μου πρόσωπο, τόσο γλυκαίνει αυτή, στρογγυλεύει, αποκτούν όγκο οι βρυχηθμοί της και διάρκειες οι αναπνοές της. Τη θυμάμαι στο Top Of The Pops όταν ξεκινούσε, με την αγριεμένη επιθετική φάτσα, την άκαμπτη από την αλλαζονική νεορομαντική πόζα, με το eyepatch στη μία πλευρά και το γλαρό, αιχμηρό βλέμα της υπέρβαρης μετρέσας… Την έβλεπα στο Μέγαρο, άνετη με το σώμα της, μέσα στην κατακτημένη soul άνεσή της, να μοιράζει γενναιόδωρα χειρονομίες και φωνή, τόσο διαφορετική από την άκαμπτη εξουσιάστρια των Yazoo των πρώτων 80′s, μέσα στο δωρικό φουστάνι της -που φώναζε “καμπύλες”- και τα 70′s σανδάλια. Τόσο απελευθερωμένη να κάνει πλάκα με τον κόσμο και την μπάντα… Thank you girl.

Get your Rox On

Πάνω που έλεγα, ότι η mainstream pop είναι πλέον θεσμικά και με το νόμο, κωλοχανείο (με την παλιά έννοια του όρου) εμφανίζονται κάτι κανονικότατα, υγιή pop τραγούδια από τυπάκια που δεν πάσχουν από σεξουαλική καταληψία, που τραγουδούν σαν άνθρωποι, που σου θυμίζουν ότι αυτό που πραγματικά έχεις ανάγκη είναι να ακούς ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ και όχι άλλοθι για lap dancing.

Η Rox είναι ένα απίστευτα θελκτικό κορίτσι. Τραγουδάει καταπληκτικά, περιοδεύει με τον σπουδαίο νεο-soulman Daniel Merriweather και ενώ έχει τρελό sex appeal και φρεσκάδα στην εκφορά και στο στιλ της, -ω! του θαύματος- δεν κωλοτρίβεται καθόλου σαν τη μέση “καλντεριμιτζού” των φρέσκων charts.

@ Το τραγούδι της είναι ένα μικρό αριστούργημα, από αυτά που σιγομουρουρίζεις μέσα σου όταν κλείνεις πίσω την πόρτα σου το πρωί για να πας στη δουλειά σου.
@ Από αυτά που ακούς στα ακουστικά σου και σε κάνουν να νιώθεις ότι ο απέναντί σου, στο τρένο, δεν είναι ένα τέρας που διεκδικεί το χώρο σου αλλά ένας εν δυνάμει φίλος για παρέα.
@ Από αυτά που βάζεις τα σαββατιάτικα πρωινά και κάνεις όλες τις δουλειές  σου με χαρά και ελαφρύτητα – τις δουλειές που δεν κάνεις όλη την εβδομάδα επειδή δεν προλαβαίνεις,.
@ Από αυτά που σου θυμίζουν το γιατί οι νέοι μόλις στη δεκαετία του ’60 άρχισαν να γίνονται ξεχωριστή κοινωνική κατηγορία.
@ Από αυτά που σε κάνουν να προσκυνάς τους θεούς της pop ξανά και να χαίρεσαι που σε εκδικούνται επειδή επιπόλαια έχασες προς στιγμήν την πίστη σου σε αυτούς.
@ Από αυτά που σε κάνουν να αναπολείς την πρώτη φορά που άκουσες Carleen Anderson (“Apparently Nothing“), Neneh Cherry (“Buffalo Stance“), Lauryn Hill (“That Thing“)…
@ Από αυτά που κάνουν κάτι παλαβούς σαν κι εμένα να θέλουν να κάνουν παράδοξα αφιερώματα στο blog τους με συγκεντρωτικά concepts – όπως ας πούμε τα καλύτερα ντεμπούτα singles από έγχρωμες λονδρέζες των τελευταίων τριάντα χρόνων.
@ Από αυτά που κάνουν τη soul, SOUL.
@ Τέλος, από αυτά που σε επαναφέρουν στην πραγματικότητα των ανθρώπων, θολώνοντας λίγο το εφιάλτη που ζεις μέσα στην τηλεοπτική γλίτσα, όπου διάφορες πουτάνες (κανονικά, εκδιδόμενες) παριστάνουν τις τραγουδίστριες και διάφοροι θολωμένοι από την κάβλα, ζιγκολίσκοι είναι έτοιμοι να στο τρίψουν στα μούτρα αν νιώσουν ότι θα τους βοηθήσεις να σκαρφαλώσουν στη μαρκίζα.

Ίσως ναι, μπορεί και όχι

Είπαμε, παρθενογεννέσεις δεν υπάρχουν αλλά πλέον, νιώθω ότι και η έννοια της διασκευής αρχίζει -κακώς- να χάνει το νόημά της, όσο μεγαλώνει η ηλικία της pop κουλτούρας και όσο ταυτόχρονα η αισθητική του cut ‘n’ paste αποκτάει διαστάσεις μεγαλύτερης αισθητικής αξίας από την απλή τεχνική που κανονικά θα έπρεπε να έχει: στη νέα εποχή δεν αναφέρεται καν η διασκευή…

Ο λόγος για το “Maybe So, Maybe No” του Mayer Hawthorne, του τυπά που πολύ αγκάλιασα πέρσι με το ντεμπούτο album του “A Strange Arrangement” στην Stones Throw. Nerdy, πάνλευκος και ορκισμένος soulboy ο νεαρός από το Ann Arbor του Michigan, έκανε τη βασική αίσθησή του με το δεύτερο single του “Maybe Yes, Maybe No“.  Ο λόγος που εξοργίστηκα πρόσφατα είναι ότι άκουσα σε μια συλλογή της Westbound, την πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού. Δεν ήξερα καν ότι ήταν διασκευή το claim to fame του Hwathorne -δεν θα μπορούσα να το ξέρω- γιατί πουθενά στα βιογραφικά του δεν αναφέρουν ότι είναι διασκευή. Πουθενά, κανένας δεν αναφέρει ότι το “Maybe So, Maybe No” είναι διασκευασμένο αλλά κανείς δεν ξεχνάει να παινέσει την ιδιοφυία και την γνήσια soul στόφα του Mayer…

Η αυθεντική σύνθεση του “Maybe So, Maybe No” είναι των Tony Hester και Richard Wylie και η παραγωγή της πρώτης εκτέλεσης του τραγουδιού είναι του δεύτερου από τους δύο, αυτού με το γνωστότερο ψευδώνυμο Popcorn Wylie. Στα φωνητικά είναι οι New Holidays, το σχήμα που διαδέχτηκε τους εξαιρετικούς Holidays ενός από τα εμβληματικά αντρικά groups του Detroit.  Oι Jack Holland, James Holland και Maurice Wise κυκλοφόρησαν το 1969 το single “Maybe Yes, Maybe No” με b-side το “If I Only Knew” στην τοπική ετικέτα Soulhawk στην οποία διανομή έκανε η Westbound. Δεν πέτυχαν εμπορικά, παρά την εμπειρία του Popcorn Wylie και του Tony Hester στην μυθική Golden World πριν την αγοράσει ο Berry Gordy. Λειτούργησε όμως ως μαγιά για την δημιουργία των Dramatics… 

Ένα ατόφιο αριστούργημα της Detroit soul, λαμπερό και άφθαρτο μέσα στα χρόνια. Αυτό δεν μειώνει καθόλου τη μαγεία από την γλυκιά blue eyed εκτέλεση του Hawthorne, αλλά σίγουρα αφαιρεί ένα – δύο πόντους για την πονηριά από τον ίδιο, το γραφείο Τύπου του και ενδεχομένως την Stones Throw που ομολογουμένως, κατά τα άλλα, κάνει συμπαθητική δουλειά στη νέα soul.

I Got A Thing

Όταν η Σαβαρέν κινδύνεψε να χάσει τον Στρούντελ, από μία τσούλα, αυτές τις φτηνές που περιφέρουν τα μισοφαγωμένα μανό τους στο Key και στο Pop και τα επιδεικνύουν σαν παράσημα της boheme ανωτερότητάς τους, έβγαλε αυτό το βινύλιο από το ράφι (το δικό του, καταδικό του βινύλιο, περήφανο τρόπαιο από ένα exchange shop του Notting Hill) και το τοποθέτησε στο πλατό. Έβαλε το αγαπημένο του κομμάτι. “I Got A Thing“.

Τον έσπρωξε στην πολυθρόνα με άχτι, όπως εκδικείται το μπαλάκι στον τοίχο του squash και άρχισε να κάνει lip synching στο τραγούδι. Το ήξερε όλο. Το ’χε μάθει όλο επειδή το είχε γουστάρει. Και το είχε γουστάρει επειδή όταν το άκουγε ο Στρούντελ την αγκάλιαζε αλλιώς. Αυτές οι τρεις τραγουδούσαν σαν να τον έχουν μέσα τους, θυμόταν. Ή μάλλον, σαν να μην τον έχουν καθόλου. Της θύμιζε το “Bolero” του Ravel που δεν σταματάει να “χύνει”. Ξεκινάει χύνοντας και τελειώνει χύνοντας. Ένιωσε όλο το κρεσέντο του κομματιού να την πλημμυρίζει, σε κάποιες φάσεις  άκουσε τη φωνή της κιόλας να ξεφεύγει από το σιωπηλό lip synching και να κρώζει στιγμιαία. Η Σαβαρέν δε λεγόταν ούτε Renee King, ούτε Edna Richardson, ούτε Flo King… Λεγόταν Σαβαρέν, ρε. Και χόρευε. Το ‘χε δικό της το κομμάτι. Τανιόταν και τον ψιλοκλώτσαγε με τα πόδια της, όσο βουρλιζόταν κάθιδρη στο κρεσέντο. Το μόνιμο κρεσέντο.

Ας τρόμαζε ο πανίβλακας. Ας χαιζόταν απάνω του από την αναπάντεχη συμπεριφορά της. “Μ’ έχεις ξαναδεί έτσι ρε;” Δεν την είχε δει ποτέ να χορεύει. Πρώτη φορά άφησε το groove από μέσα της να βγει να τον πλημμυρίσει, να μάθει ποια είναι η boheme τριγύρω. Ήταν η Σαβαρέν ρε. Αυτή ήταν. Η boheme και η απότομη. Η αληθινή. Ένιωθε η funky πουτάνα τώρα. Αυτή που φαντασιωνόταν να γαμάει ο καλός της όταν την έτρεχε στο Dingwalls. Ήταν η Σαβαρέν που βρώνταγε τώρα. Κι ας μην τριβόταν στα καδράκια του Pop κάθε βράδυ σαν τα ωχρά ερασιτεχνάκια του φλερτ που ζαχάρωνε ο  δικός της.

Ήταν η Σαβαρέν και λύσσαγε τώρα. Τραγούδαγε. “How could you be so mean?” Ήταν η Σαβαρέν με γαλόνια “ρε μαλάκααααα”.  Κι ας στράβωνε όταν τη λέγαν έτσι οι φίλες. Λεγόταν Σαβαρέν και δεν είχε σκοπό να αφήσει το Στρούντελ, το δικό της (που δυο άχυρα είναι το μυαλό του τού μαλάκα) να το φάει καμία γαμιω-boheme του κώλου. “I got a thing for your love, ρε μπάζο”. Ξεφτυλιζόταν μπροστά του, σαν σεληνιασμένη αϊτινή μετά από βουντού εξάντληση. Λύγισαν τα γόνατά της και άφησε λαχανιασμένη τα σάλια και τα αίματα από τον αγκώνα της όταν χτύπησε στην κόχη να πέσουν στα πόδια του. Η μούρη της ήταν ετοιμοπόλεμη. Δε μάσαγε αυτή από τσουλιά. Χόρευε σαν να μην υπάρχει αύριο. Και Silver και Platinum και Gold. “Αν ξεκουμπιστείς αυτό θα θυμάσαι από μένα, τελευταίο.”

Ο Στρούντελ είχε κλειδώσει μια τούφα μαλλιά στα τρία δάχτυλά του σαν να κρεμόταν από κει το μέλλον του κόσμου. Είχε γουρλώσει δύο πρησμένα μάτια στο μέρος της. Έμειναν εκεί μέχρι να τελειώσει το wah wah του fade out. Ξεκλείδωσε τα δάχτυλά του, μόνο για να ξαναβάλει τη βελόνα στα πρώτα αυλάκια. “I Got A Thing For Your Love“.

“Σειρά μου τώρα…” της είπε. Της σκούπισε το στόμα, να ξεσαλιώσει το ντέρτι και σηκώθηκε…

Leon Ware Part 2: The Detroit Soul Sensualist – A Tribute

Eίχαμε μείνει εκεί που ο Keb Mo’ συναντήθηκε με τον Leon στο Los Angeles…
Δηλαδή στο Νο.51 της απόλυτα προσωπικής και αυθαίρετης κατάταξής μου στα 100 τραγούδια που έγραψε ο Leon Ware και τραγούδησαν άλλοι καλλιτέχνες.

Συνεχίζουμε με τα Νο.50 – Νο.1 αφού πρώτα πάρουμε μια γεύση για τη ζωή του.

Leon Bio Bullets

@ Γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1940 στο Black Bottom του Detroit.

@ Είναι ο νεότερος από τα έντεκα συνολικά αδέλφια της οικογένειά του, επτά αγόρια και τέσσερα κορίτσια.

“Ήμουν ο πρίγκιπας της οικογένειας. Είχα έξι μεγαλύτερους αδελφούς που με φρόντιζαν στο πώς να παλεύω και με είχαν στο νου τους να είμαι καλά. Οι αδελφές μου με μάθαιναν σχετικά με τις κυρίες.”

@ Ο πατέρας του δούλευε στην Ford και η μητέρα του ήταν αισθητικός και έπαιζε πιάνο στην εκκλησία.

“Δεν μεγάλωσα πολύ με γονείς. Η μητέρα μου έπαιζε πιάνο στην εκκλησία Βαπτιστών. Ο πατέρας μου δούλευε στην παραγωγή της Ford Motor Co. Ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος. Ψηλός 1.90” και πολύ ειρηνικός τύπος. Μιλούσε με χρησμούς. Δεν έλεγε πολλά αλλά καταλάβαινες τι ήθελε να πει με λίγα. Έλεγε “ο κόσμος τα λέει όλα” και εννοούσε ότι αν άκουγες προσεκτικά τι σου λένε θα καταλάβαινες τι θα συμβεί. Ή έλεγε “δε χρειάζεται να εμπιστεύεσαι κανέναν” που σήμαινε, ό,τι και αν σου έλεγε κάποιος, την επόμενη μέρα θα αποδεικνυόταν αν σου είπε αλήθεια ή ψέμματα.”

@ Ο Leon είχε ένα ατύχημα με τη σφεντόνα σε ηλικία πέντε ετών: αντί να σημαδεύσει μπροστά, χτύπησε το δεξί μάτι του. Του κάλυψαν και το άλλο για να μην πάθει ζημιά. Για δύο χρόνια έμεινε τυφλός.

@ Φοίτησε στο Σχολείο Fitzpatrick για Τυφλούς, εκεί που φοίτησε και ο Stevie Wonder.

@ Έγραψε το πρώτο τραγούδι του σε ηλικία εννέα ετών, το “Girl Of My Dreams”.

“Το χάρισμα της μουσικής, το είχα, είτε μπορούσα να δω είτε όχι. Δεν μου επιτρεπόταν να παίξω πιάνο στο σπίτι μέχρι τα δώδεκά μου. Η μητέρα μου ήταν βαθιά θρησκευόμενη και πίστευε ότι ο διάβολος είχε προσφέρει το ταλέντο σε μένα. Είχα μια όμορφη μικρή φωνούλα αλλά η μητέρα μου πίστευε ότι ήταν διαβολικό χάρισμα. Η μητέρα μου έπαιζε πιάνο στην εκκλησία όπου πήγαινα κάθε μέρα μεταξύ επτά και δώδεκα χρόνων. Σε αυτή την ηλικία σχημάτισα την αγάπη μου για τη θρησκεία. Είναι ένα μονοπάτι που κάθε άνθρωπος περπατάει όταν καθοδηγείται από την αγάπη, για να φτάσει στους άλλους ανθρώπους. Στα δώδεκά μου σταμάτησε να αρνείται το μουσικό χάρισμά μου. Ο κόσμος της έλεγε πόσο χαρισματικός ήμουνα και την παρότρυνε να με αφήσει να καλλιεργήσω το ταλέντο μου. Και αυτό έκανε.”

@ Στα 50’s άκουγε jazz και blues στη γειτονιά του.

“Ζούσα σε μια γειτονιά στο Detroit που είχε δύο bars, ένα σε κάθε γωνία του τετραγώνου. Το ένα έπαιζε blues και το άλλο jazz. Άρχισα να τραγουδάω στο jazz bar όταν ήμουν δεκατεσσάρων ετών. Στεκόμουν απ’ έξω και τραγουδούσα. Μια μέρα ήρθε κάποιος και μου είπε ότι έχω ωραία φωνή. Μου πρότεινε να τραγουδήσω μέσα, πάνω στη σκηνή. Μου είπε, “θα σε βγάλω στη σκηνή αλλά θα πρέπει να σε κατεβάσω σύντομα. Τραγούδησα τα “Foggy Day”, “Moonlight In Vermont” και “Day By Day”.

@ Αργότερα άρχισε να τραγουδάει με γνωστούς jazz καλλιτέχνες.

“Σε ηλικία δεκάξι ετών τραγουδούσα με τον σαξοφωνίστα Yusef Lateef όποτε έπαιζε στο Klein Bar του Detroit. Ο Yusef ήταν σαν θεός για μένα. Ήταν ακέραιος και ψύχραιμος σαν ιερέας. Με άφηνε να τραγουδώ γιατί του άρεσε η φωνή μου. Τραγουδούσα jazz standards – όχι συγκεκριμένα. Τραγουδούσα επίσης με τον Beans Bowles που έπαιζε βαρύτονο σαξόφωνο. Και με τους Joe Henderson, Kirk Lightsey και Roy Brooks.”

@ Ο καλλιτέχνης που τον ενέπνευσε στο να τραγουδήσει ήταν ο Nat King Cole.

“Μου άρεσε όμως και ο Errol Garner – ήταν αριστερόχειρας και αυτό με θάμπωνε. Το πρώτο album που αγόρασα ήταν το “Concert By The Sea” του Garner. Λάτρευα επίσης το “Too Young” του Nat King Cole με όλα αυτά τα έγχορδα. Πάντα μου άρεσαν τα έγχορδα και ο ρομαντικός τους ήχος. Άλλοι τραγουδιστές που με επηρρέασαν ήταν ο Frank Sinatra, ο Billy Eckstine και ο James Brown που άλλαξε την soul μουσική.”

@ O Leon ήταν αυτοδίδακτος στο πιάνο.

“Δεν έμαθα πουθενά πιάνο. Είχα το χάρισμα. Είχα τη μεγάλη τύχη να μπορώ να παίζω ό,τι ακούω. Πήγα σε δύο – τρεις δασκάλους αλλά η συμβουλή τους ήταν πάντα ίδια: μην κάνεις μαθήματα!”

@ Άρχισε να τραγουδάει στους Romeos μαζί με τον παιδικό φίλο του Lamont Dozier.

“Εκείνη την εποχή δεν το λέγαμε doo wop. Το λέγαμε απλά “τραγούδι”. Mπήκα στους Romeos όπου τραγουδούσε και ο Lamont. Τραγουδούσαμε σε σοκάκια γιατί είχε καλό αντίλαλο. Μετά τραγουδούσαμε στις γωνίες γιατί συγκεντρώνονταν άνθρωποι τριγύρω.”

@ Στα δεκαεπτά του έφυγε από το group για να αρχίσει να τραγουδάει μόνος του στο 20 Grand Club, όπου τον είδε ο Berry Gordy της Motown κι ενδιαφέρθηκε να του κάνει παραγωγή.

@ Ο Gordy ασχολούνταν με τον Jackie Wilson εκείνη την περίοδο και δεν είχε χρόνο για τον Leon.

@ Ο Leon στράφηκε στην jazz, πήγε στη Νέα Υόρκη όπου του προσφέρθηκε ένα συμβόλαιο με την ABC το οποίο ποτέ όμως δεν απέδωσε δισκογραφικά.

@ Επιστρέφοντας στο Detroit βρήκε τον Lamont Dozier που είχε να δει από τις μέρες των Romeos.

@ Ο Dozier είχε αρχίσει να έχει πλατινένιες επιτυχίες ως συνθέτης μαζί με τον Brian Holland και τον Eddie Holland.

“Οι Romeos διαλύθηκαν το 1957. Δεν ξαναείδα τον Lamont για δύο χρόνια. Τον είδα ξανά το 1960 στο Detroit. Έγραφε τραγούδια για την Motown, που έκανε επιτυχίες με τις Supremes. Ο Lamont, θυμάμαι, οδηγούσε Cadillac. Σκέφτηκα ότι αν είχε αυτός Cadillac θα μπορούσα να έχω κι εγώ.”

@ Ο Lamont έπεισε τον Leon να αρχίσει να συνθέτει.

“Τα τρία χρόνια που είχαν μεσολαβήσει μέχρι να ξαναδώ τον Lamont, τραγουδούσα jazz. Λάτρευα την jazz. Με βοηθούσε να συγκεντρώνομαι. Μέχρι που είδα τον Lamont με την Cadillac. Συνειδητοποίησα ότι γράφοντας και τραγουδώντας jazz δεν θα μου απέφερε όσα ήθελα. Όσοι ακούνε και παίζουν jazz είναι γνήσιοι. Αγαπούν τη μουσική. Την αγαπούν τόσο πολύ που αφιερώνονται στην τέχνη, όχι στην επιχειρηματική πλευρά. Η jazz είχε απόλυτη επίδραση σε πολλούς συνθέτες στην Motown, την Stax, την Brunswick, την Philadelphia International. Όλοι μας, από μένα, ως τους Gamble & Huff και τον Isaac Hayes επηρρεαστήκαμε από την jazz που ακούγαμε στις γειτονιές μας. Η jazz και τα blues ήταν κυρίαραχα στις γειτονιές παντού.”

