Τέσσερα ντουέτα για γόνιμες σκέψεις

Σήμερα ήταν η μέρα που πάλι άκουγα ντουέτα στο δρόμο, περπατώντας - στιγμές που ως γνωστόν κάνω τις περισσότερες και πιο γόνιμες σκέψεις. Τα ντουέτα αυτά, καμία σχέση δεν έχουν μεταξύ τους. Ερχονται από τα τέσσερα μέρη του ορίζοντα, όπως ενδεχομένως διακυμαίνονται και οι διαθέσεις μου μέσα στη μέρα.

Επηρρεασμένος από μια συνέντευξη που έκανα στον Stuart Staples των Tindersticks, ακούω το “Peanuts” από το καινούριο τους “Falling Down A Mountain” (2010, 4AD/Constellation), ένα απίστευτα χαμηλό βαρομετρικό -κάτω από το πάτωμα- ντουέτο του με την Mary Margaret O’ Hara. Στην ερώτησή μου, “πώς διάολο ξέθαψαν την Mary Margaret O’ Hara κάτω από τόσα στρώματα νοσταλγικής folk λήθης” μου απάντησε ότι… “αυτή τους ξέθαψε τους Tindersticks, όταν πήγε να τους δει σε ένα live”. Η αλήθεια είναι υποκειμενική, λέει αυτό το κεφαλαιώδες κλισέ. Αν ένα τόσο ξεκάθαρο ζήτημα (“ποιος ξεθάβει ποιον τελικά;”), έχει τόσες διαφορετικές οπτικές γωνίες, φανταστείτε τι γίνεται στα πιο περίπλοκα… Τους ακούω και “κόβομαι” στην κυριολεξία. Ίσως επειδή τον τελευταίο χρόνο είμαι πράγματι πολύ ευαισθητοποιημένος συναισθηματικά.

Η γόνιμη σκέψη που έκανα περπατώντας και ακούγοντας Stuart Staples & Mary Margaret O’ Hara, είναι ότι ακόμα και τα “φυστίκια” μπορούν να λειτουργήσουν ως ένα μελαγχολικό σημείο αναφοράς. Τα ξεστομίζουν ξέπνοα σαν το τελευταίο κώδικό σημάδι ενός έρωτα που δε στέριωσε. Τα φυστίκια, τώρα, έτσι;

Μετά κάνω ένα σλάλομ στο ψαχτήρι του i-pod και πάω στον Lindstrom που έβγαλε ένα απολαυστικό δισκάκι με την Christobelle, ένα κορίτσι, που και ως όνομα συνειρμικά και ως αύρα με παραπέμπει σε κρύα νερά. Κρύα όπως ανέγγιχτα. Όχι κρύα όπως Kim Wilde. Κρύα όπως αποστασιοποιημένα, σαν Roisin Murphy. Το ντουέτο τους που μου αρέσει είναι το “Lovesick” και το album τους ονομάζεται σοφά “Real Life Is No Cool“ (2009, Feedelity). Μοιάζουν λες και η Laurie Anderson συνάντησε τον Giorgio Moroder και τα βρήκαν στα μέσα της απόστασης. Αυτή συμφωνεί να τραγουδάει για το πόσο της λείπει η αγάπη και αυτός συμφωνεί να τη συνοδεύει με στρογγυλούς ρυθμούς, χωρίς να τινάζει τα κουμπιά της κονσόλας στον αέρα. Επίσης μοιάζει με unlikely ζευγάρι αποικιοκρατών που ξεκινούν από το Πόρτο για τις Δυτικές Ινδίες. Χριστοβέλλα και Λινδοστρόμος.

Η γόνιμη σκέψη που έκανα περπατώντας και ακούγοντας Lindstrom & Christobelle είναι ότι ακόμα και οιVikings, είτε κατακτητές είναι, και θαλασοπόροι, είτε πυργοδέσποινες που μετράνε με το σταγονόμετρο τα χαμόγελά τους, μπορούν να έχουν μια αγάπη μέσα τους και χαρά. Στις σχέσεις τους. Όσο κατεβαίνεις νότια οι άνθρωποι, μου φαίνεται, θέλουν κατοχή και αποδείξεις. Στις ασχεσίες τους.

Το πολύ το ζόρι με έβαλε σε χρονομηχανή. Μπήκα πρόθυμος μέσα και με έβγαλε σε ένα όμορφο σπίτι στο τέλος των 50′s όπου κατοικούσε το ζευγάρι Steve Lawrence & Eydie Gorme. Τους πέτυχα σε τρελά μέλια. Ντελίριο με σκέρτσο και τσαχπινιά. Όλως παραδόξως μέσα στο σπίτι είχε ακροβολιστεί μια ορχήστρα -με αρχηγό, τον χαμογελαστό κοστουμάτο κύριο Don Costa- και έπαιζαν το “Who Couldn’t Love You“. Από μια “πλάκα” που ήταν ακουμπισμένη σε ένα γραμμόφωνο που έλεγε πάνω “Songs From The Golden Circle” (1958, Coral). Τόσο παστέλ, τόσο γλυκοί, τόσο εβαζέ, τόσο αστραφτεροί, τόσο θαλπωρούχοι, τόσο φιλόξενοι και τόσο βουτηγμένοι στο brandy. Τους αγάπησα και τους υποσχέθηκα ότι κάθε Κυριακή θα τρώμε waffles μαζί.

Η γόνιμη σκέψη που έκανα περπατώντας και ακούγοντας Steve Lawrence & Eydie Gorme είναι ότι μια ζεστή βάφλα, φτιαγμένη από στρουμπουλό χέρι που μυρίζει Chanel (ή Menounos) είναι ένα ανεκτίμητο δώρο. Τόσο ανεκτίμητο που έτσι μούρχεται να προκηρύξω πλειοδοτικό διαγωνισμό για κυράδες. Όχι τόσο για τη βάφλα, όσο για το χαμογελάκι που έχει η στρουμπουλή θεά όταν στην προσφέρει και σου λέει “here you aaaaaaare!” ή ίσως “εδώ είμαστεεεεε”.

Στο τέλος ενέδωσα και γω. Μπάφιασα από την κουλοσύνη που υπάρχει στην τηλεόραση με τα ηχορυπαντικά και έψαξα κάτι γνήσια funny. Βρήκα τον Donny και την Marie Osmond, όταν πια στα τέλη των 70′s είχαν γίνει, από χαμογελαστά πιτσιρδέλια με χειλάκια σε σχήμα καρδιάς, ολάκεροι άνθρωποι (όμορφοι, γαμήσιμοι και περισσότερο “κόκκινοι” παρά ροζ) και τραγουδούσαν ηδυπαθώς disco για την οικογένεια. Γενικά για την ιδέα της “οικογένειας”. Πανέμορφη τηλεοπτική disco που δεν σε έκανε να ντρέπεσαι που υπήρξες έφηβος και όχι κουλά, πλαστικοποιημένα παιδιά ημι-μεταναστών που αγωνίζονται να δείξουν ότι έχουν groove ενώ στην ουσία έχουν ένα δυσάρεστο αγγούρι στον κώλο. Άκουγα τον Donny και την Marie στο “On The Shelf” από το υπέροχα ανόητο album τους “Going Coconuts” (1978, Polydor), ανεκτίμητο πετράδι, μιας εποχής στην οποία η τηλεοπτική λογική δεν είχε έλλειμα αθωότητας, όπως ταυτόχρονα, δεν είχε και έλλειμα εμπορικής τηλεθέασης.

Η γόνιμη σκέψη που έκανα περπατώντας και ακούγοντας Donny & Marie Osmond είναι μια υπόσχεση. Ότι αν ξανανοίξω τηλεόραση και δω καμία εικοσιτριάχρονη να αλυχτάει αφού έχει προηγουμένως ορκιστεί στην άλλη κουλή ξανθιά (η όποια βρίσκεται απέναντί της τέλος πάντων που την κοιτάζει κουνώντας ελαφρά το κεφάλι, στηριγμένη στα χέρια της και κρατώντας ένα Mont Blanc) ότι μεγάλωσε ακούγοντας Nat King Cole, Mariah Carey και Σοφία Αρβανίτη, θα γίνω ninja.