@ Η πρώτη επιτυχία που έγραψε o Leon ήταν το τοπικής εμβέλειας hit “Warning” της Pat Lewis (βλέπε λήμμα)

@ Ακολούθησαν επιτυχίες για τους Holidays, τις Debonaires και την Rose Batiste σε τοπικές εταιρίες όπως η Groovesville.

@ Συνέχισε να γράφει τραγούδια σε συνεργασίες με τον Ivy Joe Hunter και τον Stephen Bowden, με πρώτη του μεγάλη επιτυχία το “Got To Have You Back” των Isley Brothers.

@ Ακολούθησαν τραγούδια του για τις Martha & The Vandellas και τους Jr. Walker & The All  Stars

@ Συνέχισε να γράφει και να κάνει παραγωγές μέχρι που το 1967 μετακόμισε στο Los Angeles μαζί με τον Mickey Stevenson για να αφοσιωθούν στην εταιρία Venture.

@ Η Venture ως παράρτημα της MGM στέγασε το κύμα των δυσαρεστημένων καλλιτεχνών της Motown, με ονόματα όπως η Kim Weston, ο Johnny Nash, οι Righteous Brothers και ο Al Wilson.

@ Στο Los Angeles, o Leon εμφανιζόταν σε ένα παραλιακό club restaurant όπου τον πρόσεξε ο Bob Hilliard και η γυναίκα του Jacqueline.

@ O Bob Hilliard ως καταξιωμένος συνθέτης επιτυχιών (“Any Day Now” κ.λπ.) και συνεργάτης του Burt Bacharach, έγινε μέντορας του Leon Ware.

@ Ο Bob έπεισε τον Leon να κάνει και τη δική του καριέρα ως performer.

@ Δυστυχώς ο Bob Hilliard πέθανε μερικά χρόνια μετά τη γνωριμία τους χωρίς να προλάβουν να συνεργαστούν αρκετά μαζί.

@ Ωστόσο ο Leon συνεργάστηκε με τη σύζυγό του, Jacqueline, γράφοντας τραγούδια όπως το “Rolling Down A Mountainside” που ερμήνευσε ο Isaac Hayes (βλέπε λήμμα) στο φεστιβάλ και στο soundtrack “Wattstax” και αργότερα έγινε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των Main Ingredient.

@ Η συνεργασία του με τους Ike & Tina Turner (βλέπε λήμμα) το 1971 για το album “Nuff Said”, οδήγησε στο να υπογράψει δικό του συμβόλαιο στην United Artists για το προσωπικό ντεμπούτο album του.

Album: Leon Ware
Label: United Artists
Year: 1972
Produced: Leon Ware, Doug Gilmore
Track list: The Spirit Never – Able, Qualified and Ready – Why Be Alone – Mr. Evolution – Nothing’s Sweeter Than My Baby’s Love – What’s Your World – I Know How It Feels – It’s Just A Natural Thing – Tamed To Be Wild

@ Το 1972, ο επικεφαλής του εκδοτικού τμήματος της Motown, Jobete Music, τον σύστησε στον T-Boy Ross, αδερφό της Diana. Μαζί έγραψαν το “I Wanna Be Where You Are” για τον Michael Jackson που διασκευάστηκε κατά κόρον στην συνέχεια.

@ Στα μέσα των 70’s άρχισε να συνεργάζεται με την Pam Sawyer με την οποία έγραψαν πολλές επιτυχίες για τους Miracles και τους Jackson 5.

@ Επιπλέον άρχισε να γράφει ως εσωτερικός συνθέτης της Almo Music, του εκδοτικού τμήματος της A&M του Herb Alpert και του Jerry Moss.

@ Χάρη στο τραγούδι “If I Ever Lose This Heaven” ο Quincy Jones ενδιαφέρθηκε να γνωριστεί καλύτερα με τον Leon.

@ Ο Jones έφτιαχνε εκείνη την εποχή το κλασικό album του “Body Heat” και η γνωριμία τους οδήγησε σε μια συνεργασία στο πλαίσιο αυτού του δίσκου, στον οποίο ο Leon τραγουδούσε επιπλέον σε ντουέτο με την Minnie Riperton.

@ H συνεργασία του με την Minnie Riperton και τον σύζυγό της, Dick Rudolph κατέληξε σε μια από κοινού δουλειά τους, στο album της Minnie “Adventures In Paradise” το 1975.

@ Την ίδια περίοδο τραγούδησε σε πέντε κομμάτια από το score της ταινίας “The Education Of Sonny Carson” που συνέθεσε ο μαέστρος Coleridge Taylor-Perkinson, ο ίδιος που θα αναλάμβανε και την ενορχήστρωση των εγχόρδων του “I Want You” του Marvin Gaye.

@ To 1975 υπέγραψε συμβόλαιο με την Motown, ως καλλιτέχνης, συνθέτης και παραγωγός.

@ Ξεκινώντας να γράψει υλικό για το προσωπικό album του, “Comfort”, η Diana Ross του ζήτησε να γράψει τέσσερα τραγούδια μαζί με τον αδερφό της για να τον βοηθήσει να υπογράψει και αυτός δισκογραφικό συμβόλαιο με την Motown.

@ Όλο το υλικό που είχε γράψει ο Leon με τον T-Boy Ross κατέληξε να γίνει το επόμενο album του Marvin Gaye (βλέπε λήμμα), “I Want You”. Εμπορικός και καλλιτεχνικός θρίμαβος και δίσκος αναφοράς για την κατοπινή soul παραγωγή.

@ Έξι μήνες μετά το “I Want You”, ο Leon κατάφερε να κυκλοφορήσει το δεύτερο προσωπικό album του, “Musical Massage”.

Album: Musical Massage
Label: Motown
Year: 1976
Produced: Leon Ware, Hal Davis
Track list: Learning How to Love You – Instant Love – Body Heat – Share Your Love – Holiday – Phantom Lover – Journey Into You – Musical Massage – Comfort (Come Live With Me, Angel) * – Long Time No See * – With You * – I Wanna Be Where You Are * – French Waltz * – Best of Two Worlds * – Turn Out the Light *

@ Λόγω της απίστευτης επιτυχίας του “I Want You”, το “Musical Massage” έμεινε χωρίς υποστήριξη από την εταιρία και απέτυχε εμπορικά, παρότι μέσα στα χρόνια απέκτησε την αίγλη του cult classic και επανακυκλοφόρησε ενισχυμένο σε deluxe συσκευασία όπως και το “I Want You”.

@ Τo 1977, o Leon έκανε παραγωγή στο album “One To One” της Syreeta.

@ Απογοητευμένος από την εμπορική αποτυχία του “Musical Massage” εγκατέλειψε τη Motown και ανέλαβε την παραγωγή και τη σύνθεση του album “Don’t Cry Out Loud” της Melissa Manchester στην Arista.

@ Συνέχισε να γράφει για αμερικανούς και βρετανούς soul καλλιτέχνες μέχρι το 1979 που κυκλοφόρησε τον τρίτο προσωπικό δίσκο του “Inside Is Love” στην μικρή εταιρία Fabulous σε διανομή T.K. Records.

Album: Inside Is Love
Label: Fabulous
Year: 1979
Produced: Leon Ware, Ron Roker
Track list: What’s Your Name – Inside Your Love – Love Is A Simple Thing – Small Café – Club Sashay – Try It Out – Love Will Run Away – On the Island – Hungry

@ Στα τέλη των 70’s, η Elektra τον προσέγγισε και του πρόσφερε δισκογραφικό συμβόλαιο το οποίο απέδωσε σε δύο προσωπικά albums, το “Rockin’ You Eternally” (1981) και το “Leon Ware” (1972).

Album: Rockin’ You Eternally
Label: Elektra
Year: 1981
Produced: Leon Ware
Tracklist: A Little Boogie (Never Hurt No One) – Baby Don’t Stop Me – Sure Do Want You Now – Our Time – Rockin’ You Eternally – Got to Be Loved – Don’t Stay Away – In Our Garden

 

Album: Leon Ware
Label: Elektra
Year: 1982
Produced: Leon Ware, Marty Paitch
Tracklist: Slippin’ Away – Lost In Love With You – Shelter – Why I Came to California – Deeper Than Love – Can I Touch You There – Words Of Love - Miracles – Somewhere – Where Are They Now

@ Την ίδια εποχή έκανε παραγωγή και στο offshoot σχήμα των Ohio Players, Shadow, ενώ συνεργάστηκε εκετεταμένα με τον βραζιλιάνο Marcos Valle, για μια σειρά τραγουδιών που εμφανίστηκαν σε δύο albums του Valle, το 1981 και το 1983. Το blog του Soul Spectrum έχει κάνει μια πραγματικά θαυμάσια πραγματεία για το συνθετικό φλερτ του Leon Ware και του Marcos Valle.

@ Για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια έγραφε τραγούδια για μια σειρά καλλιτεχνών από τον Booker T και τον Jeffrey Osborne μέχρι τον James Ingram και τον Johnny Mathis.

@ To 1987 κυκλοφόρησε το πρώτο ανεξάρτητο album του στην εταιρία Sling Shot, με τίτλο “Undercover”

Album: Undercover
Label: Slingshot
Year: 1987
Produced: Leon Ware
Tracklist: Undercover – Blue Velvet – Two Lovers – Slow Motion – The Dream – Systematic – Show Me Your Magic – You Still Take My Heart – Body Signs – Velvet Nights.

@ H φήμη του στην Αγγλία τον οδήγησε σε συνεργασίες με την Hinda Hicks, τον Camelle Hinds, τον Omar και την Pauline Henry.

@ To 1995 κυκλοφόρησε το έβδομο album του στην δική του εταιρία Kitchen, με τίτλο “Taste The Love”.

Album: Taste The Love
Label: Kitchen / Expansion
Year: 1995
Produced: Leon Ware
Tracklist: Come Live With Me Angel – Back To Back – Meltdown – Love Parts – Cream Of Love – Telepathy – Musical Massage – Can’t Stop Love – I Got Your Recipe – I Get Weak – Yes – It Was Always You – Where Do I Stand – Taste The Love

@ Η συνεργασία του to 1996 με τον Maxwell στο “Sumthin’ Sumthin’” του 1995 έμεινε κλασική στα 90’s ενώ rappers όπως οι Tupac, Ice Cube, A Tribe Called Quest άρχισαν να φέρνουν στην επιφάνεια τα τραγούδια του, χρησιμοποιώντας τα ως samples.

@ Το 2000 τον προσέγγισε στο Los Angeles, o παλιός φίλος του Keb’ Mo που είχε έρθει στην πόλη από τη Νέα Ορλεάνη και τον έπεισε να γράψουν μαζί. Η συνεργασία τους είχε ως αποτέλεσμα το τραγούδι “Door” στο ομότιτλο album του Keb’ Mo.

@ Στις 21 Ιουνίου 2001 παρουσίασε ζωντανά στην Santa Monica με καλεσμένους παλιούς φίλους του μουσικούς, όλο το album “I Want You”.

@ Ο Keb’ Mo τον έπεισε να φτιάξει ένα album μόνο με φωνή και πιάνο.

@ Το 2001 συνεργάστηκε με τον jazz πιανίστα Don Grusin για το album “Candlelight” που περιείχε καινούρια τραγούδια και standards.

Album: Candlelight (with Don Grusin)
Label: Kitchen
Year: 2001
Produced: Leon Ware, Don Grusin
Tracklist: Invitation – Red Top – My Funny Valentine – How Insensitive – Skylark – Round Midnight – Equation – Stella By Starlight – Candlelight – Misty – My Foolish Heart – Let Go – My Ship

@ Το 2002 ακολούθησε το album “Love’s Drippin”

Album: Love’s Drippin’
Label: Kitchen
Year: 2002
Produced: Leon Ware, Wah Wah Watson
Tracklist: All Around The World – Underneath Your Sweetness – Saveur – Breath On Me – Is It Drippin’ On Yourself – I’m Ooin’ You Tonight – Seriously Nasty – Finger Party – Hands On My Heart – Let Go 

@ Το 2003 ακολούθησε το album “Deeper” κάνοντας ένα φόρο τιμής στην αγαπημένη του βραζιλιάνικη μουσική που κυκλοφόρησε αρχικά, μόνο στην Ιαπωνία.

Album: Deeper
Label: P-Vine
Year: 2003
Produced: Leon Ware
Tracklist: Love Sighns – Stop Talkin’ & Fall In Love – Live In Your Love Forever – How Deep Does It Go – I’ve Never Loved So Much – Givin’ It Up – Heartbeat – I Wish You Knew – Shoulda Been You – To Serve You (All My Love)

@ Το 2004 κυκλοφόρησε το “A Kiss In The Sand”, το οποίο ήταν το “Deeper” αλλά για την παγκόσμια αγορά.

@ To 2008 η ιστορική Stax του πρότεινε να ηχογραφήσει μια ανθολογία με τις επιτυχίες του αλλά ανακάλυψε ότι είχε πολύ καινούριο υλικό στα χέρια του. Κατέληξε να κυκλοφορήσει το ολοκαίνουριο album “Moon Ride”.

 

 

Album: Moonride
Label: Stax
Year: 2008
Produced: Leon Ware
Tracklist: Moon Ride – Blue Dress – Hold Tonight – Just Take Your Time – Smoovin’ – Loceans – I Never Loved So Much – To Serve You (All My Love) – Soon – A Whisper Away – From Inside – Urban Nights

@ Την ίδια χρονιά συνεργάστηκε με τους ολλανδούς Liquid Spirits (βλέπε λήμμα) με την συμμετοχή του τραγουδιού του “Melodies” στο δεύτερο album τους “Music”.

@ To 2009 κυκλοφόρησε η συλλογή “Leon Ware & Friends” που περιλάμβανε μια επιλογή από τραγούδια του για άλλους καλλιτέχνες.

Album: Leon Ware & Friends
Label: Expansion
Year: 2009
Produced: Various
Tracklist: What’s Your World (Leon Ware) – You Do The Right Things (Al Wilson) – I Don’t Know (Syreeta) – Heart, Mind & Soul (El DeBarge) – No Tricks (Chuck Jackson) – Point Of View (Rockie Robbins) – Everywhere Inside Of Me (Leon Ware) – I Can’t Hold Back (Shadow) – Trust Your Heart (Bobby Womack) – Almost Everything (Melissa Manchester) – I Know It’s You (Donny Hathaway) – Girl, Girl, Girl (Leon Ware) – Can You Feel What I’m Saying (Minnie Riperton) – I Came To Love You (Booker T) – Just Don’t Make It Hurt (Krystol) – You Make Me Wanna Love Again (Vesta Williams) – I Can Dream (Thelma Jones) – Thank You Early Bird (Jerry Butler) – Looking Up To You (Michael Wycoff)

@ Οι συνεργασίες του με τον σουηδό soulman Eric Gadd και τους ολλανδούς Juize δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμα.

@ Ο Leon Ware έχει κυκλοφορήσει και ένα παιδικό βιβλίο, το “Adventures Of Safari Blue” το οποίο σύμφωνα με δικά του λόγια “ελπίζει να γίνει σειρά, με ήρωα, ένα μικρό αγόρι από έναν άλλο κόσμο που μαθαίνει στους ανθρώπους που γνωρίζει ότι το πνεύμα είναι αυτό που χρειάζεσαι για να αντιμετωπίσεις όλες τις αντιξοότητες και τις προκλήσεις.”

Top 100 Leon Ware Songs – The Sequel

No.50
Artist: Lorraine Johnson
Song: Nobody’s Wrong
From: Learning To Dance All Over Again LP
Year: 1978
Label: Prelude
Written: Leon Ware, Pam Sawyer
Produced: Jesse Boyce, Moses Dillard
Genre: Disco Soul
Love Rate: 70,1/100

@ Πλούσια και χλιδάτη παραγωγή του δίδυμου Boyce – Dillard σε μια αντίστοιχη γκρουβάτη μελωδία του Leon Ware εν μέσω disco περιόδου.
@ Η θαυμάσια καναδή τραγουδίστρια, άλλοτε session ερμηνεύτρια της Atlantic και διάφορων soul και disco ονομάτων – από L.T.D. και Grey & Hanks μέχρι Saturday Night Band- και φωνητική κολώνα της Prelude, τραγουδάει με τη χαρακτηριστική άνεση μιας πρόθυμης πληθωρικής ντίβας.
@ Από το δεύτερο album της, αυτό με το χαρακτηριστικό εξώφυλλο του ξανθού μοντέλου (επειδή, η φωτογραφία μιας μαύρης στρουμπουλής και όχι ιδιαίτερα προικισμένης αισθητικά έγχρωμης κοπέλας, που κοσμούσε το πρώτο της album, “The More You Want”, κρίθηκε ανθρωποδιωχτική).

No.49 
Artist: Liquid Spirits featuring Leon Ware
Song: Melodies
From: Music LP
Year: 2008
Label: Kindred Spirits
Written: Leon Ware
Produced: Leon Ware, Liquid Spirits
Genre: Quiet Storm
Love Rate: 70,3/100

@ Μελωδικό και στρωτό soul καλούδι που μιμείται πετυχημένα τον ίδιο το δημιουργό του στα 70’s, πιστό στο πνεύμα του “μύθου” της Minnie Riperton και του Marvin Gaye.
@ Επίτιμος καλεσμένος στη σύνθεση και τα φωνητικά σε ένα κομμάτι του δεύτερου album της ολλανδικής soul κολλεκτίβας, ο Leon Ware επιμελείται μια τρυφερή μελωδία με όλο το ενισχυτικό υπόβαθρο που προσφέρει η μπάντα των κιμπορντίστα Wiboud Burkens και τον μπασίστα Manuel Hugas.

No.48
Artist: Parliament
Song: Fantasy Is Reality
From: Live – P Funk Earth Tour LP
Year: 1977
Label: Casablanca
Written: Leon Ware, George Clinton, Bernie Worrell
Produced: George Clinton
Genre: Funk Rock
Love Rate: 70,4/100

@ Bαριετέ funk rock που συνοψίζει ελαφρώς ρομαντικά την φιλοσοφία του group και τη στάση του απέναντι στη ζωή και την τέχνη.
@ Ο Leon Ware δεν είχε βουτήξει ποτέ στα νερά του funk και αυτή η συνεργασία του με τον George Clinton και τον Bernie Worrell, έμοιαζε περισσότερο ως ένας φόρος τιμής στις μέρες των 60’s που ο Clinton εργαζόταν ως εσωτερικός συνθέτης στην Jobete του Berry Gordy, τότε που ο Ware και οι υπόλοιποι, κατοπινοί τρανοί funkers έκαναν παρέα αναζητώντας το “ιδανικό hit”.
@ Από το live album του group που συλλάμβανε την εμπειρία του ογκώδους, τεράστιου funk διαστημόπλοιου που προσγειωνόταν στη σκηνή των συναυλιών τους.

No.47
Artist: New Guys On The Block
Song: Stranger In My Life
From: New Guys On The Block LP
Year: 1983
Label: Sugar Hill
Written: Leon Ware
Produced: Bunny Sigler, Joey Robinson Jr.
Genre: Sweet Soul
Love Rate: 70,5/100

@ Γλυκιά soul μελωδία του Leon Ware σε παραγωγή του φίλου του Bunny Sigler, που μοιάζει πολύ στη ρυθμική γραμμή της με το “You’ll Never Know” των Hi-Gloss.
@ Οι New Guys On The Block –καμία σχέση με τους New Kids On The Block που εμφανίστηκαν δύο χρόνια αργότερα- είναι ένα από κείνα τα groups της underground αμερικανικής soul που εμφανίστηκαν για δύο singles και ένα album, εντελώς βραχύβια στις αρχές των 80’s, έγραψαν ένα μικρό αλλά ουσιαστικό κομμάτι ιστορίας με το κλασικό τους “On The Dancefloor” και εξαφανίστηκαν.
@ Πίσω από τους New Guys On The Block βρίσκεται ο Reggie Griffin, ικανός και ανήσυχος soulman, μέλος των Manchild το 1977 και αργότερα των West Street Mob που έδρασαν και αυτοί στην Sugar Hill, πριν φτιάξει τους Technofunk και συνεχίσει ως solo συνθέτης και παραγωγός με συνεργασίες με το αμερικανικό soul mainstream και ονόματα όπως οι Boyz II Men, Bee Gees, Roberta Flack, Phyllis Hyman, Isley Brothers, κ.λπ.

No.46
Artist: Melissa Manchester
Song: Almost Everything
From: Don’t Cry Out Loud LP
Label: Arista
Year: 1977
Written: Leon Ware
Produced: Leon Ware
Genre: Blue Eyed Pop
Love Rate: 70,6/100

@ Ένα από τα ομορφότερα τραγούδια που είπε σε όλη την -γενικά πληκτική- καριέρα της, μια φωνή εξαιρετική πλην όμως εντυπωσιακά σπαταλημένη. Γαλανομάτα soul με υποστήριξη από την αφρόκρεμα των session μουσικών Νέας Υόρκης και Los Angeles.
@ Έγχορδα ο Gene Page, μπάσο ο Chuck Rainey, drums ο James Gadson, ηλεκτρικό πιάνο ο Greg Phillinganes, κιθάρα ο Lee Ritenour, κρουστά ο Lenny Castro και ακουστικό πιάνο ο Richard Tee: η dream team του session…
@ Αdult oriented pop αλλά με πνοή βαθιάς soul κληρονομιάς με μια δόση τελειομανίας.
@ Από τον έβδομο δίσκο της Melissa Manchester, χαϊδεμένης ερμηνεύτριας της Arista, ανακάλυψης του Barry Manilow και της Bette Midler. Το “Don’t Cry Out Loud” ηχογραφήθηκε όλο σε παραγωγή Leon Ware ο οποίος έγραψε και τα τραγούδια μαζί της (“Shine Like You Should”, “Caravan”, “Bad Weather”, “Through The Eyes Of Grace”, “To Make You Smile Again”, “Such A Morning”, “Knowin’ My Love’s Alive”, “Singing From My Soul”).