Μανεκέν πςςςς

To χιόνι στις Βρυξέλλες κάνει πολύς λεπτές στρώσεις στους δρόμους και στις επιφάνειες. @ Μοιάζει με έντεχνα φτιαγμένη ψιλή κρέπα. @ Όπως και ο πάγος στα κανάλια της Bruges. @ Δεν είναι εκείνο το παχύ παγάκι που φτάνει βαθιά στο νερό. @ Όχι. @ Είναι σαν λεπτό κρύσταλλο που κάθεται στη λίμνη σαν προσεκτικά βαλμένο γυαλί πάνω σε τραπεζάκι living room. @ Έχω την εντύπωση ότι αν ρώταγα τους ανθρώπους στην Grand Place και στην Rue Du Midi θα ήταν κατά της Ελλάδας στο πρόσφατο μπάχαλο που έχει γίνει με την εποπτεία μας. @ Επίσης νόμίζω ότι όσο θα πήγαινα βορειότερα εκεί προς το Stock Market θα ήταν υπέρ μας. @ Όχι ότι έχει καμία σημασία. @ Ούτε σημασία είχε ότι καθημερινά, δεύτερο θέμα στο Euronews ήταν το ελληνικό ζήτημα και το ρεπορτάζ από τα ελληνικά κούλουμα με τον γραφικό τύπο που απαντούσε στην ερώτηση του μάλλον εμβρόντητου δημοσιογράφου ότι “εμείς οι Έλληνες πάντα θα γιορτάζουμε και στις χαρές και στις λύπες και στα δύσκολα και στα εύκολα”. @ “Γιατί έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες”. @ “Αμάσητοι”. @ Ναυτία. @ Ακούω τους Goldfrapp που ξαφνικά νιώθουν italo disco και απορώ. @ Δεν έχουν σχεδόν καθόλου ιδέες αλλά πολύ στιλ. @ Τραγικός συνδυασμός. @ Συν τοις άλλοις, έπαθαν και Desireless. @ Είναι επισήμως βλαμμένη η Alison. @ Και η άλλη η Alison είναι βλαμένη -η Moyet- που έρχεται στο Μέγαρο, 20 Μάρτη. @ Μόνο που αυτή, τη βλάβη της την κάνει φωνάρες. @ Προσκύνημα. @  Άκουσα και της Sade και μοιάζει με κείνο το “ρίξε ένα ζακετάκι στους ώμους – έβαλε ψύχρα- και αχρείαστο νάναι”. @ Το ρίχνει με χάρη όμως το ζακετάκι. @ Τα free press πλέον δεν διαβάζονται. @ Μοιάζουν με δελτάρια παραγγελιών. @ Δύο χοιρινά, μια φέτα και μια χωριάτικη στο δύοοοοο. @ Όλο layout εικαστικό και αγωνία να πιάσουν το “δρόμο”. @ Ποιο γαμημένο δρόμο ρεεεεεεεε; @ Μία φωτογραφία κανονική δεν υπάρχει. @ Τίγκα στο cool και στο μπανάλ δήθεν μοντέρνο. @ Οι Gorillaz στο Tae Kwo Do. @ Αλλά σε πάρτι της FAQ; @ Ό,τι νάναι… @ Μου δώρισαν το “Όνειρο Ενός Γελοίου” του Ντοστογιέφσκι. @ Ξεκινάει με τη φράση “Είμαι ένας άνθρωπος γελοίος”. @ Συνεχίζει συγκλονιστικά. @ Σπουδαίο βιβλιαράκι. @ Ο αγαπημένος ήρωάς μου αυτά τα δυόμισυ φεγγάρια είναι στατικός. @ Ο Manneken Pis (φωτο) @ Έχει μια μαγκιά στο στήσιμο που μου αρέσει. @ Κατουράει καμαρωτά και από κάτω τον φωτογραφίζουν. @ Έχει μια αρχοντιά… @ Kαι ο Latimore του 1972 έχει μια μαγκιά εσωτερική. @ Που λίγο τρεκλίζει. @ Αλλά λέει αλήθεια πανάθεμά τον.