No.45 
Artist: Michael Jackson
Song: Euphoria
From: Music And Me LP
Year: 1973
Label: Motown
Written: Leon Ware, Jacqueline Hilliard
Produced: Hal Davis
Genre: Soul
Love Rate: 70,7/100

@ Όμορφο, μεσόρυθμο τραγούδι με έναν Michael στις όχι λαμπερές, εμπορικά κορυφαίες στιγμές του, που όμως διατηρεί πολύ από την ειλικρίνεια και την ζωντάνια που μόλις έξι χρόνια αργότερα θα τον εκτίνασσαν στην στρατόσφαιρα.
@ Ο Leon Ware του έγραψε ένα τραγούδι με το οποίο θα μπορούσε να καταδείξει τη δύναμη της φωνής του και την ένταση που έβγαινε βαθιά από τα σωθικά του.
@ Aπό το τρίτο προσωπικό album του Michael τη χρονιά που άρχιζε να κάμπτεται το φαινόμενο των Jacksons.

No.44
Artist: Merry Clayton
Song: Whatever
From: Merry Clayton LP
Year: 1971
Label: Ode
Written: Leon Ware
Produced: Lou Adler
Genre: Rhythm ‘n’ Blues
Love Rate: 70,8/100

@ Ακατέργαστη soul σε ένα κομμάτι με ψυχεδελικούς αντίλαλους από την εποχή του.
@ Πολύ κοντά στο γρέζι της Tina Turner που δικαιώνει την επιλογή των παραγωγών της θεατρικής παράστασης του “Tommy” να την επιλέξουν στο ρόλο της Acid Mother.
@ Από το δεύτερο album της στην Ode, όταν είχε φανεί ότι θα έκανε δική της καριέρα, αφού είχε τραγουδήσει με όλους τους πρωτοκλασάτους rockers των 60’s (από Mick Jagger μέχρι Neil Young).

No.43
Artist: Ike & Tina Turner
Song: What’s You Don’t See (Is Better Yet)
From: Nuff Said LP
Year: 1971
Label: United Artists
Written: Leon Ware, Ike Turner, Tina Turner, Calvin Lane
Produced: Ike Turner
Genre: Rhythm ‘n’ Blues
Love Rate: 70,9/100

@ Eνεργητικό rhythm ‘n’ rocker με έξαλλο τσαμπουκά στην θρασεία ερμηνεία της Tina, ένα ρολλαριστό uptempo ενδεικτικό της “ελευθεριάζουσας” διάθεσης της εποχής.
@ Από μια εποχή που οι μεταξύ τους σχέσεις δεν ήταν στο καλύτερο σημείο τους και από μια χρονιά που τους βρήκε να κυκλοφορούν δύο albums, το πετυχημένο εμπορικά “Workin’ Together” και το “Nuff Said”.
@ Έξι συνθέσεις από τις έντεκα του album ήταν του Leon Ware (“Sweet Flustrations”, “Tell The Truth”, “Pick Me Up”, “Moving Into Hip Style-A Trip Child” και “Can’t You Hear Me Calling”).

No.42
Artist: Steve Spacek
Song: Smoke
From: Space Shift LP
Year: 2005
Label: Sound In Colour
Written: Leon Ware
Produced: Steve Spacek, Mostyn
Genre: Electro Soul, Trip Hop
Love Rate: 71,2/100

@ Ατμοσφαιρικό, τριπαρισμένο και αισθαντικό ηλεκτρονικό broken soul beat.
@ Aπό το προσωπικό album του Steve Spacek μετά την αποχώρησή του από τους υπόλοιπους δύο Spacek με τους οποίους έφτιαξε δύο albums στις αρχές των 00’s.
@ Ιδιαίτερα παινεμένο από την κριτική και με την αίγλη της μοντέρνας soul του νέου αιώνα, το project του Spacek χαρακτηρίστηκε ως αυτό που θα έφτιαχνε σήμερα αν ζούσε ο Curtis Mayfield.

No.41
Artist: Walter Jackson
Song: Love Is Lovelier
From: Feeling Good LP
Year: 1976
Label: Chi-Sound
Written: Leon Ware, Pam Sawyer
Produced: Carl Davis
Genre: Smooth Soul
Love Rate: 71,3 /100

@ Όμορφη, απλωμένη μελωδία, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μιας σπουδαίας αντρικής φωνής.
@ Από το τέταρτο album του Walter Jackson από τη Florida, πρώτο του για την Chi-Sound, μετά την Okeh που είχε αφήσει πίσω του στα 60’s.
@ O Walter Jackson πέθανε το 1983.

Νο.40
Artist: Ballads
Song: I’m Nothing Without Your Love
From: The Gift Of Love LP
Year: 1968/1982
Label: Venture
Written: Leon Ware, Mickey Stevenson
Produced: Leon Ware
Genre: Sweet symphonic soul
Love Rate: 71,5/100

@ Μυθικό soul φωνητικό κουαρτέτο από το Oakland από τα τέλη των 60’s σε γλυκιά γκλιτεράτη μελωδία, με παθιασμένο lead και ακαταμάχητες αρμονίες στο υπόβαθρο.
@ John Palmer, Rico Thompson, Nate Ramerson, Leslie Palmer.
@ Από την Venture που έστησε ο Mickey Stevenson, ως θυγατρική της MGM όταν αποχώρησε από την Motown.

No.39 
Artist: Kim Weston
Song: What Could Be Better
From: Kim Kim Kim LP
Year: 1970
Label: Volt
Written: Leon Ware, Vicki Basemore
Produced: Al Bell, Clarence Paul, Isaac Hayes
Genre: Soul
Love Rate: 71,6/100

@ Περισσότερο ώριμη soul ερμηνεύτρια παρά το τυπικό κορίτσι της Motown, η Kim Weston τραγουδάει απελευθερωμένη από το ζυγό του Berry Gordy, ένα όμορφο κομμάτι στην καμπή των δύο δεκαετιών.
@ Μια τομή του chic με το συνειδητά έγχρωμο soul τραγούδι, σε παραγωγή του ανερχόμενου τότε, στην αυλή της Stax, Isaac Hayes
@ Ως κολλητός του Mickey Stevenson, o Leon Ware ενίσχυσε αποφασιστικά αυτόν και τη σύζυγό του Kim Weston, όταν τα μάζεψαν και έφυγαν από την Motown, επειδή διαφώνησαν με την οικονομική διαχείριση των δικαιωμάτων τους από τον Berry Gordy.

No.38
Artist: Chuck Jackson
Song: No Tricks
From: I Wanna Give You Some Love LP
Year: 1981
Label: Capitol
Written: Leon Ware, Zane Grey
Produced:
Genre: Disco Soul
Love Rate: 71,7/100

@ Κομψή disco soul σε μια ανήσυχη, κινητική ενορχήστρωση και βάθος ηχητικού πεδίου, με προεξάρχοντα τα πληθωρικά φωνητικά του βετεράνου Chuck Jackson από τη Νότια Carolina.
@ Δυσεύρετο το συγκεκριμένο album, είναι ιδιαίτερα αγαπητό στους φανατικούς φίλους της 80’s soul.

No.37
Artist: Quest For Life
Song: Baby Don’t Stop Me (Extended Bruce Forest Remix)
From: Baby Don’t Stop Me 12”
Year: 1985
Label: Sea Bright
Written: Leon Ware, Laudir De Oliveira, Marcos Valle, Peter Cetera
Produced: Burt Conrad
Genre: Boogie
Love Rate: 71,9/100

@ Τεχνοκρατικό boogie σε χορταστικό remix κάπου ανάμεσα στο post funk νεοϋορκέζικο ύφος, αυτό που δόξασαν ήχοι των Sly & Robbie και των Tom Tom Club.
@ Γραμμένο στις αρχές των 80’s, την εποχή δηλαδή που ο Leon Ware περνούσε ένα καλλιτεχνικό έρωτα με τον Marcos Valle, ένα ερωτικό κομμάτι που αποκτάει ιδιαιτερότητες αν σκεφτεί κανείς ότι ανάμεσα στο συνθετικό δίδυμο Ware – Valle παρεμβλήθηκε και ο τραγουδιστής των Chicago, Peter Cetera.
@ Ένας από τους πιο παραγωγικούς παραγωγούς – ηχολήπτες του αμερικανικού r’n’b, o Burt Conrad (Burt Szerlip κατά κόσμον) βρίσκεται πίσω από το βραχύβιο σχήμα των Quest For Life.
@ Το τραγούδι είχε ήδη εμφανιστεί στο album “Vontade De Rever Voce” του Valle (1980, Som Livre) σε μια βραζιλιάνικη jazz funky –αλλά όχι latin- ενορχήστρωση, πλούσια σε καλιφορνέζικα, νυχτερινά φώτα, με τον τίτλο “A Paraiba Nao E Chicago”.

No.36
Artist: Gigi & The Charmaines
Song: Girl Crazy
From: Girl Crazy / Guilty 7”
Year: 1966
Label: Columbia
Written: Leon Ware, Don Davis
Produced: Don Davis
Genre: Northern Soul
Love Rate: 72,1/100

@ Hλιόλουστη, θετική soul pop, επηρρεασμένη από το πνεύμα των καιρών, τον αέρα που έπνεε αισιόδοξα και την ανέμελη party ατμόσφαιρα των 60’s.
@ Οι Charmaines από το Cincinatti, δεν ευτύχησαν να δούν τα τραγούδια τους στα charts και μοιραία μπήκαν στις πιο λεπτές σελίδες της ιστορίας, αυτές με τα ψιλά γράμματα της northern soul.
@ Gigi Jackson, Irene Vinegar και Jerri Jackson ηχογράφησαν για την Fraternity, την Date, την Stone Blue, την King, την Minit, την Columbia και την Parallax από το 1960 ως το 1967 και έκαναν πολλή session δουλειά ως βοηθητικές τραγουδίστριες (στον Lonnie Mack, τον Carl Edmodson, τον Kenny Smith, τον Max Falcon…)

No.35 
Artist: Teena Marie
Song: My Dear Mr. Gaye
From: Starchild LP
Year: 1984
Label: Epic
Written: Leon Ware, Teena Marie, Alicia Gladden
Produced: Teena Marie
Genre: Soul
Love Rate: 72,3/100

@ Νοσταλγική μελωδία αφιερωμένη στον Marvin Gaye. Η κλασική μελωδία ερμηνεύεται από την Teena Marie με τον γνωστό τρόπο της, “δεν κρατάει τίποτα για τον εαυτό της”.
@ Από το έκτο και εμπορικά πιο πετυχημένο album της.

Νο.34
Artist: The Meadows
Song: I’ll Be Your Sunshine
From: The Meadows LP
Year: 1981
Label: Radio
Written: Leon Ware
Produced: Brad Shapiro
Genre: Sweet Soul
Love Rate: 72,4/100

@ Γλυκιά αναχρονιστική για την εποχή της soul, σε ένα μεσόμπιτο τραγούδι χαρακτηριστικό του ύφους του Leon Ware. Απολαυστικό, ανεξερεύνητο classic.
@ Το 1981 τα φωνητικά soul σχήματα, ενορχστρωμένα με παραδοσιακά υλικά στα Muscle Shoals Studios, όπως οι Medows είχαν περάσει στην ιστορία και όλοι ενδιαφέρονταν για την καινούρια τότε, καυτή synth soul.
@ Ο Wilson Meadows ερμηνεύει σε break του τραγουδιού μια από κείνες τις όμορφες, υποσχόμενες πρόζες που στάζουν από μέλι και ερωτική ενέργεια.
@ Μια από τις πιο υποτιμημένες περιπτώσεις στην soul βιομηχανία, τα αδέλφια Wilson, Eugene, Wallace Meadows δεν είχαν ποτέ ιδιαίτερη επιτυχία στα charts και δεν απασχόλησαν όσο θα τους άξιζε την επικαιρότητα.

No.33 
Artist: Tamiko Jones
Song: I Want You
From: I Want You / Tamiko’s Groove 12”
Year: 1986
Label: Sutra
Written: Leon Ware, T-Boy Ross
Produced: Leon Ware
Genre: Soul
Love Rate: 72,5/100

@ Γυναικεία διασκευή του απόλυτα κλασικού ερωτικού κομματιού των 70’s, με την γκλαμουράτη διάθεση των mid-80′s.
@ Η Tamiko είχε σχεδόν τελειώσει την καριέρα της στα μέσα των 80’s, έχοντας ξεκινήσει το 1963 τραγουδώντας αρχικά jazz και μετά soul.
@ Ανάμεσα σε αυτούς που έχουν διασκευάσει το “I Want You” είναι ο Gato Barbieri και ο Jr. Walker την ίδια χρονιά που πρωτοκυκλοφόρησε (1976), ο ένας από τους δύο συνθέτες του, ο T-Boy Ross, αδερφός της Diana (1979), ο Robert Palmer (1990), o Tashan (1992), η Madonna με τους Massive Attack (1995), ο Todd Rundgren (1997), ο Montel Jordan (1999), o Michael McDonald (2003), η Diana Ross (2006).
@ Την εκτέλεση του Marvin Gaye έχουν χρησιμοποιήσει σε samples, ο Father MC (“I Come Correct” – 1990), οι EPMD στο “It’s Going Down” (1992), ο Ice Cube στο “What Can I Do” (1993), oι Christion στο “Aftermath” (1996), o Prince στο “Mr. Happy” (1996) και οι Pet Shop Boys στο “Between Two Islands” (2002).

No.32
Artist: Jerry Butler & Thelma Houston
Song: Never Get Enough
From: Two To One LP
Year: 1978
Label: Motown
Written: Leon Ware, Sam Brown III
Produced: Sam Brown III
Genre: Soul
Love Rate: 72,6/100

@ Όμορφη soul σύνθεση πολύ κοντά στο χορταστικό στιλ του Barry White.
@ Από το δεύτερο album της συνεργασίας του Jerry Butler με την Thelma Houston στην Motown.
@ Παρότι το album ήταν ντουέτο, το τραγούδι ερμηνεύεται αποκλειστικά από τον Butler.
@ O Jerry Butler είχε ξανατραγουδήσει σύνθεση του Jerry Butler, το “Thank You Early Bird” από το album “Love’s On The Menu” (1976)

No.31
Artist: Hinda Hicks
Song: When You Touch Me There (Sidewayz Remix)
From: You Think You Own Me CDS
Year: 1998
Label: Island
Written: Leon Ware, Ralph Dana Cook
Produced: Leon Ware
Genre: R’n’B, Brit Soul
Love Rate: 72,7/100

@ Καλλίγραμμη βρετανική soul – μοντερνιά σε ξύπνιο remix των Sidewayz.
@ Η τυνίσια Hinda Hicks τραγουδάει με street smart διάθεση ένα r’n’b αλά britanica, χωρίς σύνδρομο γατούλας, από μια εποχή που ήταν “καυτά” νέα στο χώρο της soul.

No.30
Artist: Quincy Jones
Song: One Track Mind
From: Body Heat LP
Year: 1974
Label: A&M
Written: Leon Ware, Quincy Jones
Produced: Quincy Jones
Genre: Funk Soul
Love Rate: 72,8/100

@ Instrumental που καταδεικνύει την ελευθεριάζουσα πανηδονική διάθεση της περιόδου.
@ Διονυσιακό funk, sexy και υπαινικτικό για την “μονοσήμαντη” εμμονή με το sex (“My baby’s got one track mind / She thinks about it all the time”).
@ Από το album “Body Heat” στο οποίο ο Quincy Jones είχε καλεσμένους, την Minnie Riperton, τον Dave Grusin και τον Leon Ware μεταξύ άλλων για μια σοφιστικέ soul υπόθεση στο πνεύμα της εποχής.
@ Το “Body Heat” ήταν το πρώτο εγχείρημα του σπουδαίου Quincy Jones (Q χαϊδευτικά) για να φτιάξει ένα προσωπικό δίσκο μετά από τον χείμαρρο των blaxploitation soundtracks που είχε προηγηθεί από τα μέσα των 60’s και τις αρχές των 70’s για κινηματογράφο και τηλεόραση (“In The Heat Of The Night”, “They Call Me Mr. Tibbs”, “Dollars” κ.λπ.) και μετά την πετυχημένη παραγωγή που έκανε στο προσωπικό album της Valerie Simpson, “You’ve Got It Bad Girl” το 1973.

No.29
Artist: Jazzanova featuring Leon Ware & Dwele
Song: Rockin’ You Eternally
From: Of All The Things LP
Year: 2008
Label: Verve
Written: Leon Ware
Produced: Jazzanova
Genre: Sweet Soul
Love Rate: 73,1/100

@ Πιστή, σεβάσμια διασκευή στο single του Leon Ware από το ομώνυμο album του “Rockin’ You Eternally” του 1982, με καλεσμένο τον nu soulman Dwele.
@ Οι διαφορές στις δύο εκτελέσεις έχουν να κάνουν μόνο στην διάθεση –πιο μοντέρνοι και με ηδονιστική διάθεση οι Jazzanova- και στο… pitchin’ – η εκτέλεσή τους είναι κατάτι πιο αργή, τόσο ώστε μόνο ένα έμπειρο αυτί να μπορέσει να τσεκάρει τη διαφορά.
@ Οι έξι γερμανοί soulsters Jazzanova αποτελούν μια από τις πιο ανήσυχες κολλεκτίβες της ευρωπαϊκής σκηνής, πειραματιζόμενοι με το nu bop, την nu acid jazz (με το alter ego τους Extended Spirit) αλλά και κάνοντας remixes σε άλλους.
@ Από το δεύτερο album τους, μετά το “In Between” του 2002.
@ To “Rockin’ You Eternally” στην αυθεντική εκτέλεση του Leon Ware, σάμπλαραν οι Brothers Like Outlaws στο “Settle The Score” (1992)

No.28
Artist: Average White Band
Song: This World Has Music
From: Show Your Hand LP
Year: 1973
Label: MCA
Written: Leon Ware, Bonnie Bramlett
Produced: Average White Band, Robin Turner
Genre: Rhythm ‘n’ blues, soul
Love Rate: 73,2/100

@ Παλιομοδίτικο και γερό rhythm ‘n’ blues από το ντεμπούτο των σκοτσέζων soulsters.
@ Το solo σαξόφωνο του Malcolm Duncan και η “έμψυχη ερμηνεία” του Alan Gorrie, έκανε τον Τύπο της εποχής να τους παρομοιάζει με μια τομή ανάμεσα σε Tower Of Power και πρώιμους Chicago.

 No.27
Artist: Maxine Nightingale
Song: If I Ever Lose This Heaven
From: Right Back Where We Started From LP
Year: 1975
Label: United Artists
Written: Leon Ware, Pam Sawyer
Produced: Pierre Tubbs
Genre: Soul Funk
Love Rate: 73,6/100

@ Άξια ερμηνεία σε ένα από τα πιο ιστορικά τραγούδια του Leon Ware. Funky εκτέλεση, τρυφερή στην ερμηνεία της ειδικά στο ρεφρέν και αποφασισμένη σε ολη τη διάρκειά του
@ Από το ντεμπούτο album της Αγγλίδας τραγουδίστριας υπό την καθοδήγηση του δίδυμου Vincent Edwards – Pierre Tubbs.
@ Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε αρχικά στο “Body Heat” album, του Quincy Jones το 1974, με ερμηνεία ντουέτου από τον ίδιο τον Leon Ware και την Minnie Riperton, με τον Al Jarreau να προσθέτει φωνητικά εφέ.
@ Στην συνέχεια το διασκεύασαν οι Average White Band στο album “Cut The Cake” (1975), ο Sergio Mendes με τις Bonnie Bowden και Sondra Catton στο ομώνυμο album του (1975), η Nancy Wilson στο “Come Get To This” (1975), οι New Topnotes από το Hong Kong στο album τους “Here Comes Love” (1976), o G.C. Cameron με φωνητικά από την Deniece Williams και τις Waters στο ομώνυμο album του (1976), οι Billy Griffin & Angel Rogers στο album “Systematic” (1985), οι Workshy –δηλαδή το ντουέτο Chrysta Jones και Michael McDermott- στο album τους “Soul Love” (1994), οι Philosopher Kings στο album τους “One Night Strand” (1999), η Tommi Mischell στο ομώνυμο album της (2001), οι Will Downing & Vesta Williams στο album “Sensual Journey” (2002), ο τζαζίστας Jeff Golub στο album “Do It Again” (2002), το jazz τρίο του γάλλου Phillip Saisse στο album “Body And Soul” (1986), οι Above The Clouds στο album “Brighter Day” (2007), οι Jonathan Butler & Maysa στο “Best Of Jonathan Butler” (2008) και οι Funasaurus Rex στο “Etched In Stone” (2008).
@ Την εκτέλεση του Quincy Jones χρησιμοποίησαν ως sample, o G-Slimm στο “Chronic Man” (1994), o Jerome featuring Noreaga στο “Too Old For Me” (1998), o Xzibit featuring Montageone στο “Nobody Sounds Like Me” (1998), την εκτέλεση των Average White Band χρησιμοποίησαν o Gumbo στο “Jungle” (1993), οι De La Soul στο “Foolin’” (2000) και η Christina Milian στο “Foolin’” (2006).

No.26
Artist: Rufus & Chaka Khan
Song: Body Heat
From: Masterjam LP
Year: 1979
Label: MCA
Written: Leon Ware, Bruce Fisher, Quincy Jones, Stan Richardson
Produced: Quincy Jones
Genre: Disco Soul
Love Rate: 73,9/100

@ Πλούσια και χορταστική χορευτική soul σε ένα κλασικό κομμάτι της κληρονομιάς του Leon Ware και του Quincy Jones.
@ Απλωμένη, “ασυμμάζευτη” ερμηνεία της Chaka, από το όγδοο album της με τους Rufus.
@ Το τραγούδι ήταν το ομώνυμο του album του Quincy Jones του 1974 και συμπεριλήφθηκε και στο album “Musical Massage” του Leon Ware το 1986.
@ Την εκτέλεση του Quincy Jones σάμπλαρε ο 2Pac στο “How Do You Want It” (1996)

No.25
Artist: Ronnie McNeir
Song: Trouble’s A Loser
From: Ronnie McNeir LP
Year: 1972
Label: RCA
Written: Leon Ware, Mickey Stevenson
Produced: Carl L. Maults
Genre: Soul
Love Rate: 74,3/100

@ Θαυμάσιο soul διαμαντάκι από τα πλέον αισθαντικά που έχει γράψει ο Leon Ware.
@ Από το ντεμπούτο album του άξιου τραγουδοποιού – τραγουδιστή από την Alabama που βοηθήθηκε από την Kim Weston για να υπογράψει συμβόλαιο για δίσκο και στη συνέχεια να γίνει ένας πολύ καλός συνθέτης για Four Tops, Dramatics, Carrie Lucas κ.λπ.
@ Την ίδια χρονιά το “Trouble’s A Loser” εμφανίστηκε και στο album του Mickey Stevenson, “Here I Am”.

No.24 
Artist: Syreeta featuring Gary Bartz
Song: I Don’t Know
From: One To One LP
Year: 1977
Label: Tamla
Written: Leon Ware, Syreeta Wright
Produced: Leon Ware
Genre: Soul
Love Rate: 75,6/100

@ Aπολαυστική soul, κάτι σαν θηλυκή αντιστοιχία στο “I Want You” του Marvin Gaye, ενορχηστρωμένη με όλους τους ερωτικούς χυμούς που είχε την εποχή εκείνη ο Leon Ware
@ Το σαξόφωνο του Gary Bartz εισάγει σε μια καινούρια εποχή την soul της Motown.
@ Από το τρίτο album της Syreeta, συζύγου του Stevie Wonder στα 70’s, μια εποχή στην οποία είχε καλλιεργήσει και την ικανότητά της να γράφει τραγούδια.
@ Πέθανε το 2004 όταν η καρδιά της δεν άντεξε τις χημειοθεραπείες που έκανε για τον καρκίνο στα κόκκαλα και στο στήθος.

No.23 
Artist: Hank Crawford
Song: Baby, This Love I Have
From: I Hear A Symphony LP
Year: 1975
Label: Kudu
Written: Leon Ware, Minnie Riperton, Richard J. Rudolph
Produced: Creed Taylor
Genre: Disco Soul
Love Rate: 75,7/100

@ Λαμπερή, αρχοντική disco soul σε instrumental ενορχήστρωση από τον alto-σαξοφωνίστα ενός τρυφερού τραγουδιού που μεστώνει στα χρόνια.
@ Ο Hank Crawford ενδίδει στις ηδονές της disco με έντεχνο τρόπο, υπό την Kudu, έχοντας αφήσει πίσω του ως το 1972, τα soul blues της Atlantic.
@ Εμβληματικό τραγούδι του Leon Ware που είχε εμφανιστεί στο album “Αdventures In Paradise” της Minnie Riperton (1975), από τα πιο χαρακτηριστικά των ερωτικών 70’s.
@ Η εκτέλεση της Minnie Riperton με την ακατανίκητη μελωδική γραμμή, σαμπλαρίστηκε ενδεικτικά από A Tribe Called Quest (“Check The Rhyme” 1991), Nefertiti (“Visions Of Nefertiti” – 1994), Alfonzo Hunter (“Blacka Da Berry” – 1996), Black Star featuring Vinia Mojica (“K.O.S. Determination” – 1998) και  Pete Rock (“Play This Only At Night” – 2001).

No.22
Artist: Al Wilson
Song: You Do The Right Things
From: Weighing In LP
Year: 1973
Label: Rocky Road
Written: Leon Ware, Scott Barnes
Produced: Leon Ware
Genre: Sweet Symphonic Soul
Love Rate: 75,9/100

@ Ηδονική κλασική και αισθαντική soul από το Mississippi, με ονειρικά έγχορδα και πληθωρική ενορχήστρωση.
@ Στιβαρή, γερή ερμηνεία από τον παραγνωρισμένο τραγουδιστή που αγαπήθηκε πολύ από τους northern soul θαμώνες, λόγω “Snake”.

No.21
Artist: Michael Wycoff
Song: Looking Up To You
From: Love Conquers All LP
Year: 1982
Label: RCA
Written: Leon Ware, Zane W Grey
Produced: Webster Lewis
Genre: Synth Soul
Love Rate: 76,3/100

@ Xλιδάτη, λαμπερή και ιλουστρασιόν σύνθεση σε παραγωγή του πολύ έμπειρου Webster Lewis, ο οποίος απλώνει μια αύρα πολυτέλειας σε όλη τη διάρκειά του.
@ Από το δεύτερο album του πριν η εξάρτησή του από ναρκωτικά και ποτό τον φέρουν σε κατάσταση μηδέν –άστεγος και μόνος- πριν ξαναπάρει τα πάνω του για μια καινούρια ζωή ως πιανίστας σε διάφορες εκκλησίες του Los Angeles.
@ Οι Zhane το 1993 χρησιμοποίησαν το κομμάτι ως sample βάση για την τεράστια επιτυχία τους “Hey Mr. D.J.” και οι C&C Music Factory στο “Share That Beat Of Love” (1996). 

Νο.20
Artist: Mickey Stevenson
Song: Stormy
From: Here I Am LP
Year: 1972
Label: Ember
Written: Leon Ware
Produced: Mickey Stevenson
Genre: Soul
Love Rate: 76,5/100 

@ Καμμία σχέση με το κλασικό standard των Classics IV- είναι μια από τις πρωτότυπες συνθέσεις του φίλου του Leon Ware, ένα θαυμάσιο, susnshine soul καλούδι, πεντακάθαρο και ξάστερο.
@ Ένας από τους πιο βασικούς συνεργάτες – συνθέτες – παραγωγούς της αυτοκρατορίας του Berry Gordy, ο Mickey Stevenson έγραψε επιτυχίες για όλα τα πρωτοκλασάτα ονόματά της, από Marvin Gaye και Supremes, μέχρι Temptations, Four Tops και Vandellas.
@ O βασικός συνεργάτης του στη σύνθεση και την παραγωγή, στην Motown ήταν ο Ivy Hunter αλλά ο κολλητός φίλος του ήταν ο Leon Ware, όπως αποδείχτηκε το 1967 που έφυγε από την Motown για να στήσει την θυγατρική Venture της MGM.
@ Ο Leon Ware τον στήριξε πολύ στην MGM συνθέτοντας για αρκετά από τα ονόματα που στέγασε. Το 1972 ο Mickey Stevenson στο προσωπικό album του, είχε τον Leon Ware στη σύνθεση των μισών τραγουδιών είτε πρωτότυπων συνθέσεων (“Knock On Any Door”, “Lonnie’s Face”) είτε δεύτερων εκτελέσεων (“Trouble’s A Loser” που είχε τραγουδήσει ο Ronnie McNeir –βλέπε σχετικό λήμμα- και “What Could Be Better” που είχε τραγουδήσει η σύζυγος του Stevenson, Kim Weston – βλέπε σχετικό λήμμα).

No.19
Artist: Isaac Hayes
Song: Rolling Down A Mountainside
From: If Loving You Is Wrong I Don’t Wanna Be Right / Rolling Down A Mountainside 7”
Year: 1973
Label: Stax
Written: Leon Ware, Jacqeline Hillard
Produced: Isaac Hayes
Genre: Soul
Love Rate: 76,6/100

@ Πλούσια, γενναία, ως συνήθως ενορχηστρωμένη και πληθωρική “μερίδα” soul υπεροχής.
@ Ο Isaac Hayes ήταν ο μοναδικός καλλιτέχνης από τους συμμετέχοντες στο festival – ταινία “Wattstax” που είχε την πολυτέλεια να μπει στο studio να επανηχογραφήσει ένα τραγούδι για τις ανάγκες της ταινίας. Όλων των υπόλοιπων τα τραγούδια, χρησιμοποιήθηκαν αυτούσια όπως είχαν παρουσιαστεί επί σκηνής.
@ Αρχικά, η εμφάνιση του Isaac στο φεστιβάλ είχε γίνει με το “Theme From Shaft” φυσικά, τον πρόσφατο οσκαρικό θρίαμβό του. Ωστόσο η MGM που είχε τα δικαιώματα της ταινίας “Shaft” ενημέρωσε την Stax ότι δεν είχε δικαίωμα να χρησιμοποιήσει το τραγούδι σε άλλη ταινία – δίσκο της.
@ Έτσι, ο Isaac μπήκε στο στούντιο για να ηχογραφήσει το τραγούδι που θα τον έβαζε στο set του soundtrack, μία σύνθεση του Leon Ware που λεγόταν “God Is On Our Side”.
@ Εντελώς ανεξήγητα, ο Isaac μετέτρεψε τον τίτλο σε “Rollin’ Down A Mountain Side”.
@ Την ίδια χρονιά το ηχογράφησαν οι Third Creation στην Motown, ενώ δύο χρόνια αργότερα, οι Main Ingredient θα το ανέβαζαν στο top 10 από το album τους με τον ίδιο τίτλο (1974) και θα γινόταν μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της καριέρας τους.

No.18
Artist: Shadow
Song: Born To Hustle
From: Shadows In The Streets LP
Year: 1981
Label: Elektra
Written: Leon Ware, Billy Beck, Chet Willis, James Williams
Produced: Leon Ware
Genre: Disco Funk
Love Rate: 76,9/100

@ Πληθωρικό και χορταστικό disco funk σε ένα γερό κομμάτι για τα δεδομένα της εποχής του, με μελωδική γραμμή που σου εντυπώνεται ανεξίτηλα.
@ Από το δεύτερο album του group σε παραγωγή του Leon Ware, ο οποίος συνυπέγραφε και όλα τα υπόλοιπα κομμάτια.
@ Οι Shadow (James Williams, William Beck, Chet Willis) ήταν ένα παράλληλο σχήμα από τις τάξεις των Ohio Players.

No.17
Artist: Miracles
Song: Give Me Just Another Day
From: Do It Baby LP
Year: 1974
Label: Tamla
Written: Leon Ware
Produced: Hal Davis
Genre: Symphonic Soul
Love Rate: 77,4/100

@ Πλούσιο συνθετικά και χορταστικό ενορχηστρωτικά κομμάτι, γραμμένο αισθαντικά από τον Leon Ware.
@ Για πρώτη φορά, οι Miracles γίνονται σεξουαλικά άμεσοι σε αυτό το album –διαδηλώνουν στο διονυσιακό κλίμα της εποχής την “ετοιμότητά τους”- με το ομότιτλο τραγούδι του δίσκου, να ηγείται της αντρικής ωρίμανσής τους.
@ Από το δεύτερο album τους χωρίς τον Smokey, με τον καινούριο τραγουδιστή Billy Griffin, έναν πραγματικά άξιο αντικαταστάτη του ακαταμάχητου φαλτσέτου του.
@ Μαζί με τον Billy Griffin, οι Ronnie White, Pete Moore και Bobby Rogers, κουβαλούν στους ώμους τους την παράδοση των μαγικών φωνητικών αρμονιών της Motown στα 70’s.
@ Στο ίδιο album, o Leon Ware είχε υπογράψει τα “What Is A Heart Good For” (είχε εμφανιστεί και στο πρώτο τους album, ένα χρόνο πριν, το “Rennaisance”στο οποίο ο Ware τους είχε δώσει και το “I Don’t Need No Reason”) και “Calling Out Your Name”.

No.16
Artist: Trina Broussard
Song: Inside My Love
From: Love Jones O.S/T LP
Year: 1997
Label: Columbia
Written: Leon Ware, Richard J Rudolph, Minnie Riperton
Produced: Jermnaine Dupri
Genre: Neo-Soul
Love Rate: 78,2 /100

@ Ένα από τα καλύτερα τραγούδια που συνυπέγραψε ο Leon Ware, με βαθιά soul συναίσθηση.
@ Από το soundtrack της ταινίας “Love Jones” που απευθυνόταν στο μαύρο κοινό.
@ Η τεξανή Trina Broussard το ερμηνεύει για το κοινό του σύγχρονου r’n’b κρατώντας δυνατά όμως τους αρμούς της παραδοσιακής soul στην εκτέλεσή της.
@ Το τραγούδι είχε πρωτοπεριληφθεί στο “Adventures In Paradise” της Minnie Riperton (1975). Το διασκεύασε επίσης η Chante Moore το 1995.
@ Την εκτέλεση της Minnie Riperton χρησιμοποίησαν ως sample οι A Tribe Called Quest στο “Lyrics To Go” (1993), o 2Pac στο “Me Against The World” (1995), η Aaliyah στο “Heartbroken” (1996), o Jay Dee στο remix του “Always Find A Way” των Nine Yards (1999) και ο Jean Jacques Smoothie στο “2 People” (2001).

No.15
Artist: Undertones
Song: Got To Have You Back
From: Sin Of Pride LP
Year: 1983
Label: Ardeck
Written: Leon Ware, Ivy George Hunter, Stephen Bowden
Produced: Mike Hedges, The Undertones
Genre: Blue Eyed Soul
Love Rate: 79,4 /100

@ Νευρώδες, ανυποχώρητα νεανικό northern soul μεταμορφωμένο σε ένα brit soul καλούδι για τις ανάγκες ενός θαυμάσιου new wave group.
@ Από το τέταρτο και τελευταίο album των Undertones πριν ο Feargal Sharkey ακολουθήσει solo καριέρα και οι υπόλοιποι σχηματίσουν τους That Petrol Emotion.
@ Η πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού ανήκει στους Isley Brothers από το album τους “Soul On The Rocks” το 1967.

No.14
Artist: The Debonaires
Song: I’m In Love Again
From: I’m In Love Again / Headache In My Heart 7”
Year: 1970
Label: Solid Hit
Written: Leon Ware, Terry Andrew
Produced: Leon War
Genre: Northern Soul
Love Rate: 80,2/100

@ Ο θρίαμβος της northern soul στην καμπή των δύο ιστορικών δεκαετιών.
@ Θες να παίζει σε λούπα για να μην τελειώσει ποτέ – νευρικό, ιδρωμένο και ρομαντικό.
@ Τελευταίο single για το γυναικείο φωνητικό σχήμα από το Detroit, στην Solid Hit.
@ Δύο εξαδέλφες (Joyce Vincent Wilson, Telma Hopkins) και οι Dorothy Garland και Elsie Baker.
@ Οι Joyce και Telma έγιναν οι δύο Dawn που συνόδευαν στα 70’s τον Tony Orlando. 

No.13
Artist: Marlena Shaw
Song: Sweet Beginnings
From: Sweet Beginnings LP
Year: 1977
Label: Columbia
Written: Leon Ware, John Bettis
Produced: Bert DeCoteaux
Genre: Disco Soul
Love Rate: 80,5/100

@ Πολύ glamorous disco soul στολίδι από την έντεχνη πλευρά της χορευτικής μουσικής των 70’s. Συμπεριλαμβάνεται μονίμως στις πιο ιδιαίτερες εστέτ disco λίστες.
@ Από το πρώτο album που ηχογράφησε στην Columbia μετά την περίοδο της Blue Note, η ανηψιά του Jimmy Burgess, Marlena Shaw από τη Νέα Υόρκη, με το οποίο έκανε το crossover σε πιο pop φόρμες.
@ Από την jazz στην soul και πάλι πίσω μέσω disco πίστας, αναδεικνύεται εδώ η ευρύτητα της φωνής της σε μια εύφορη εποχή.

No.12
Artist: Zulema
Song: Wanna Be Where You Are
From: Zulema LP
Year: 1975
Label: RCA
Written: Leon Ware, T-Boy Ross
Produced: Beau Ray Fleming
Genre: Funk Soul
Love Rate: 80,7 /100

@ Funky soul διασκευή με αγέρωχη, αποενοχοποιημένη από συμβάσεις της “καθωσπρέπει” soul, πληθωρική γυναικεία ερμηνεία σε ένα από τα πιο ιστορικά τραγούδια του Leon Ware.
@ Από το τρίτο album της τραγουδοποιού από τη Florida που υπήρξε μέλος των Faith, Hope & Charity.
@ Η εκτέλεση της Zulema βγήκε σε single μαζί με το “No Time Next Time” και έφτασε στο Νο.58 του r’n'b chart.
@ Το τραγούδι πρωτοερμήνευσε ο Michael Jackson το 1972 στο album του “Got To Be There”.
@ Το διασκεύασε την ίδια χρονιά ο Willie Hutch και ο Jason Weaver, η Melissa Manchester και ο Ronnie Dyson (1977), o Jose Feliciano (1982), η Sybil (1989), oι SWV (1998) ο ίδιος ο Leon Ware (2001), η Carleen Anderson με τον Paul Weller (2005), η Beyonce (2009).
@ Ως sample το χρησιμοποίησαν οι MC Lyte (“Poor Georgie Track” – 1989), Cooly Live (“Dance To The Speakers” – 1992), Da Youngsta’s (“Stayed Away” – 1994), Grand Puba (“I Like It” – 1995), Chris Brown (“Yo Excuse Me Miss” – 2005), Jennifer Lopez (“Gotta Be There” – 2007), Murs (“Can It Be Half A Million Dollars” – 2008).

No.11
Artist: Pat Lewis
Song: Warning
From: Warning / I’ll Wait 7”
Year: 1967
Label: Solid Hit
Written: Leon Ware, Mike Terry
Produced: Leon Ware
Genre: Northern Soul
Love Rate: 80,9/100

@ Ακαταμάχητος northern soul ρυθμός, που δεν έχει μοναδικό σκοπό του να χορευτεί. Ακούγεται τρυφερό και ενορχηστρωμένο με την συναίσθηση που είχαν οι κατοπινές συμφωνικές soul ηχογραφήσεις των 70’s.
@ Από τα βάθη της καρδιάς του Detroit, το “Warning” ακούγεται σήμερα ως συγκινητικό απόσπασμα μιας ολόκληρης αθώας εποχής, που συμπληρώνεται με την απαραίτητη πρόζα της Lewis στα μέσα του τραγουδιού.
@ Ιδιαίτερα ιστορική ηχογράφηση, καθότι ήταν η πρώτη επιτυχία του Leon Ware.
@ Η Pat Lewis, ένα από τα μυθικά κορίτσια του Detroit στην ακμή της northern soul, κυκλοφόρησε έξι singles στην Solid Hit και στην Golden World ως πρωταγωνίστρια στα φωνητικά και συνέχισε την καριέρα της συνοδεύοντας ηχογραφήσεις άλλων, είτε μέσω του βοηθητικού φωνητικού σχήματος των Andantes (οι “εσωτερικές” τραγουδίστριες της Motown) είτε μόνη της, κάνοντας φωνητικά στο “Hot Buttered Soul” του Isaac Hayes, στον Stevie Wonder και την Aretha Franklin.
@ Στα 90’s, η καριέρα της κινήθηκε κάπως χάρη στην κινητικότητα του Ian Levine που έστησε την Motorcity Records, μια εταιρία που φτιάχτηκε για να στεγάσει παλιούς καλλιτέχνες της Motown σε νέες ηχογραφήσεις τους…

No.10
Artist: Donny Hathaway
Song: I Know It’s You
From: Extensions Of A Man LP
Year: 1973
Label: Atco
Written: Leon Ware
Produced: Jerry Wexler
Genre: Blues Soul
Love Rate: 81,3/100

@ Eκφραστική, μελωδική και σπαρακτική bluesy soul από τον αδικοχαμένο, εμβληματικό soul βάρδο της Atlantic που επηρρέασε τους πάντες, από Anthony Hamilton μέχρι Maxwell.
@ O Leon Ware έγραψε τη μελωδία στα μέτρα της φωνής του, για το τέταρτο και τελευταίο album του και ο Jerry Wexler επιφύλαξε μια παραγωγή πραγματικά φορτισμένη για να συνοδεύσει το πάθος του Donny Hathaway, σε ίσες δόσεις αρρενωπότητας και κομψότητας.
@ Ένα χρόνο αργότερα, ο Stanley Turrentine, συμπεριέλαβε το κομμάτι στο album του “Pieces Of Dreams” (1974).
@ Στις αρχές του 1979 ο Donny Hathaway σάλταρε στο κενό από τον δέκατο πέμπτο όροφο του ξενοδοχείου που έμενε στην Νέα Υόρκη, πάσχοντας από σοβαρή σχιζοφρενική μανία καταδίωξης.