Το άλας της γης

Τα καλύτερα albums που άκουσα μέσα στο Γενάρη είναι των Yeasayer, των Massive Attack και των Hot Chip. @ Δε μου άρεσε των Vampire Weekend, παρά τις δάφνες του. Τα τραγούδια τους ακούγονται σαν να πάσχουν από μεσογειακή αναιμία. @ Ακούω ξανά φανατικά τα pub rock albums από τα τέλη των 70′s. @ Ξαναγάπησα τον Graham Parker, τον Nick Lowe και τον Wreckless Eric. @ Ακούω κάτι γνωστούς μου, που στέλνουν twits από τα i-phones στις γωνίες των δρόμων του κέντρου. @ Σαν ενέσεις ασφάλειας μοιάζουν αυτά. @ Όπως και το ότι ξαναγάπησα το pub rock. @ Μάλλον χρειάζεται να ζεσταθεί το κοκκαλάκι μου. @ Υπάρχει ένας γραφιάς που με έχει εντυπωσιάσει απίστευτα. @ Γράφει όμορφα, αποκομμένα κείμενα που δεν ασχολούνται καθόλου με τα κοινά. @ Γράφει για συναισθήματα που τον στοιχειώνουν με έναν μοναδικό τρόπο. @ Δεν έγραφε ποτέ του. @ Ξεκίνησε να γράφει πριν από κανά τρίμηνο. @ Μυρίζει παρθένο ενθουσιασμό και ασθμαίνουσα αυτοέκφραση. @ Χαίρομαι πολύ που προς το παρών εγώ μόνο έχω την πολυτέλεια να τον διαβάζω. @ Κατά δική μου βούληση μάλιστα. @ Ακούω κάτι άλλους φίλους μου που αισθάνονται ως “το άλας της γης“. @ Σε μια εποχή στην οποία συνίσταται η μείωση πρόσληψης αλατιού. @ Σκέφτομαι όλο και πιο πολύ τον Στρούντελ μου. @ Τελευταία φορά τον είδα να δημιουργεί έναστρα σχήματα στον κήπο του, χρησιμοποιώντας πανσέδες. @ Δημιουργικό design με φυτά. @ Η τέχνη τού να σκαρώνεις στο χώμα τον αστερισμό της Ανδρομέδας με πανσεδάκια. @ Ο Στρούντελ άκουγε το “Madder Red” εκείνη την ώρα. @ Όση ώρα ήταν στον κήπο, η Σαβαρέν κοπανιόταν στο squash. @ Μετά γύρισε στο σπίτι και αποφάσισε να φτιάξει cookies. @ Νομίζω αγαπώ τον Στρούντελ. @ Όπως και την Σαβαρέν και τον παράξενο φίλο μου ταξιδιώτη Ν. που βρίσκεται στην Ινδία και ρουφάει την εμπειρία της σαν σφουγγάρι. @ Αν έκλαιγαν πιο πολύ οι άνθρωποι δεν θα πάθαιναν καρκίνους. @ Αισθάνομαι κάπως να συνδέομαι με μερικούς τύπους χωρίς λογικά σχήματα. @ Αυτό με κάνει να χαίρομαι. @ Το Λονδίνο τον Ιανουάριο μοιάζει με την Gattaca. @ Η πάχνη στη Russell Square μοιάζει με απαγορευτικό. @ Όπως και το κουρνιαχτό των ψίθυρων στην πλατεία Καρύτση στο αθηναϊκό κέντρο. @ Η κοινωνική δικτύωση είναι το πιο αστείο πράγμα που έχω ακούσει, ως χαρακτηριστικό της εποχής μας. @ Στο Λονδίνο έχουν φτιάξει ένα πράγμα που λέγεται lovestruck.com. @ Μπαίνεις μέσα από το pc της δουλειάς σου και βλέπεις ποιοι άλλοι βρίσκονται στην ακτίνα σου για να πας να κάνεις lunch μαζί τους. @ Στα τυφλά. @ Mε κατέθλιψε οριακά αυτό. @ Ψευδαίσθηση παρέας. @ “Ξέρεις μωρέ, να πεις καμία σαχλαμάρα…” @ Σαν εκείνο το απερίγραπτα γελοίο που ακούω από κάτι μπρούτες βλαχάρες “το θέμα είναι να περνάς καλά!” @ Προ πάντων, ναι. Φυσικά. @