No.09
Artist: United Image
Song: Love’s Creeping Up On Me
From: Love’s Creeping Up On Me 7″
Year: 1971
Label: Volt
Written: Leon Ware, Terry Andrew
Produced: Enigmatic Productions
Genre: Soul
Love Rate: 82,5 /100

@ Ηλεκτρισμένη soul από την εποχή που πλεκόταν με το ψυχεδελικό rhythm ‘n’ blues, σε ένα από τα πιο δυνατά, επίμονα τραγούδια του Leon Ware.
@ Οι United Image (James Williams, Joseph Harris, Charles Whittington, Leonard Butch Davis) από την Philadelphia δεν είναι άλλοι από τους κατοπινούς Double Exposure που θριάμβευσαν στην Salsoul.
@ Στις αρχές των 70’s ηχογράφησαν μερικά singles στην Volt/Stax.
@ Η πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού είναι των Holidays από το 1967.

Νο.08
Artist: Minnie Riperton
Song: Can You Feel What I’m Saying
From: Stay In Love LP
Year: 1977
Label: Epic
Written: Leon Ware, Minnie Riperton, Richard J. Rudolph
Produced: Freddie Perren
Genre: Soul
Love Rate: 82,8/100

@ Γραμμένο από την ίδια, το σύζυγό της και τον Leon Ware, ένα από κείνα τα κομμάτια που εκτόξευσαν τη φήμη της στην στρατόσφαιρα, ως μία από τις καλύτερες soul τραγουδίστριες όλων των εποχών.
@ Καμία ποτέ δεν κατάφερε να φτάσει στο ύψος της Minnie –ακούστε πώς εκφέρει το “sayin’ στο ρεφρέν- ούτε σε πάθος, ούτε σε εκφραστικότητα, ούτε σε τεχνική αρτιότητα που αψηφούσε τα μέτρα και τα πλαίσια.
@ Από το τέταρτο album της που έφερε μια μαλακή disco επίστρωση από το κλίμα της εποχής.
@ Ο Leon Ware είχε ήδη αρχίσει να συνεργάζεται μαζί της από το 1974 στο album του Quincy Jones (βλέπε σχετικό λήμμα), “Body Heat”.

No.07
Artist: Lion Warfield
Song: Bubbles
From: Deep Throat EP
Year: 1975
Label: A&M
Written: Lion Warfield, Bob Hilliard
Produced: Lion Warfield
Genre: Funk Soul
Love Rate: 83,3/100

@ Ο Leon Ware, μεταμορφώθηκε σε Lion Warfield για να γλυτώσει από τα πογκρόμ που εξαπέλυσε το FBI στην ιστορική ταινία “Deep Throat” του Gerald Damiano.
@ Έγραψε και τραγούδησε αυτό το όμορφο δείγμα του funk soul blaxploitation της εποχής, από την παρούσα όμως, ηχογράφηση έχουν αφαιρεθεί στην παραγωγή τα βογκητά και οι πορνοδιάλογοι της σεξουαλικής συνεύρεσης Harry Reems – Linda Lovelace για ευνόητους λόγους.
@ Στην Ευρώπη κυκλοφόρησε σε ένα γαλλικό single με δεύτερη πλευρά το “Gorgeous Linda” του Jean Pierre Sabar, συνεργάτη και ενορχηστρωτή του Serge Gainsbourg που πήρε το ψευδώνυμο Lions για τις ανάγκες της ηχογράφησης.
@ Η απαγόρευση της ταινίας στις αίθουσες και η κατάσχεση από το FBI του soundtrack που διανεμόταν δωρεάν στους θεατές της, προκάλεσαν σάλο, με αποτέλεσμα, η επίσημη κυκλοφορία του soundtrack να καθυστερήσει δύο χρόνια, ως το 1974 που βγήκε και στις αίθουσες το κάκιστο sequel της ταινίας.
@ Το αυθεντικό soundtrack της ταινίας κυκλοφόρησε μόλις το 2000 στην ολοκληρωμένη μορφή του, με τα δύο μέρη του soundtrack, αυτό με το ορχηστρικό score και το άλλο με τα τραγούδια από την ταινία με φωνητικά από την Laura Greene και τον T.J. Stone.

No.06
Artist: Bobby Womack featuring David Ruffin
Song: Trust Your Heart
From: Pieces LP
Year: 1978
Label: Columbia
Written: Leon Ware, Bobby Womack
Produced: Don Davis
Genre: Disco Soul
Love Rate: 83,6/100

@ Αρχοντικό, πληθωρικό disco soul uptempo, σε extended εκτέλεση, γραμμένο για να αναδεικνύει την βραχνή βαθιά φωνή του βετεράνου funkster από το Cleveland του Ohio.
@ Συναρπαστικές φωνητικές κόντρες με τον David Ruffin.
@ Από το δωδέκατο προσωπικό album του Womack στην καρδιά της disco mania, το single με b-side το “When Love Begins Friendship Ends” έφτασε στο No.47 του r’n'b chart.

No.05
Artist: Rose Battiste
Song: Come Back In A Hurry
From: I Still Wait For You / Come Back In A Hurry 7”
Year: 1966
Label: Revilot
Written: Leon Ware, Mike Terry
Produced: Leon Ware
Genre: Northern Soul
Love Rate: 85,8/100

@ Θαυμάσια northern soul από αυτή τη στόφα που έκανε το Detroit την μητρόπολη της αστικής μαύρης pop, σε ένα τραγούδι που πράγματι θα έπρεπε να πάει στο Νο.1 του pop chart. Δεν πήγε.
@ Πέμπτο και τελευταίο single για την Rose Battiste, ένα από τα πολύ ξεχωριστά κορίτσια της πόλης που λόγω έλλειψης ευρύτερης mainstream επιτυχίας, κατέληξε γραμματέας στην General Motors το 1970…
@ Kαταπληκτική φωνή, με μέταλλο σταθερό, η Battiste περιπλανήθηκε στις μικρές ετικέτες της πόλης της (Thelma, Ric Tic, Golden World, Revilot) πριν παρατήσει το τραγούδι.

No.04
Artist: Leon Ware & Janis Siegel
Song: Why I Came To California
From: Leon Ware LP
Year: 1982
Label: Elektra
Written: Leon Ware, Janis Siegel
Produced: Leon Ware, Marty Paich
Genre: Jazz Soul
Love Rate: 87,6/100

@ Aπό τις κορυφαίες στιγμές του Leon Ware στην προσωπική δισκογραφική καριέρα του, είναι αυτό το classic που τραγουδάει με την Janis Siegel από τους Manhattan Transfer.
@ Ένας πραγματικός ύμνος στην California, με όλους τους λόγους για τους οποίους είναι ένας εξαιρετικός τόπος – στο name dropping των τοποθεσιών που παρελαύνουν ακούγεται το San Fransisco, η Venise, η Zuma, το San Diego, οι λόφοι και η πεδιάδα…
@ Το ενορχηστρωτικό υπόβαθρο που στήνει η παραγωγή του Marty Paitch έχει κάτι από την jazz soul χλιδή της καλιφορνέζικης soul, αυτής που έχει ταυτιστεί με τα ηδονικά πνευστά και τα φωνητικά παιχνίδια των ερμηνευτών. Το groove είναι ακαταμάχητο και η μελωδία εθιστική.
@ Από μια προσωπική καριέρα στη δισκογραφία που ξεκίνησε το 1972 και ως σήμερα έχει αποδώσει μια ντουζίνα albums, η περίοδος του τέλους των 70’s – αρχών 80’s είναι αυτή που αποτελεί την πιο προβεβλημένη και “φιλική” στα charts, για τον Leon Ware. Είναι η εποχή που σημειώνει προσωπικές επιτυχίες.

No.03 
Artist: John Martyn
Song: A Little Strange
From: And LP
Year: 1996
Label: Universal
Written: Leon Ware, T-Boy Ross, John Martyn
Produced: John Martyn
Genre: Blue Eyed Soul, Trip Hop
Love Rate: 88,9/100

@ Πετυχημένο κλείσιμο του ματιού στην αυθεντική, “απέθαντη” soul από την ίδια συνθετική δυάδα του “I Want You”.
@ Αριστουργηματική ατμόσφαιρα στο υπόβαθρο, μια μελωδική γραμμή που φλερτάρει σε ίσες αποστάσεις από το trip hop και την νυχτερινή jazzy ηδυπάθεια και μια ιδιοσυγκρασιακή φωνητική αντίληψη περί μοναχικού soul τραγουδιού από μία γνήσια αλκοολική ιδιοφυία.
@ Απόδειξη ότι όταν υπάρχει “εύφορο έδαφος”, ο Leon Ware εμπνέεται και προσφέρει τις καλύτερες εσωτερικές πτυχές της τέχνης του.
@ Το συγκεκριμένο album είναι πολύ “δύσκολο” στο χρηματιστήριο των μεταχειρισμένων cds, παρότι είχε πολυεθνική διανομή.

No.02 
Artist: Maxwell
Song: Sumthin’ Sumthin’ The Mantra Uncut
From: Sumthin’ Sumthin’ The Mantra 12”
Year: 1996
Label: Columbia
Written: Leon Ware
Produced: Musze
Genre: Nu Soul
Love Rate: 90,6/100

@ Εξαιρετικό neo-soul αριστούργημα που μιμείται και βελτιώνει την ηδονική ενορχήστρωση των μέσων των 70’s αλά Marvin Gaye, εδώ στην καταπληκτική εκτεταμένη εκτέλεση του single. Τα layers των φωνητικών ακούγονται σαν μεταξωτές στρώσεις πάνω σε σαγρέ επιφάνεια – πάνω στο αρχικό ακατέργαστο γρέζι που ίσα που ακούγεται τη στιγμή που βγαίνει από τα πνευμόνια του, πριν μεταμορφωθεί σε άνετο, μαλακό βελούδο. Πρότυπο δημιουργικότητας συνδυασμένη με την κομψότητα.
@ Από το ντεμπούτο album του καλύτερου neo soul τραγουδιστή των είσκοσι τελευταίων χρόνων, του πιο ερωτικού και αυθεντικού στιλίστα της εποχής του. 

No.01 
Artist: Marvin Gaye
Song: Come Live With Me Angel
From: I Want You LP
Year: 1976
Label: Motown
Written: Leon Ware, Jacqueline Hilliard
Produced: Leon Ware, Hal Davis
Genre: Disco Soul
Love Rate: 91,3/100

@ Τo album “I Want You” ήταν όλο φτιαγμένο με μούσα την Janis Hunter, την κοπέλα που σαγήνεψε τον Marvin Gaye, αυτή που τον έκανε να χωρίσει άμεσα την γυναίκα του Anna Gordy και να μετακομίσει στο ίδιο σπίτι μαζί της.
@ Ο Marvin ήταν τρομερά ερωτευμένος με την Janis και παρά τις πιέσεις του Berry Gordy, δεν ήθελε να μπει στο studio να ηχογραφήσει, πόσο μάλλον με παραγωγό που δεν τον ήξερε, όπως υποστήριζε ο Berry Gordy ότι έπρεπε να κάνει.
@ Ο Marvin Gaye είχε ανάγκη τον απόλυτο έλεγχο του έργου του. O Leon Ware εκείνη την εποχή, έκανε το breakthrough του στην επικαιρότητα, με τις δουλειές που έκανε με τον Quincy Jones και την Minnie Riperton και ο Berry Gordy τού είχε δώσει το πράσινο φως να ηχογραφήσει το δικό του προσωπικό album.
@ Μια εβδομάδα ακριβώς μετά την συμφωνία του Ware με τον Gordy, η Diana Ross τηλεφώνησε στον Leon Ware. “Πρέπει να κάνω κάτι για τον αδελφό μου, τον T-Boy” του είπε. “Μπορώ να του εξασφαλίσω ένα συμβόλαιο. Φτιάξε μαζί του τέσσερα τραγούδια.”
@ Ο Leon Ware έχοντας αποκτήσει δυναμική στη διαδικασία της σύνθεσης ήταν ήδη έτοιμος σχεδόν: “Είχα ήδη δύο έτοιμα τραγούδια. Ο T-Boy είχε ταλέντο, μου θύμιζε τον Smokey Robinson. Ξενυχτήσαμε για να γράψουμε τα υπόλοιπα τραγούδια. Το “I Want You” γράφτηκε τελευταίο. Περάσαμε μήνες ολόκληρους ηχογραφώντας τα. Τα άκουσε ο Berry Gordy. Ερωτεύτηκε το “I Want You” και το έστειλε στον Marvin Gaye, στην μόνιμη προσπάθειά του να τον κάνει να επιστρέψει στο στούντιο. Ο Marvin ερωτεύτηκε επίσης το τραγούδι.”
@ Μερικές εβδομάδες αργότερα, ο Marvin Gaye κάλεσε τον Leon Ware στο σπίτι του. Ενόσω ξανάφτιαχνε τα τραγούδια για το album του T-Boy Ross, o Marvin άκουσε τα κομμάτια που προορίζονταν για το προσωπικό album του Leon Ware, “Comfort”. “Αν μου τα δώσεις, μπορείς να κάνεις παραγωγή σε ολόκληρο το album μου”, του είπε.
@ Η συμφωνία είχε κλείσει. Τα sessions της ηχοογράφησης ξεκίνησαν στο στούντιο που δούλευε ο Leon Ware στο Sunset Boulevard του Los Angeles. O Marvin εμπιστεύτηκε τόσο βαθιά τις διακριτικές παραινέσεις του Leon Ware στους τρόπους και τις μεθόδους βελτίωσης του υλικού, σε σημείο που η χημεία τους λειτούργησε τέλεια, λέγοντάς του, “είναι περίεργο, αλλά νιώθω σαν να τα έχω γράψει εγώ τα τραγούδια.”
@ Ο Leon Ware κάλεσε τον Coleridge-Taylor Perkinson, τον κλασικό συνθέτη και μαέστρο, ο οποίος είχε φτιάξει το 1974, το soundtrack της ταινίας “The Education Of Sonny Carson”, στο οποίο ο Leon Ware είχε τραγουδήσει σε τέσσερα τραγούδια του, για να κάνει τις ενορχηστρώσεις, αυτές τις απλωτές slow disco ηδονικές ατμόσφαιρες που χαρακτήρισαν κατοπινά την έννοια της ερωτικής soul.
@ Ο Art Stewart έκανε την ηχοληψία και ο Ernie Barnes φιλοτέχνησε τον πίνακα του εξώφυλλου, που έχει μείνει κλασικό στην ιστορία όχι μόνο για την πλαστικότητα των εικονιζόμενων χορευτών αλλά και για το γεγονός ότι καθρέφτιζε στην εικόνα του, όλη τη διάθεση του album. Ήξερες τι θα ακούσεις βλέποντας τον πίνακα.
@ Το “Come Live With Me Angel”, δεύτερο τραγούδι στο album, ήταν το απόλυτα διαχυτικό κομμάτι του Gaye, με στίχους που υπόσχονταν και πρόσφεραν sex στην Janis “τρεις φορές την ημέρα / με κάθε πιθανό τρόπο”.
@ Ένα πλούσιο γενναιόδωρο, γεμάτο χυμούς και εξαιρετικά λεπτές μελωδικές υφάνσεις, κομμάτι που πλέοκονται από τον έμπειρο Perkinson σε έναν ιστό πυκνό και φιλόξενο.
@ Χρησιμοποιήθηκε το 1993 ως βάση στο “Wanna Get To Know You” των G-Unit με καλεσμένο στα φωνητικά τον Joe.

Συν ένα bonus.
Artist: Coleridge Taylor Perkinson featuring Leon Ware
Song: Girl, Girl, Girl
From: The Education Of Sonny Carson O.S/T LP
Year: 1974
Label: Paramount
Written: Coleridge Taylor Perkinson, Bob Kessler
Produced: Jules Chaikin, Michael Arciaga
Genre: Soul, Βlaxploitation
Love Rate: άπειρο

@ Αριστούργημα ευγενούς blaxploitation soul. Μελωδία ψηλής αισθητικής.
@ Ένα από τα πέντε τραγούδια που τραγούδησε ο Leon Ware στο soundtrack του Perkinson.
@ Ο Perkinson ήταν αυτός που ενάμισυ χρόνο μετά, θα ενορχήστρωνε τα μαγικά πνευστά του “I Want You”.
@ Παρότι δεν είναι σύνθεση του Ware, κλείνει αυτό το αφιέρωμα με τον πιο παραστατικό και ενδεικτικό τρόπο για το τι σημαίνει soul…

Καλή οριζόντια ακρόαση…

Leon Ware Part 1: The Detroit Soul Sensualist – A Tribute

Ένα Αφιέρωμα στον Leon Ware
Με αφορμή την επέτειο των εβδομήντα χρόνων του.

“Πιστεύω ότι η αγάπη και ο αισθησιασμός θα έπρεπε να είναι η πρώτη θρησκεία της ανθρωπότητας. Ως ανθρώπινα όντα δεν έχουμε μάθει την σπουδαιότητα των άλλων γιατί είμαστε ανασφαλείς ο ένας απέναντι στον άλλο. Μέχρι να φτάσει μια μέρα που απέναντι στον καθρέφτη θα λέμε “Πώς είμαι;” παρά “Δείχνω ωραίος;” δεν θα έχουμε ολοκληρωθεί ως άνθρωποι. Είμαι ένας από τους εκατομμύρια ανθρώπους που βλέπουν αυτήν την ομορφιά στην ανθρωπότητα. Αυτό που ενσωματώνω στη μουσική μου είναι η καρδιά και το πνεύμα, που είναι η βάση της ανθρωπότητας. Η μουσική είναι το στοιχείο που έχει διατηρήσει την ανθρωπότητα από το να γίνει εντελώς χαοτική. Χωρίς τραγούδι, μελωδία και στίχους, οι καρδιές των ανθρώπων θα ήταν πρωτόγονες και βάρβαρες.”

Τα λόγια του Leon “The Sensualist” Ware είναι αυτά που με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο και με έκαναν να θέλω να ρίξω λίγο φως στη μεγάλη συνθετική παραγωγή του. Ο Leon Ware, “μου πάει” πολύ. Μου αρέσει ο τρόπος που γράφει, το κίνητρό του και το αποτέλεσμά του.

Και αυτό με οδηγεί και στην απάντηση τού γιατί “τρώω πετριές” και κάνω αυτά τα αφιερώματα, για τα οποία, αμφιβάλλω αν ενδιαφέρεται κάποιος άλλος. Αποφάσισα, ότι ο λόγος που καταναλώνω μηνών ενέργεια και ώρες για αυτές τις εξονυχιστικές έρευνες είναι πολύ απλά… επειδή δεν μπορώ να βρω πουθενά κάτι αντίστοιχο.

Ως μανιακός completist, έχω καημό να βρω πλήρεις, λεπτομερείς καταγραφές – tributes.
Κάτι σαν ιδανικά box sets. Εφόσον δεν τα βρίσκω και πολύ εύκολα, τα φτιάχνω γω.

Πολλές από τις πηγές της έρευνας είναι δραματικά λανθασμένες στην περίπτωση του Leon Ware. Η σύγχιση που επικρατεί σχετικά με το ποια πραγματικά τραγούδια έγραψε είναι μεγάλη. Μέχρι και το all music στο βιογραφικό που έχει για τον Leon Ware περιέχει σπουδαία λάθη. Γράφει ας πούμε, ότι η πρώτη μεγάλη επιτυχία του είναι το “Just Seven Numbers” των Four Tops από το 1971… Το συγκεκριμένο όμως τραγούδι είναι γραμμένο από την LaVerne Ware (τη γνωστή Gloria Jones) και την Pam Sawyer… Προφανώς, είναι πολλοί εκείνοι που νομίζουν ότι το L. Ware που αναγράφεται σε πολλά credits δίσκων, σημαίνει απαραίτητα και Leon Ware.

Τέλος πάντων, η έρευνα, παρότι έγινε μετ’ εμποδίων, κατέληξε σε κάποια ασφαλή και τσεκαρισμένα συμπεράσματα. Παρακάτω παρελαύνουν τα εκατό τραγούδια που έκαναν τον Leon Ware, έναν από τους πιο αισθαντικούς συνθέτες και παραγωγούς της soul, εκατό ηχογραφήσεις, από διαφορετικούς καλλιτέχνες, στην ίδια λογική που είχε συνταχθεί το αφιέρωμα για τον Nick Martinelli. Τα εκατό παρακάτω τραγούδια δεν είναι τα μοναδικά που έγραψε ο Leon Ware. Μια εκτίμηση από τα αμερικανικά societies πνευματικών δικαιωμάτων (BMI και ASCAP) ανεβάζουν τον αριθμό των τραγουδιών του σε τριακόσια πενήντα – είτε ηχογραφημένα είτε ακυκλοφόρητα. Και βέβαια, μεγάλος όγκος τραγουδιών του αποτελεί και το σώμα της προσωπικής δισκογραφίας του, από την οποία έχω επιλέξει μόνο ένα (δύο μαζί με το ντουέτο του με την Janis Siegel) στη λογική ‘ένα τραγούδι – ένας καλλιτέχνης’ απαράβατα. Επίσης για κάποιους από τους παρακάτω καλλιτέχνες (Ike & Tina Turner, Marvin Gaye, Minnie Riperton, Miracles, Righteous Brothers, Jacksons, Melissa Manchester) ο Leon Ware έχει γράψει παραπάνω από ένα κομμάτια αλλά έχει επιλεχθεί μόνο ένα από τον καθένα.

Εδώ συγκέντρωσα όλα αυτά που ο Leon έγραψε ή συνέγραψε για άλλους καλλιτέχνες ή που διασκεύασαν άλλοι μετά τις αρχικές εκτελέσεις τους. Είναι λοιπόν σχεδόν όλες οι συνθέσεις του που έδωσε σε άλλους και πάντως όλες που ερμηνεύτηκαν – διασκευάστηκαν από πάνω από έναν καλλιτέχνη.

Όταν ο Leon Ware ρωτήθηκε το 1993 για το all time top 10 του, δήλωσε τα εξής:

- Erroll Garner “Concert By The Sea” (1955, Columbia)        
- Miles Davis “Jazz Track” (1958, Columbia)
- Nat King Cole  “Too Young” (από το album “This Is Nat King Cole” – 1953, Capitol)
- Marvin Gaye “What’s Goin’ On” (1970, Motown)
- Earth Wind And Fire “I Am” (1979, Arc/Columbia)
- Minnie Riperton “Adventures In Paradise” (1975, Epic)
- Quincy Jones “Body Heat” (1974, A&M)
- Marvin Gaye “I Want You” (1975, Motown)
- Leon Ware “Taste The Love” (1995, Kitchen)
- Joe Sample (οτιδήποτε)

Γιατί ο Leon Ware; Τρεις σπουδαίοι λόγοι.

01. Διότι είναι η έκφραση του απόλυτoυ soul αισθησιασμού. Αντίθετα με τους άλλους συνθέτες της soul που ανδρώθηκαν με την northern soul των 60’s και διέπρεψαν στα 70’s (Ashford & Simpson, Lamont Dozier, Eddie Holland, Smokey Robinson κ.λπ.), ο Leon Ware έγραφε πάντα –ακόμα και στις πιο ρυθμικές στιγμές του- αισθαντικά, κερδίζοντας τον τίτλο του Sensualist. Βέβαια, αυτή η ιδιότητά του κορυφώθηκε και απέδωσε ένα από τα πιο ερωτικά albums όλων των εποχών, το “I Want You” του Marvin Gaye από το 1976. Ωστόσο, δεν είναι μόνο τα τραγούδια του “I Want You” αυτά που τον έγραψαν στην ιστορία, δημιουργώντας τον απόλυτο συνειρμό του “σαγηνευτή” των αισθήσεων, σε κάθε αναφορά του ονόματός του.

02. Διότι παραμένει μια αγαπημένη πηγή για samples, από το σύγχρονο hip hop. Ακριβώς επειδή, τα τραγούδια του Leon Ware είναι γερά και δυνατά στον πυρήνα τους, επειδή οι μελωδίες του είναι “ξεμυαλιστικές”, διάφοροι βαρύτιμοι σκαφτιάδες της έγχρωμης μουσικής παράδοσης, τον τιμούν κάθε τόσο, χρησιμοποιώντας τραγούδια του σε δικά τους. Ο Ware είναι ο συνθέτης που το rappin’ αγαπάει να σαμπλάρει.

03. Διότι η χρονική γκάμα των συνθέσεών του είναι τεράστια. Εκτείνεται από τα μέσα των 60’s και φτάνει μέχρι τις μέρες μας. Σε αυτή τη χρονική διαδρομή υπάρχουν και υπέροχα αλλά και πραγματικά πληκτικά και αδιάφορα σημεία. Το λούστρο της δεκαετίας του ’80 έκανε το “σαλόνι” του Leon Ware να φαντάζει αποστειρωμένο και κλινικό. Είναι χαρακτηριστικό, ότι στην προσωπική μου ιεράρχηση των παρακάτω τραγουδιών, τις χαμηλότερες θέσεις έχουν κυρίως οι παραγωγές των 80’s.

Παρακάτω παρελαύνουν όλοι οι καλλιτέχνες που ερμήνευσαν τουλάχιστον ένα τραγούδι του Leon Ware.
Εκατό. Στρογγυλό.
Ιδανικό για countdown από το χειρότερο κατά τη γνώμη μου, πάντα, ως το καλύτερο. Η κατάταξη αφορά στην αποκλειστικά προσωπική μου αξιολόγηση των συγκεκριμένων ηχογραφήσεων των τραγουδιών. Όχι των συνθέσεων, όπως τις έγραψε ο Leon Ware.
To Love Rate είναι ένα προσωπικό εργαλείο μου διαβάθμισης των τραγουδιών για να μπουν σε μια αξιολογική κατάταξη σύμφωνα με το δικό μου γούστο.
Εσείς μπορείτε να τα ιεραρχήσετε όπως θέλετε.

Mε ένα κλικ στους τίτλους κατεβάζετε τα τραγούδια. 

Top 100 Leon Ware Songs Countdown 

No.100
Artist: Johnny Mathis
Song: Priceless
From: A Special Part Of Me LP
Year: 1984
Label: Columbia
Written: Leon Ware
Produced: Denny Diante
Genre: Mellow Soul
Love Rate: 18,2/100

@ Το πιο βαρετό τραγούδι – χασμωδική μελωδία της καριέρας του Leon Ware, από έναν τραγουδιστή που στατιστικά έχει τραγουδήσει την περισσότερη σαβούρα από όλους, μέσα στα πενήντα χρόνια καριέρας του.
@ Από το Hollywood στο Las Vegas και από κει στο Broadway και ξανά μανά πίσω…
@ Δεν προκαλεί καμία έκπληξη το ότι σκεπάστηκε από παχιά στρώματα λήθης μέσα στα χρόνια… Ανυπόφορο cheese.

No.99
Artist: Pauline Henry
Song: Now I’ve Been To Paradise
From: Pauline LP
Year: 1993
Label: 550 Music
Written: Leon Ware
Produced: Robyn Smith
Genre: Mellow Soul, Quiet Storm
Love Rate: 19/100

@ Ίσως το πιο “τίποτα” τραγούδι που έγραψε ποτέ ο Leon Ware, σχεδόν ανύπαρκτο συνθετικά, σχήμα που προφανώς απέσπασε η τραγουδίστρια, από τον ίδιο, για να ενισχύσει με prestige το έτσι κι αλλιώς θλιβερό πρώτο προσωπικό album της.
@ Η τραγουδίστρια των Chimes (“Heaven” και η διασκευή στο “I Still Haven’t Found What I’m Looking For” των U2) ως αντίπαλο δέος στην Carol Wheeler των Soul II Soul προσπάθησε να εκμεταλλυετεί την άνοδο της νέας βρετανικής soul των 90’s.
@ H Pauline Henry… έγινε δικηγόρος, πήρε master σε θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας και ασχολήθηκε με την οργάνωση των βρετανών καλλιτεχνών σε σωματεία για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.

No.98
Artist: Carl Anderson
Song: How Deep Does It Go
From: Pieces Of A Heart LP
Year: 1991
Label: GRP
Written: Leon Ware
Produced: Andre Fischer, Russ Freeman
Genre: Mellow Soul
Love Rate: 26,6/100 

@ Αναιμική, νερόβραση σούπα από έναν τραγουδιστή που ποτέ δεν συνάρπασε ιδιαίτερα, από το κύμα των νεο-crooners της συντηρητικής soul των 80’s, κάτι σαν φτωχός συγγενής του Al Jarreau.
@ Από το album του που εγκαινίαζε την συνεργασία του με την GRP μετά τα επίσης μέτρια χρόνια της Epic.
@ Tο “How Deep Does It Go” ήταν το πιο πετυχημένο single του Anderson, φτάνοντας ως το Νο.30 του r’n'b chart το 1990.
@ Ο Carl Anderson πέθανε το 2004 σε ηλικία 59 ετών από λευκαιμία.

No.97
Artist: Krystol
Song: Just Don’t Make It Hurt
From: I Suggest U Don’t Let Go LP
Year: 1989
Label: Epic
Written: Leon Ware
Produced: Leon Ware
Genre: R ’n’ B
Love Rate: 29,3/100

@ Διεκπεραιωτική και ασήμαντη μελωδία, σαν άσκηση γυναικείου soul ύφους, από έναν “καθισμένο” συνθετικά Leon Ware.
@ Στα βασικά φωνητικά εδώ είναι η Robbie Danzie (είχε αντικαταστήσει την Dee Marie Warren, όταν αυτή σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό το 1986) και γύρω της, οι Karon Floyd, Robyrda Stiger (αμφότερες από τις Alton McClain & Destiny) και Tina Scott.
@ Από το τέταρτο, παρακμιακό και τελευταίο album του κουαρτέτου, πριν εκδιωχθεί λόγω εμπορικής αποτυχίας, από το roster της Epic και διαλυθεί για να δώσει τη σκυτάλη σε άλλα γυναικεία φωνητικά σχήματα που θριάμβευσαν αργότερα, όπως οι En Vogue και οι TLC.

Νο.96
Artist: James Ingram
Song: Love’s Been Here And Gone
From: Never Felt So Good LP
Year: 1986
Label: Qwest
Written: Leon Ware, James Ingram, Cynthia Weil
Produced: James Ingram
Genre: Mellow Soul
Love Rate: 34,3/100

@ Καψούρικη μελωδία – πρόσχημα για έναν παρατεταμένο νταλκά με πολλά φωνητικά twists, από το είδος εκείνο που έκανε μελιστάλαχτους τους 80’s crooners και τους κατέγραψε στην ιστορία ως γραφικούς που αλυχτάνε για την απώλεια του έρωτά τους.
@  Ουσιαστικά ένα όχημα για να “πλεύσει” η φωνή του ικανού αλλά επιδεικτικού session man που έκανε καριέρα κυρίως με τα ερωτικά ντουέτα του (από Patti Austin ως Kim Carnes).
@ Στο ίδιο album, ο Leon Ware υπογράφει και άλλο ένα μέτριο τραγούδι, το “Right Back” που κλείνει μελωμένα και πληκτικά το δίσκο.

Νο.95
Artist: Loose Ends
Song: Easier Said Than Done
From: The Real Chuckeeboo LP
Year: 1988
Label: Virgin
Written: Leon Ware, Steve Nichol, Jane Eugene, Carl McIntosh
Produced: Leon Ware
Genre: Synth Soul
Love Rate: 35,2/100

@ Ίσως ένα από τα χειρότερα τραγούδια που ερμήνευσαν οι γενικά πολυ καλοί Loose Ends. Βρετανική corporate soul ρουτίνας, γεμάτη πιατινάκια και λεπτές ρυθμικές αποχρώσεις που πλαισιώνουν τα ooh-ooh των φωνητικών.
@ Από το τέταρτο κουρασμένο album της μπάντας (του Carl McIntosh, της Jane Eugene και του Steve Nichol) στο οποίο απλά επαναλάμβαναν ευχάριστα πλην ασήμαντα τις καλομαγειρεμένες μανιέρες τoυς, θαμπωμένοι από το “αμερικανικό όνειρο”.
@ Η ψηλοκλασάτη soul τους διήρκεσε για πέντε albums και απαθανατίστηκε σε πολλές παραγωγές για άλλους (Carol Wheeler, Pat Arnold, Phyllis Hyman, Juliet Roberts, Five Star, Cheryl Lynn, Lavine Hudson κ.λπ.)

Νο.94
Artist: T-Boy Ross
Song: To The Baby
From: Changes LP
Year: 1979
Label: Motown
Written: Leon Ware, T-Boy Ross
Produced: T-Boy Ross
Genre: Soul
Love Rate: 37,4/100

@ Ζωηρή soul mid tempo – σιγουράντζα, απλωμένη ηδονικά στην ενορχήστρωση, με μια φωνή που έχει παραπάνω “αυτοπεποίθηση” και “ego” απ’ όσο απαιτεί η διάθεση της μελωδίας.
@ O αδελφός της Diana Ross γράφει μαζί με τον Leon Ware μια μελωδία που δεν έχει ίχνος από την μαγεία των πρώτων 70′s όταν μαζί έγραφαν ιστορικά τραγούδια σαν το “I Wanna Be Where You Are” και το “I Want You“.
@ Από το μοναδικό album που ηχογράφησε στη Motown, ο νευρικός, ατίθασος “αδερφός” του οποίου οι μόνιμοι μπελάδες με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ τον έκαναν ασυνεπή και αναξιόπιστο συνεργάτη.
@ Βρέθηκε νεκρός μετά από μέρες του θανάτου του, στο υπόγειο του σπιτιού του στο Detroit, μαζί με τη γυναίκα του, δεμένοι και φιμωμένοι, το 1996, προφανώς θύματα ένοπλης ληστείας.

No.93
Artist: Lara Saint Paul
Song: Come L’Amore
From: Saffo Music LP
Year: 1977
Label: Lasapa
Written: Leon Ware, Bob Hilliard
Produced: Leon Ware, Jean Louis Barthelemy, Pier Quinto M. Caraggi
Genre: Music Hall, Soul
Love Rate: 38,2/100

@ Γκλαμουράτη cheesy διάθεση για το κοσμοπολίτικο διεθνές στιλ της ιταλίδας σταρ. Τραγουδάει μέτρια αλλά με ηδυπάθεια και χαμόγελο, σε ένα soul ύφος αταίριαστο στη μεσογειακή αύρα της.
@ Το album της αυτό φτιάχτηκε με την αρωγή της αφόκρεμας των session μουσικών της California της συγκεκριμένης εποχής. Ακούγονται τα βοηθητικά φωνητικά των Pointer Sisters, το μπάσο του Chuck Rainey, η κιθάρα του Ray Parker Jr., τα keyboards του Sonny Burke και τα κρουστά του King Errison…
@ Το “Saffo Music” παρότι καθόλου σπουδαίο είναι πολύ δυσεύρετο στην διεθνή αγορά με τσουχτερές τιμές να το συνοδεύουν στα second hand stores. Στην Ελλάδα, παραδόξως, το album υπάρχει παντού σε βουλγαρικές κόπιες με πολύ φτηνή τιμή.
@ Tα υπόλοιπα τραγούδια του Leon Ware στο δίσκο, είναι τα “I Love Loving You”, “So Good”, “Give Me All Of You”, “Thank You”, “The Voodoo Lady”, “You Know That I Love You”.
@ Η πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού είναι του Bobby Womack από το album “Communication” του 1971.

Νο.92
Artist: Mica Paris
Song: Wicked
From: Like Dreamers Do / Wicked 12”
Year: 1988
Label: 4^th & Broadway
Written: Leon Ware
Produced: Leon Ware
Genre: Brit Soul
Love Rate: 39,2/100

@ Βρετανική synth soul σε ένα στιλιστικό, όχι ιδιαίτερο τραγουδάκι που λειτουργεί κάπως επικουρικά  στη δυναμική της ανερχόμενης τότε λονδρέζας Mica Paris.
@ O Leon Ware είχε κληθεί προφανώς να ενισχύσει το προφίλ της βρετανίδας στο ντεμπούτο της, καθώς η Island είχε επενδύσει πολλά πάνω της.
@ Ο Leon Ware έγραψε τα τρία b-sides στα αντίτοιχα τρία πρώτα singles της Mica Paris, από το ντεμπούτο album της, “So Good”. Το “In The City” για το “Breathe Life Into Me”, το “Wicked” για τη συνεργασία της με τον Courtney Pine, “Like Dreamers Do” και το “Rock Together” για το “My One Temptation”.
@ Το “Wicked” ήταν b-side του single “Like Dreamers Do” στην Βρετανία (Νο.26 στο singles chart) ενώ στην Αμερική μπήκε b-side του “My One Temptation” (No.15 στο r’n'b chart και No.97 στο pop).

Νο.91
Artist: Vesta Williams
Song: It’s You
From: Vesta LP
Year: 1986
Label: A&M
Written: Leon Ware
Produced: Billy Valentine, Bryan Loren, Jeremy Lubbock
Genre: Mellow Soul
Love Rate: 39,7 /100 

@ Μελό σουπίτσα γραμμένη για να “εξασκηθεί” μια σπουδαία φωνή που βρίσκει ευκαιρία να καταθέσει το εύρος της.
@ Γραμμένη από τον Leon Ware  ως το απόλυτο “σαλόνι”.
@ Από το ντεμπούτο album της Vesta Williams από το Ohio, μιας από τις πιο καμπανιστές φωνές των 80’s – 90’s.
@ Tην ίδια χρονιά έκανε επιτυχία το “You Make Me Wanna Love Again” του Leon Ware.

No.90
Artist: Jr. Walker & The All Stars
Song: I Don’t Need No Reason
From: Peace And Understanding Is Hard To Find LP
Year: 1973
Label: Soul
Written: Leon Ware, Pam Sawyer
Produced: Hal Davis
Genre: Mellow Soul
Love Rate: 40,1/100

@ Ευχάριστη easy listening soul σουπίτσα γεμάτη γυναικεία δεύτερα αρμονικά φωνητικά (χωρίς να υπάρχουν πρώτα) και το τενόρο σαξόφωνό να πλέει ελαφρώς αυτάρεσκα, σε μια θάλασσα από εικόνες σούρουπου με cocktail στα χέρια.
@ Ο Junior Walker από την Arizona, ήταν ένας από τους ελάχιστους προβεβλημένους μουσικούς – μη-τραγουδιστές στην Motown, ένας από τους λίγους performers που δεν είχε το όπλο του μικροφώνου με το μέρος του.
@ Το “I Don’t Need No Reason” πρωτοεμφανίστηκε την ίδια χρονιά στο album “Rennaisance” των Miracles.
@ Την εκτέλεση των Miracles σάμπλαρε ο Gumbo στο “Basement Music” (1993).

Νο.89
Artist: Norman Connors featuring Leon Ware
Song: Everywhere Inside Of Me
From: Take It To The Limit LP
Year: 1980
Label: Arista
Written: Leon Ware
Produced: Norman Connors
Genre: Melllow Soul, Light Jazz
Love Rate: 40,6/100

@ Συμβατικό μελωδικό jazzy soul κομμάτι, νυχτερινό και ηδυπαθές, με πλήρη αρμονικά αυτοσχεδιαστικά φωνητικά του Leon Ware, την Jean Carn και τις Jones Girls στο υπόβαθρο και φυσικά το απαραίτητο solo σαξόφωνο του Gary Bartz.
@ Σήμερα ακούγεται παρωχημένο και παγιδευμένο ανάμεσα στην “έντεχνη” jazz των κεριών και της αρμονικής soul.
@ Από το δέκατο album του drummer – παραγωγού Norman Connors από την Philadelphia, όταν πλέον είχε αφήσει πίσω του τις αμιγώς jazz μέρες του.

Νο.88
Artist: Booker T
Song: I Came To Love You
From: I Want You LP
Year: 1981
Label: A&M
Written: Leon Ware, Booker T. Jones
Produced: Michael Stokes
Genre: Mellow Soul
Love Rate: 41,3/100

@ Αυτάρεσκη, ρομαντική soul μελωδία από το μοναδικό προσωπικό album του πάλαι ποτέ στυλοβάτη της Stax, από το Memphis.
@ Αντιπροσωπευτικό της ζαχαρωτής συνθετικής φάσης του Leon Ware των πρώτων 80’s.
@ Double-a-sided single με το “Don’t Stop Your Love” χωρίς επιτυχία στα charts.

Νο.87
Artist: Jeffrey Osborne
Song: Forever Mine
From: Stay With Me Tonight LP
Year: 1983
Label: A&M
Written: Leon Ware, Jeffrey Osborne, George Duke
Produced: George Duke
Genre: Mellow Soul
Love Rate: 43,8/100

@ Παραμυθένια μελωδία – must για τη mainstream εποχή της 80′s soul, καταδεικτική των γλυκών παραγγελιών που διεκπεραίωνε ο Leon Ware  για τις ανάγκες των φίλων του.
@ Η πιο χαμηλότονη ρομαντζάδα του δεύτερου προσωπικού album του πάλαι ποτέ μπροστάρη των L.T.D. που εδω μεταμορφώνεται σε soul crooner, με καθαρή και ξάστερη παραγωγή του George Duke.
@ Το “Forever Mine” ήταν b-side στο “Don’t Stop” από τον ίδιο δίσκο που βγήκε το 1984. To single έφτασε στο Νο.6 του r’n'b chart και στο Νο.44 του pop chart.

No.86
Artist: Les McCann
Song: If There’s Anything Better Than Love
From: Tall, Dark And Handsome LP
Year: 1979
Label: A&M
Written: Leon Ware, Les McCann
Produced: Benny Golson
Genre: Disco Soul
Love Rate: 45,3/100

@ Στιβαρή αλλά έντονα “μεσόκοπη” ερμηνεία με ελαφρώς επιτηδευμένη crooner διάθεση σε ένα σαλονάτο χαμηλόμπιτο “σιγουράκι” του Leon Ware, με εξαιρετική αλλά καταφανώς φορτσαρισμένη ενορχήστρωση.
@ Τα synths του Michael Boddicker προεξέχουν, το ηλεκτρικό μπάσο του Keni Burke διεκπεραιώνει και τα κρουστά του Jeffrey Osborne απλά συνοδεύουν ενώ τα γυναικεία βοηθητικά φωνητικά των Waters, της Lorraine Johnson και της Angela Winbush χαρίζουν την ιλουστρέ επίστρωση που είχαν ανάγκη όλοι οι παλαίμαχοι βετεράνοι για να καταφέρουν να σταθούν στο στρόβιλο της disco.
@ Από το 1976 ο επιδραστικός πιανίστας από το Kentucky είχε μπει για τα καλά στο disco σκηνικό για να επωφεληθεί εμπορικά, ωστόσο το εκτόπισμά του στα παραδοσιακό jazz κοινό είχε απαξιωθεί εντελώς, μετά την εξαετία του στην Atlantic για την οποία ήδη είχε κατηγορηθεί πολύ από τους πιουρίστες.
@ Μετά την εμπορική αποτυχία του album, η A&M έδωσε απαλλακτικό στον Les McCann… Ίσως έφταιγε η ρακέτα στο εξώφυλλο.

No.85
Artist: L.V. Johnson
Song: Peace Of Mind
From: All Night Party LP
Year: 1986
Label: Sunnyview
Written: Leon Ware, Bunny Sigler
Produced: Bunny Sigler
Genre: Synth Soul
Love Rate: 46,5/100

@ Απλοϊκή και παρωχημένη σήμερα, σύνθεση του Leon Ware που μιμείται τα bluesy rock σχήματα των 50’s αλλά με μοντέρνο synth περίβλημα σε παραγωγή του Bunny Sigler που είχε αναλάβει τον εκσυγχρονισμό του bluesman από το Chicago, στα 80’s.
@ Από το δεύτερο album του L.V. Johnson, η φωνή του βροντώδης και με κλασική αύρα, δημιουργεί ένα αλλόκωτο feeling σε σχέση με την mainstream soul σύνθεση.
@ Ανηψιός του Elmore James και μαθητής στην κιθάρα του B.B. King, o L.V. Johnson από το Chicago, θήτευσε ως session κιθαρίστας στη Stax (στην οποία ηχογράφησε και μερικά singles) στα 60’s, έγραψε επιτυχίες για τον Tyrone Davis, τους Dells και τον Bobby Bland και ξεκίνησε μια δισκογραφική καριέρα μόλις το 1981 (με δύο soul hits την ίδια χρονιά) η οποία απέδωσε μέσα σε μία δεκαετία, πέντε μόλις albums.
@ Ο L.V. Johnson πέθανε το 1994 σε ηλικία σαράντα οκτώ ετών.

No.84
Artist: Con Funk Shun
Song: You Make Me Wanna Love Again
From: Burnin’ Love LP
Year: 1986
Label: Mercury
Written: Leon Ware, Billy Valentine
Produced: Leon Ware
Genre: Sweet Soul
Love Rate: 47,9/100

@ Κομψή αλλά ασήμαντη μελωδία από την πάλαι ποτέ λαμπερή καλιφορνέζικη soul funk μπάντα.
@ Ο Michael Cooper στα φωνητικά έκανε ό,τι μπορούσε αλλά έλειπε η “ψυχή” του μόλις αποχωρήσαντα, τότε, Felton Pilate και οι επτά Con Funk Shun ακούγονταν κουρασμένοι.
@ Από το δέκατο τρίτο και τελευταίο album τους πριν τσακωθούν μεταξύ τους και διαλυθούν για να ενωθούν ξανά, χωρίς λόγο, δέκα χρόνια μετά.
@ Την ίδια χρονιά το πρωτοτραγούδησε και το έκανε επιτυχία η Vesta Williams και τρία χρόνια αργότερα το ηχογράφησε και η Vanessa Bell Armstrong (1989).

No.83
Artist: Lulu
Song: Independence
From: Independence LP
Year: 1993
Label: Dome
Written: Leon Ware, Winston Sela
Produced: Cary Baylis, Eliot Kennedy, Mike Ward
Genre: Dance Pop
Love Rate: 48,3/100

@ Mουσικό lifting συνταγοποιημένης pop για την επιστροφή της ντίβας-θεσμού στα μουσικά πράγματα, το 1993, η οποία τραγουδάει με την τσαχπινιά εικοσιπεντάρας.
@ Μοντέρνο στο χορευτικό κλίμα της εποχής, ελαφρύ και αισιόδοξο, αρκούντως πλαστικό για τη γενιά της τηλεοπτικής pop.
@ Η σκοτσέζα Marie McDonald McLaughlin Lawrie, στα 60’s ήταν το it-girl της beat pop. Στα 00’s θεωρείται το θηλυκό αντίστοιχο του Cliff Richard.

Νο.82
Artist: Chris Bennett & Leon Ware
Song: Somewhere
From: Chris Bennett LP
Year: 1993
Label: Beechwood
Written: Leon Ware, Laudir De Oliveira, Marcos Valle
Produced: Vada Nobles
Genre: Soul
Love Rate: 49,4/100

@ Συμπαθητική, ζωηρή επανεκτέλεση του αέρινου μελωδικού classic από την “ξανθή jazzy”, πρώην disco ντίβα, Chris Bennett σε ντουέτο με τον Leon Ware.
@ Από το album της επιστροφής της στο προσκήνιο του L.A.
@ Η πρώτη εκτέλεση του κομματιού περιεχόταν στο ομώνυμο album του Leon Ware, από το 1982. Εκεί το τραγουδούσε σε ντουέτο με την Flora Purim.

Νο.81
Artist: Ramsey Lewis & NancyWilson
Song: Slippin’ Away
From: Two Of Us LP
Year: 1984
Label: Columbia
Written: Leon Ware, David Foster, David Paitch
Produced: Stanley Clarke
Genre: Mellow Soul Jazz
Love Rate: 50,3/100

@ Μελωδικό, μεσόμπιτο jazzy soul ύφος μέσα στο σαλονάτο στιλ των 80’s, με τη φωνή της Nancy Wilson, σταθερά απολαυστική. Ενδεικτικό στιλ της κατεύθυνσης που έπαιρναν οι jazz μουσικοί στα 80′s για να χωρέσουν στην πίτα της soul. Το μοτίβο του πιάνου είναι η μελωδική γραμμή του “Africa” των Toto…
@ Ο δίσκος που ηχογράφησε ο Ramsey Lewis με την Nancy Wilson στα μέσα των 80’s είναι προσανατολισμένος στην jazz soul ηδυπάθεια, λουστραρισμένος χαρακτηριστικά από τον σπεσιαλίστα του είδους Stanley Clarke.
@ H Nancy Wilson είχε ήδη τραγουδήσει τραγούδι του Leon Ware στο album της “Take My Love” (1980), με τίτλο “I Loved You All The Time”.

No.80
Artist: Spinners
Song: Show Me Your Magic
From: Lovin’ Feelings LP
Year: 1985
Label: Atlantic
Written: Leon Ware, Joe Curiale, Nick Neigher
Produced: Maurice Starr
Genre: Synth Soul Pop
Love Rate: 52,5/100

@ Ζωηρό uptempo pop lifting από τον σπεσιαλίστα της εφηβικής pop, Maurice Starr (New Kids On The Block, New Edition) για να διατηρήσει ζωντανό το φωνητικό σχήμα στα τεχνολογικά μέσα των 80’s. Οι Spinners παριστάνουν ερμηνευτικά τους φρέσκους και μάχιμους.
@ Από το προτελευταίο album τους, πριν διαλυθούν και περάσουν στην ιστορία ως ένα από τα σημαντικότερα φωνητικά groups της Motown και της Atlantic.
@ Στα μέσα των 80’s αποτελούνταν από τους Henry Fambrough, William Henderson, Pervis Jackson, Robert Smith, Jonathan Edwards.
@ Ο σπουδαίος πάλαι ποτέ τραγουδιστής τους Phillip Wynne είχε πεθάνει ένα χρόνο πριν από καρδιακή προσβολή. Το 1984 επίσης, οι Spinners σημείωσαν και την τελευταία επιτυχία τους στο r’n'b chart ως group.

Νο.79 
Artist: Melissa Manchester & Peabo Bryson
Song: Lovers After All
From: For The Working Girl LP
Year: 1980
Label: Arista
Written: Leon Ware, Melissa Manchester
Produced: Steve Buckingham
Genre: Mellow Soul|
Love Rate: 53,6/100

@ Απλωμένη, ηδονική και αυτάρεσκη ερμηνεία από δύο ικανούς τραγουδιστές που “είναι σε θέση” να τραγουδούν άνετα και περίπλοκα και το δείχνουν.
@ Το είδος του ρομαντικού ντουέτου που έκανε θραύση στο soul κύκλωμα των 70’s και των 80’s. Γλυκές στρωτές φωνές αλλά καθόλου συναρπαστικές.
@ Ο Bryson σχεδόν βάσισε όλη τη mainstream καριέρα του στα ντουέτα (με Roberta Flack, Natalie Cole, Celine Dion, Debbie Gibson, Regina Belle, Minnie Riperton, Nadia Gifford, Linda Eder, Kumi Koda, Minako Honda, D’Atra Hicks, κ.λπ) και η Manchester έγινε μια από τις πιο crossover Α.Ο.R. performers της βιομηχανίας.
@ Η Manchester είχε ήδη φτιάξει ένα ολόκληρο album σχεδόν, το 1977, με τίτλο “Don’t Cry Out Loud” μαζί με τον Leon Ware με κομμάτια όπως το “Almost Everything”.

Νο.78
Artist: Main Ingredient featuring Cuba Gooding
Song: Instant Love
From: Music Maximus LP
Year: 1976
Label: RCA
Written: Leon Ware
Produced: Cuba Gooding, Luther Simmons
Genre: Sweet Soul
Love Rate: 54,8/100 

@ Γλυκιά φωνητική soul, ηδονική και ανάλαφρη σε ένα συμπαθέστατο και λουσάτο τραγούδι που ωστόσο δεν πλησίαζε καν την υπεροχή των πρώτων albums τους.
@ Από το όγδοο album τους και τελευταίο για τα 70’s, όταν πια η μαγεία είχε χαθεί.
@ Ο Tony Silvester την ίδια χρονιά σήκωσε μπαϊράκι για solo καριέρα και αντικαταστάθηκε από τον Carl Tompkins. Ένα χρόνο μετά και ο Cuba Gooding ακολούθησε solo καριέρα στην Motown.
@ Το 1975 είχαν ερμηνεύσει ένα άλλο κομμάτι του Leon Ware, το “Rolling Down A Mountainside” που τους χάρισε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους. Ήταν το ίδιο κομμάτι που είχε τραγουδήσει ο Isaac Hayes στο “Wattstax”.

No.77
Artist: Chico De Barge
Song: Heart, Mind, Soul
From: The Game LP
Year: 1999
Label: Motown
Written: Leon Ware, Bruce Fisher
Produced: Vada Nobles
Genre: Mellow Soul
Love Rate: 55,4/100

@ Αέρινη μελωδία με αναγνωρίσιμο ρεφρέν και μαλακά, βελούδα φωνητικά και ένα όμορφο ερωτικό φαλτσέτο, σε μια ενορχήστρωση που μιμείται κατά γράμμα την ατμόσφαιρα του “I Want You” του Marvin Gaye, χωρίς το βάθος της όμως.
@ Αέρινη μελωδία από το τέταρτο προσωπικό album του άτακτου Chico De Barge της γνωστής οικογένειας των DeBarge. Αν ο Usher έχει πρόγονο, αυτός είναι ο Chico DeBarge.

No.76
Artist: Instant Funk
Song: Kinky
From: Kinky LP
Year: 1983
Label: Salsoul
Written: Leon Ware, Allan Rich
Produced: Bunny Sigler
Genre: Synth Soul Pop
Love Rate: 56,3/100

@ Ελαφρύ και με ιλουστρέ χορευτική διάθεση, το synth funk uptempo των Instant Funk από την Philadelphia σήμερα ακούγεται με ένα ίσως και ειρωνικό χαμόγελο ως εμβληματικό μιας εποχής στην οποία άνθισαν τα μοντέλα στα εξώφυλλα των δίσκων, οι νεανικές φαρσοκωμωδίες και οι μπαντάνες.
@ Το 1983 ήταν πλέον σαφές στον αέρα ότι η θρυλική Salsoul ένα χρόνο μετά θα έκλεινε για να μεταβολιστεί σε μια εταιρία video ψυχαγωγίας αφήνοντας τους Instant Funk στην ουσία, χωρίς δισκογραφική στέγη.
@ Το “Kinky” ήταν το τελευταίο –έκτο- album τους πριν διαλυθούν, με αλλοτριωμένο ήχο που προσπαθούσε να εναρμονιστεί με τα synth πλαίσια της εποχής. Είχαν περάσει τις ένδοξες μέρες τους ως συνοδευτική μπάντα του Bunny Sigler στα 70’s και από τα τέλη της δεκαετίας ως μια αυτόνομη, σπουδαία, σε παραγωγή ιδεών, disco funk ομάδα ανθρώπων, γύρω από τα ιδρυτικά μέλη Raymond Earl και Kim και Scotty Miller.

Νο.75
Artist: Joe
Song: Soon I’ll Be Loving You Again
From: Marvin Is 60 – Tribute CLP
Year: 1998
Label: Motown
Written: Leon Ware, T-Boy Ross, Marvin Gaye
Produced:
Genre: R’n’B
Love Rate: 56,2/100 

@ Ευλαβική επανεκτέλεση του τραγουδιού που υπήρχε στο κλασικό album “I Want You” του Marvin Gaye του 1976. Παρότι ερωτικότατος, ο Joe ακούγεται άτολμος συνθετικά και καθηλωμένος στις “σίγουρες” μανιέρες του.
@ Στα τέλη των 90’s, η soul έπαιρνε την καθοριστική μορφή της ως r’n’b –από το είδος που επιβιώνει ως και σήμερα από τις νέες γενιές των soulsters, με τις φωνητικές ακροβασίες των τραγουδιστών και τα ξαφνικά φαλτσέτα στη ροή των τραγουδιών, να δίνουν τον τόνο και την αισθητική του μοντέρνου.
@ Από το album διασκευών – φόρο τιμής στα εξηκοστά –δυνητικά- γενέθλια του Marvin Gaye, που πραγματοποιήθηκε στη Motown, η συμμετοχή του Joe είναι παρόμοιας αισθητικής και “στάσης” των υπόλοιπων συμμετεχόντων (Erykah Badu, Will Downing, Brian McKnight, Zhane, D’ Angelo, DeBarge, Montell Jordan, Gerald Levert κ.λπ.).
@ Ο Joe από την Georgia, είχε ήδη δύο albums στο ενεργητικό του το 1999 και θεωρούνταν ένας φέρελπις και πολλά υποσχόμενος τραγουδιστής της nu soul.
@ Στην limited έκδοση του tribute compilation, το τραγούδησε και ο ένας από τους τρεις συνθέτες του, ο αδερφός της Diana, T-Boy Ross, χωρίς βέβαια καν να πλησιάζει στην υπεροχή της πρωτότυπης ερμηνείας.

No.74
Artist: Rockie Robbins
Song: Point Of View
From: You And Me LP
Year: 1980
Label: A&M
Written: Leon Ware, Zane Grey
Produced: Bobby Martin
Genre: Soul
Love Rate: 56,8/100

@ Γενναιόδωρη αλλά και συμβατική μεσόρρυθμη  soul με μεγάλη αίσθηση του όγκου της ενορχήστρωσης και της brillante, χλιδάτης διάθεσης του Rockie Robbins.
@ Πολύ καλή η φωνή του Rockie Robbins από τη Minneapolis που ευτύχησε να κυκλοφορήσει τρία μόλις albums στην πρώτη πενταετία των 80′s πριν χαθεί άδικα από το προσκήνιο.

Νο.73
Artist: Phoenix
Song: Julia’s Face
From: Julia’s Face / Postmark N.Y.C. 7”
Year: 1970
Label: Paramount
Written: Leon Ware, Gerald Goffin
Produced: Leon Ware
Genre: Psych Out Rock, Rhythm ‘N’ Blues
Love Rate: 60,5/100

@ “Λευκό γαλανομάτικο” πάθος σε ένα ηλιόλουστο τραγούδι του Leon Ware.
@ Ένα από τα δύο singles που κυκλοφόρησαν στην καμπή των δύο δεκαετιών ’60 και ’70. Πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν ένα ομώνυμο album στην ABC Paramount και δύο singles, στη διετία 1969 – 1970.
@ Περίπτωση μπάντας που έπλευσε στα αχανή νερά του ψυχεδελικού rhythm ‘n’ blues στα 60’s, οι Phoenix (καμμία σχέση με τους μοντέρνους Γάλλους) έμειναν στην ιστορία ως η μία από τις τρεις μπάντες που είχαν δύο drummers (οι άλλες δύο ήταν οι Santana και οι Greatful Dead). 
@ Οι Tom Dotzler (keyboards, σαξόφωνο), Warren Phillips (κιθάρα, keyboards, μπάσο) και Ed Levin (drums) –και οι τρεις από τους διαλυμένους Mt. Rushmore- Tom Hart (drums) και Stan Muther (lead κιθάρα – από τους Blue House Basement) διαλύθηκαν όπως τόσα άλλα γκρουπάκια που σήμερα αποτελούν αντικείμενο τρελλού “κυνηγιού” από τους “σκαφτιάδες” του rock.

No.72
Artist: Gloria Lynne
Song: Thank You Earl Bird
From: I Don’t Know How To Love Him LP
Year: 1976
Label: ABC
Written: Leon Ware, Pam Sawyer
Produced: Esmond Edwards
Genre: Disco Soul
Love Rate: 61,4/100

@ Χαλαρή, ηδονική pop soul με μια ροπή στα ηλικωμένα ακροατήρια από μια ένδοξη jazz ντίβα που στα μέσα των 70′s έκανε το άνοιγμά της στα pop soul ακροατήρια, πριν ξαναγυρίσει το music hall και στο easy listening.
@ Οι μεγάλες επιτυχίες της Gloria Lynne είχαν σταματήσει στην πρώτη πενταετία των 60′s.
@ H πρώτη εκτέλεση είναι του Jerry Butler την ίδια χρονιά, το 1976 στο album του “Love’s On The Menu”.

No.71
Artist: Righteous Brothers
Song: If Loving You Is Wrong (I’m So Sorry)
From: Souled Out LP
Year: 1967
Label: MGM
Written: Leon Ware, Vicki Basemore, Mickey Stevenson, Dougg Brown
Produced: Mickey Stevenson
Genre: Blue Eyed Soul
Love Rate: 61,7/100

@ Χαρακτηριστικό, “πολιτισμένο” shake των μέσων των 60’s σε λευκή γαλανομάτα soul, με τις στιβαρές φωνές των δύο Righteous να γεφυρώνουν την ουσία της soul με την καλή, “ψαγμένη” pop της εποχής τους.
@ Από την εποχή που ο Bobby Hatfield και ο Bill Medley τα είχαν τσουγκρίσει με τον Phil Spector και είχαν πέσει στην αγκαλιά της MGM.
@ Η ομάδα του Mickey Stevenson βρίσκεται όλη παρούσα στην ηχογράφηση.
@ Στο ίδιο album, ο Leon Ware είχε υπογράψει επίσης τα “Love Keeps Calling My Name”, “(I Need) Someone Like You”, “Love Keeps Calling My Name” και το “I Don’t Believe In Losing” που τραγούδησαν και οι Major IV (βλέπε σχετικό λήμμα).

Νο.70
Artist: Sharon Redd
Song: It’s A Lie
From: Sharon Redd LP
Year: 1980
Label: Prelude
Written: Leon Ware, Alee Willis
Produced: Willie Lester, Rodney Brown
Genre: Disco
Love Rate: 61,9/100

@ Tυπική disco της Prelude, με συμβατική ενορχήστρωση και “καθηλωμένη” στα πλαίσια της εποχής, αίσθηση.
@ Από το ντεμπούτο της σημαντικής νεοϋορκέζας disco ντίβας, θετής αδερφής της Pennye Ford.
@ Η Sharon Redd πέθανε από πνευμονία (επιπλοκή από AIDS) το 1992, έχοντας κυκλοφορήσει μόλις τρία albums στις αρχές των 80’s.

No.69
Artist: Thelma Jones
Song: I Can Dream
From: Thelma Jones LP
Year: 1978
Label: Columbia
Written: Leon Ware, Harold Payne
Produced: Bert De Coteaux
Genre: Soul
Love Rate: 62,3 /100 

@ Καλαίσθητη απλωμένη soul στα μέρη του A.O.R. με ρυθμικό μοτίβο που θυμίζει έντονα το “La Vie En Rose” της Grace Jones.
@ Εξαιρετική φωνή της Thelma Jones απηχεί την ακμή της soul της εποχής της.
@ Από το μοναδικό album που κυκλοφόρησε στην Columbia, μετά την περίοδο που πέρασε ηχογραφώντας jazz και northern soul στην Barry.

No.68
Artist: Odyssey
Song: I Can’t Keep Holding Back My Love
From: I Got The Melody LP
Year: 1981
Label: RCA
Written: Leon Ware, Linda Clay
Produced: Steve Tyrell
Genre: Sweet Soul
Love Rate: 62,8/100

@ Καλόγουστη ρομαντική soul με εξαιρετική παραγωγή που τονίζει το συγκριτικό πλεονέκτημα των Odyssey: τις εξαιρετικές φωνητικές, αντιστικτικές αρμονίες τους μεταξύ πρώτων και δεύτερων φωνητικών.
@ Από το τέταρτο album των νεοϋορκέζων soulsters: ο Bill McEachern είχε ήδη αντικαταστήσει τον πρώτο τραγουδιστή του σχήματος Tony Reynolds. Μαζί του ήταν οι αδερφές Lillian και Louise Lopez (η τρίτη αδελφή Carmen είχε διωχθεί από το σχήμα λόγω κακής συμπεριφοράς…) από τα Virgin Islands.
@ Οι Odyssey έμοιαζαν με μια έντεχνη, “ανεβασμένη” soul εκδοχή των Tony Orlando & Dawn.
@ To τραγούδι σάμπλαραν οι Infamous Syndicate στο “City Of Hustlers” (1998)

No.67
Artist: Deodato featuring Kelly Barretto & Camille
Song: Just This One Night
From: Happy Hour LP
Year: 1982
Label: Mercury
Written: Leon Ware, Marcos Valle, Eban Kelly, Charles Williams
Produced: Eumir Deodato
Genre: Jazzy Soul
Love Rate: 63,2/100

@ Συμπαθέστατο jazz funk μοτίβο με αρκετό λούστρο ώστε να αρέσει στα πλουμιστά ακροατήρια των 80’s αλλά και με βαθιά ριζωμένη μέσα του την έντεχνη φύση του.
@ Έρχεται από την εποχή του βραζιλιάνικου φλερτ του Leon Ware στις αρχές των 80’s με την πένα του Marcos Valle.
@ Από το δέκατο τέταρτο album του σπουδαίου βραζιλιάνου παραγωγού πριν τον ανακαλύψει η Bjork.

Νο.66
Artist: Billy Griffin
Song: Systematic
From: Systematic LP
Year: 1985
Label: Columbia
Written: Leon Ware, James Ingram
Produced: Leon Ware
Genre: Synth soul
Love Rate: 63,6/100

@ Συμπαθητικό, ηλεκτρονικό soul uptempo στο boogie κλίμα των 80’s με καλή ερμηνεία από τον Griffin.
@ Από το τρίτο προσωπικό album του πάλαι ποτέ αντικαστάτη του Smokey Robinson στους Miracles.

No.65
Artist: Fred Wesley
Song: Time For Us
From: Full Circle: From Be Bop To Hip Hop LP
Year: 1998
Label: Eagle
Written: Leon Ware
Produced: Fred Wesley, Bootsy Collins
Genre: Mellow Soul, Quiet Storm
Love Rate: 64,3/100

@ Γλυκιά, ατμοσφαιρική μελωδία – συνεισφορά του Leon Ware στο μυθικό super σχήμα των Horny Horns, ο οποίος κάνει το programming και τραγουδάει σαν να μην έχει περάσει χρόνος από πάνω του.
@ Μόνο όταν εμφανιστεί στην ενορχήστρωση το σαξόφωνο καταλαβαίνεις ωστόσο ότι από πίσω παίζει η μπάντα γιγάντων του τρομπονίστα Fred Wesley.

No.64 
Artist: Orange Colored Sky
Song: Press A Rose
From: Help / Press A Rose 7”
Year: 1970
Label: People
Written: Leon Ware, William Stevenson
Produced: Mickey Stevenson
Genre: Rhythm ‘n’ Blues
Love Rate: 65,2/100

@ Vintage rhythm ‘n’ blues, ανοιχτόκαρδο και θετικό στο sunshine ψυχεδελικό κλίμα της εποχής του.
@ Με ήχο περίπου σαν αμερικανοί Animals, οι Orange Colored Sky από την Pennsylvania, με φωνητικά από τον Larry Young και τον Tony Barry, ήταν αρκούντως groovy και το τραγούδι του Leon Ware ήταν πραγματικά όμορφο, αν και κάπως στιλιστικό για να ταιριάζει με την καλιφορνέζικη μοντερνιά της εποχής.
@ Από τα γκρουπάκια που έθαψε η σκόνη του χρόνου, είχαν περιοδεύσει με τον Frank Sinatra και είχαν υποστηρίξει την επανεκλογή του κυβερνήτη τότε, της California, Ronald Reagan…
@ Το καταπληκτικό trivia της υπόθεσης είναι, ότι ο Tom Hanks στην ταινία του “The Thing You Do”, βάσισε όλην την αφήγηση της ιστορίας του group The Wonders, στην ταινία, πάνω στους Orange Colored Sky.

No.63 
Artist: Major IV
Song: I Don’t Believe In Losing
From: All Of My Love / I Don’t Believe In Losing 7”
Year: 1967
Label: Venture
Written: Leon Ware, Vicki Basemore
Produced: Leon Ware
Genre: Soul
Love Rate: 65/100

@ Συμπαθητική, νοσταλγική soul άσκηση του Leon Ware, ενταγμένη στο πλαίσιο της εποχής που ο συνθέτης γυμναζόταν στην northern soul σκηνή.
@ Οι Major IV χάθηκαν στη λήθη του χρόνου ως ένα από τα ονόματα της Venture του Mickey Stevenson, μαζί με τους Calvin Arnold, Neil Kimble, Natura’elles, Daryl Carter,  Ballads, Vernon Garrett, Larry Williams…
@ Την ίδια χρονιά το ερμήνευσαν και οι Righteous Brothers στο album τους “Souled Out“.

Νο.62 
Artist: Camelle Hinds
Song: How Are You My Dear Today
From: Soul Degrees LP
Year: 1996
Label: Victor
Written: Leon Ware, Camelle Hinds
Produced: Camelle Hinds
Genre: Mellow Soul, Quiet Storm
Love Rate: 64,8/100

@ Απλωμένη, γεννιαόδωρη, αισθησιακή μελωδία με εξαιρετικά προσεγμένη παραγωγή και τον Camelle Hinds να τραγουδάει ηδονικά σαν να μη θέλει να τελειώσει το τραγούδι.
@ Ο Hinds ήταν ο ιδρυτής των brit-funksters Central Line, το ήμισυ του ντουέτου Hindsight και συνεργάτης του Paul Weller, του Roy Ayers, των Heaven 17 κ.λπ., από τους πιο πιστούς εργάτες της βρετανικής soul.
@ Το album του κυκλοφόρησε πρώτα στην Ιαπωνία και θεωρείται ένα από τα ιερά δισκοπότηρα της μοντέρνας soul.

 

Νο.61 
Artist: Michael Cooper
Song: Since I Had You
From: Are We Cool LP
Year: 2004
Label: Thump
Written: Leon Ware, Marvin Gaye
Prοduced: Eugene Blacknell
Genre: Soul
Love Rate: 65,8/100

@ Προσεγμένη, χορταστική διασκευή με μεράκι από έναν βετεράνο της soul που ακολουθεί με κατά πόδας ευλάβεια την αίσθηση στην οποία τον οδηγεί το υλικό του.
@ Ο τραγουδιστής των Con Funk Shun σέβεται πολύ τον ερωτικό, εξομολογητικό χαρακτήρα του πρωτότυπου που βρισκόταν στο “I Want You” του Marvin Gaye.

Νο.60
Artist: Marlene featuring Seawind
Song: Let Yourself Go
From: Summer Nights LP
Year: 1982
Label: Columbia Japan
Written: Leon Ware, Richard Rudoplh
Produced: Yasohachi Itoh
Genre: Jazz Soul
Love Rate: 66,4/100

@ Απολαυστικό soul jazz fusion, εξαιρετικά δυσεύρετο σήμερα, γεμάτο από την καλιφορνέζικη αντίληψη περί νυχτερινών καλοκαιρινών αισθήσεων.
@ Οι Seawind από την Χαβάη και η Marlene από τις Φιλιππίνες σε παραγωγή του Itoh από τη Ιαπωνία ενώνονται για ένα album –ιερό δισκοπότηρο για την ηδονική νυχτερινή soul.

No.59 
Artist: Jackson 5
Song: Don’t Say Goodbye Again
From: Get It Together LP
Year: 1973
Label: Tamla
Written: Leon Ware, Pam Sawyer
Produced: Hal Davis
Genre: Soul
Love Rate: 66,9/100

@ Ερμηνευτικό ρεσιτάλ για τον μπροστάρη των Jacksons, τότε, Michael.
@ Ο Leon Ware, ενορατικός σχετικά με το φαινόμενο του μικρού Michael, έγραψε το τραγούδι με πλήρη συναίσθηση της δυναμικής της φωνής του.
@ Μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια τα αδέλφια των Jacksons κυκλοφορούσαν το έκτο album τους σε μια φρενήρη κούρσα για τη διατήρηση της δημοσιότητάς τους, έχοντας ήδη ξεζουμίσει τα τραγούδια – “φιλέτα” όλων των εσωτερικών και όχι μόνο συνθετών της Hitsville Motown.
@ Σε αυτό το album, το υλικό των Jacksons άρχισε ήδη να κουράζεται και να μένει πίσω σε σύγκριση με τα υπόλοιπα κολοσσιαία φωνητικά soul σχήματα της εποχής, όπως οι Blue Magic, οι Main Ingredient και τα ανερχόμενα αστέρια της Philadelphia, όπως οι Harold Melvin & The Blue Notes.
@ Το άλλο τραγούδι που έγραψε ο Ware για τον ίδιο δίσκο είναι το “It’s Too Late To Change The Time”.

No.58 
Artist: The Holidays
Song: Ι Keep Holding On
From: I Know She Cares / Ι Keep Holding On 7”
Year: 1967
Label: Revilot
Written: Leon Ware
Produced: Leon Ware
Genre: Northern Soul
Love Rate: 67,4/100

@ Eκλάμψεις από την sunshine, ψυχεδελική pop εμφανίζονται στη northern soul του Detroit.
@ Γεμάτη αγωνία ερμηνεία στο δεύτερο single των Holidays για την Revilot, μετά τη διάλυση της μυθικής Golden World.
@ Μετά το 1966 οι Holidays ήταν ένα σχήμα με ασαφές line up – ο Willie Johnson είχε γυρίσει από τον πόλεμο του Βιετνάμ με ψυχολογικά προβλήματα, ο Maurice Gray είχε παντρευτεί και εγκαταλείψει το τραγούδι και έμενε μόνο ο Eddie Anderson που δούλευε με τον Leon Ware ως session τραγουδιστής – οδηγός για τις συνθέσεις του. 

No.57 
Artist: 21^st Creation
Song: After The Dance
From: Break Thru LP
Year: 1978
Label: Gordy
Written: Leon Ware, T-Boy Ross, Marvin Gaye
Produced: Hal Davis
Genre: Disco
Love Rate: 68,1/100

@ Χαρούμενη disco υπερπαραγωγή του Hal Davis από ένα βαρχύβιο disco funk σχήμα της Motown.
@ Έκλεινε το album “I Want You” με το μελαγχολικό φαλτσέτο του ερωτευμένου τότε, Marvin Gaye.
@ Ήταν το single του Gaye με τη χαμηλότερη θέση στα charts.
@ Το σάμπλαρε ο Canibus (“Get Retarded” – 1998), οι De La Soul (“With Me” – 2000), και ο Nas (“Play On Playa” – 2006)
@ Tο έχουν διασκευάσει και ο El Debarge με τους Fourplay (1991), o Michael McDοnald και οι Daryl Hall & John Oates (2004) και το κουαρτέτο του James Taylor (2007).

Νο.56
Artist: Marcos Valle
Song: Dia D
From: Marcos Valle LP
Year: 1983
Label: Som Livre
Written: Leon Ware, Marcos Valle, Paulo Sergio Valle
Produced: Marcos Valle
Genre: Brazilian Disco
Love Rate: 68,3/100

@ Ξώχαρο, βραζιλιάνικο latin disco, αλλά κομψό, καλοπαιγμένο και ιδιαίτερο.
@ Από την περίοδο του μουσικού φλερτ του Leon Ware και του Marcos Valle των πρώτων 80’s που απέδωσε πολλά τραγούδια τα οποία εμφανίστηκαν κυρίως στα albums “Vontade De Rever Voce” το 1981 και στο “Marcos Valle” το 1983.

No.55 
Artist: Omar
Song: Can’t Get Nowhere
From: For Pleasure LP
Year: 1994
Label: RCA
Written: Leon Ware
Produced: Leon Ware, Omar
Genre: Acid Jazz
Love Rate: 68,4/100

@ Το mid tempo είναι μοντέρνο αλλά και κλασικό, με στοιχεία από τη λονδρέζικη νύχτα αλλά και από την soul των 70’s.
@ Απολαυστικό άκουσμα και ας είναι άτολμο, γραμμένο με πλήρη συναίσθηση της θέσης του ασυγκράτητου soulman και του πολύ στυλιζαρισμένου και ιδιαίτερο για την εποχή του, αυτάρεσκου και αναπαλαιωμένου σε συναισθήματα, δίσκου του.
@ Aπό το δεύτερο album του βρετανού soulman που αν είχε μεγαλώσει στην Νέα Υόρκη, θα είχε κάνει θραύση παγκοσμίως.

No.54
Artist: Martha & The Vandellas
Song: Tell Me I’ll Never Be Alone
From: Watchout LP
Year: 1966
Label: Gordy
Written: Leon Ware, James Dean, William Henry Witherspoon
Produced: Ivy Hunter, Mickey Stevenson
Genre: Soul
Love Rate: 68,6/100

@ Ευγενική και κομψή soul στο ορθόδοξο Motown tip. Ο ήχος της Hitsville στις δόξες της που σήμερα ακούγεται ως vintage.
@ Από τα πρώτα συνθετικά βήματα του Leon Ware στο Detroit, όταν ο Berry Gordy τού είχε επιτρέψει να συμμετάσχει σε μια συνθετική ομάδα.
@ Από τον τέταρτο album τους πριν γίνουν Martha Reeves & The Vandellas για να δείξουν ότι ενηλικώνονται.

No.53
Artist: Bunny Sigler
Song: Take A Little Time To Know Her
From: East Coast Soul Connection CLP
Year: 2007
Label: Castle
Written: Leon Ware, Bunny Sigler
Produced: Bunny Sigler
Genre: Soul
Love Rate: 68,9/100

@ Όμορφη, buddy μελωδία, ακυκλοφόρητη μέχρι το 2007, που μοιάζει σκανδαλιστικά με το “Take Me To The River” του Al Green.
@ Συμπεριλήφθηκε από τους compilers της Castle στην συλλογή “East Coast Soul Connection”.
@ O Bunny Sigler υπήρξε κολλητός του Leon Ware και συνεργάτης του μέσα στα χρόνια σε διάφορες φάσεις της πορείας τους.

No.52
Artist: Isley Brothers
Song: Catching Up On Time
From: Soul On The Rocks LP
Year: 1967
Label: Tamla
Written: Leon Ware, Clarence Paul, Morris Broadnax
Produced: Clarence Paul
Genre: Rhythm ‘n’ Blues
Love Rate: 69,2/100

@ Νευρικό, “επαρχιώτικο” αγορίστικο upetmpo για στακάτες σαγρέ rhythm ‘n’ blues φωνές που δεν ευτύχησε στα charts
@ Από το δεύτερο και τελευταίο album των αδελφών Isley από τo Cincinatti για την Motown πριν την εγκαταλείψουν δυσαρεστημένοι για να ξαναστήσουν τη δική τους εταιρία T-Neck.
@ Στο ίδιο album, ο Leon Ware είχε υπογράψει και το “Got To Have You Back” που διασκεύασαν το 1983 και οι Undertones (βλ. σχετικό λήμμα).
@ Οι Isley Brothers δυσαρεστημένοι με τις προτεραιότητες του Berry Gordy (υπέρ των πιο εξημερωμένων, αστικών Four Tops και των Temptations), εγκατέλειψαν παταγωδώς την Motown, για να γίνουν ένα από τα καλύτερα soul groups των 70’s.

No.51
Artist: Keb Mo’
Song: The Door
From: The Door LP
Year: 2000
Label: Okeh / 550 / Epic
Written: Leon Ware, Kevin Moore
Produced: Kevin Moore
Genre: Blues
Love Rate: 69,5/100

@ Συμπαθέστατη, γνήσια buddy μελωδία “γύρω από τη φωτιά” σε μια από τις ελάχιστες φορές που ο Leon Ware έγραφε εκτός του συνήθους αστικού ύφους του.
@ Ο Kevin Moore τραγουδάει με την αυθεντικότητα ενός τυπικού bluesman, έξω από το ραφιναρισμένο κανόνα του Ware.
@ To 2000 είχε μόλις επιστρέψει από τη Νέα Ορλεάνη στο Los Angeles και είχε συναντηθεί με τον Leon Ware, ξανά μετά από χρόνια. Αυτή η συνάντηση απέφερε τη συνεργασία τους και μια απόφαση του Leon να φτιάξει ένα album μόνο με πιάνο και φωνή, η οποία οδήγησε στο “Candlelight” με τον Don Grusin.

(Συνεχίζεται…)

Gorillaz – Plastic Beach

Οικολογικό state of the art φιλοτέχνημα ή φιλόδοξο, μεγαλύτερο από τη ζωή “ψώνιο”, το “Plastic Beach” της καρτουνίστικης παρέας του Damon Albarn, είναι αυτό που οι mainstream ακροατές της pop θα αγαπήσουν να συζητούν στις παρέες τους, αυτό με το οποίο τα indie kids θα νιώσουν ότι απέκτησαν τη δική τους πρόσβαση στο Μέγαρο, οι κολλημένοι στα bleeps της electronica θα ενστερνιστούν ως περίτεχνη νίκη της εμμονής τους, οι θιασώτες της σύζευξης “μαύρου και λευκού” χρώματος στην pop θα το διαδηλώσουν τρανά ως τρόπαιο, οι avant τεχνοκράτες θα ανατριχιάσουν απέναντι στο επίτευγμα και οι boheme της “φτηνής τέχνης” θα νιώσουν ότι απέδωσαν με αυτό, καρπό οι προσπάθειές τους.

Οι Gorillaz γράφουν την ιστορία της pop του 2010 με έναν καταπληκτικά εθιστικό τρόπο. Και θεαματικό επίσης.

Το τι συμβαίνει στο “Plastic Beach” είναι πραγματικά εκτός πλαισίου. Συμφωνικές ορχήστρες παντρεύονται το grime, το funk γίνεται ανατολίτικο progressive όχημα, ήχοι από πλαστικά και μεταλλικά παιχνίδια που σπάζουν, συρράπτουν μελωδίες με αξιώσεις για το chart το μαζικό ή το i-pod το απόλυτα προσωπικό, βετεράνοι soulsters λυποθυμούν από την ένταση των ίδιων των φωνών τους και ξεθωριασμένοι punk επαναστάτες γίνονται παρανάλωμα σε “πλαστικούς” ρυθμούς, αυτούς ακριβώς για τους οποίους κάποτε πετούσαν αυτοσχέδιες βόμβες στις γωνίες των δρόμων. Έτσι μόνο για να δουν τη λάμψη των δευτερολέπτων να φέγγει στα μάτια τους.

Είναι αδύνατο να περιγράψεις το “Plastic Beach“. Και αυτή μάλλον είναι η ουσία του. Η απερίγραπτη αίσθηση που ως χτες η pop δεν μπορούσε να συλλάβει επειδή κλαιγόταν εγκλωβισμένη στην “όλα-έχουν-ειπωθεί” απόγνωσή της.

Υπάρχουν στιγμές που με θαμππώνουν σε αυτό το album. Με κάνουν να νιώθω απίστευτα με έναν τρόπο που δεν “καταγράφεται” – μάλλον με κινήσεις νοηματικές μπορώ να αποδώσω την αίσθησή του. Η συνύπαρξη του Bobby Womack, του Damon και του Mos Def υπό την ίδια ηχητική στέγη του “Stylo” – τριών διαφορετικών αισθητικών και πολιτισμικών εκπροσώπων σε ένα και μόνο μελωδικό επίτευγμα, ατμοσφαιρικό κατόρθωμα, μουσικό και τεχνολογικό θρίαμβο με αφήνει εντελώς εμβρόντητο μπροστά του. Οι κραυγές του πολύ πολύ ΠΟΛΥ αγαπημένου μου, Bobby Womack που ξερνάει την γέρικη καρδιά του, στις μαφιόζικες ρίμες του Mos Def και στην βελούδινη αφήγηση του Damon είναι μια αίσθηση που δεν μπορώ να διαπραγματευτώ. Είναι σαν ταξίδι στο κέντρο της ύπαρξης, με την αισθητική προχωρημένου b-movie.

Ό,τι καταλάβατε εσείς είναι όλα όσα δεν μπορώ να επικοινωνήσω εγώ και με καταδικάζουν να μένω ανικανοποίητος στο γιατί μου αρέσει τόσο γαμημένα πολύ το “Stylo“.

Και όχι μόνο.

Είναι και η διαβολική ρίμα του Snoop Dogg στο “Welcome To The World Of Plastic Beach” που τον κάνουν να μοιάζει με απρόβλεπτο οικοδεσπότη σε όνειρο, οι σουηδοί Little Dragon που συνδιαλέγονται με τον Damon πάνω σε αφράτα σύννεφα συναισθηματικής γαλήνης στο “Empire Ants” -φανταστείτε τον John Foxx του ‘Underpass“, καλεσμένο των Gentle People του “Gentle People Are Love”-, οι πάλαι ποτέ Clash, Mick Jones και Paul Simonon στο εφιαλτικό, παραμορφωμένο καρουσέλ του ”Plastic Beach” που μοιάζει με φιλμ που αρπάζει φωτιά, ο Lou Reed σαν κουρέλι που τραγουδάει ακόμα στο “Some Kind Of Nature” σε ηλεκτρονική κατάβαση στο διάολο, με ιχνηλάτη του μονοπατιού τον Damon, η Λιβανέζικη Ορχήστρα Αραβικής Ανατολίτικης Μουσικής να παίζει αμπάριζα με τον Kano και τον Bashy, ο Gruff Rhys και οι De La Soul στο “Superfast Jellyfish” να μην ξέρουν από πού τους έρχονται τα bubbles, o Mark Smith των Fall να μαστιγώνεται αλύπητα από το electro κομφούζιο στο “Glitter Freeze“, απόηχοι από italo στο “On Melancholy Hill“, μία ξεκάρφωτη Casio απόγνωση στο “Broken“…

Mόνο το “Sweepstakes” με προγκάει, με το αρούκατο Hypnotic Brass Ensemble να παίζει στου κουτρούλη το γάμο και τον Mos Def στο κέντρο να κάνει τον κονφερασιέ, είναι η πιο άσχετη και μάλλον άκραδη στιγμή του album – πιο πολύ παραγωγή και επίδειξη χάους παρά “ιδέα” τραγουδιού.

Το “Plastic Beach” είναι ένα θαύμα με πλαστική καρδιά φτιαγμένο από ρακοσυλλέκτες της pop κουλτούρας με όλη την περήφανη χαρά της εφεύρεσης. Από ανθρώπους που αφήνονται να νιώσουν χάρτινα καρτούν σε πλαστικές παραλίες και μετά να βγουν στον πολιτισμό νικητές, ότι συνέραψαν ένα δίσκο με ό,τι αταίριαστο βρήκαν στην άμμο, αντί να τον ηχογραφήσουν συμβατικά.