Αμπάριζα

Ντάξει, δεν υπάρχει παρθενογέννεση και λοιπά. Όμως, μερικές φορές είναι τόσο εξώφθαλμα τα δάνεια, τόσο μονοκόμματα τα καπελώματα, που ακούγονται περίπου εξοργιστικά ή περίπου υπαρξιακά, στην περίπτωση που και το πρωτότυπο και το δευτερογενές ηχούν εξίσου σημαντικά στα αυτιά σου. Δεν πρόκειται για απλό sampling εδώ. Πρόκειται για την απόλυτη χρησικτησία. Και μάλιστα αδήλωτη…

Ωστόσο είναι και τα δύο… εξαιρετικά. Ακόμα δεν είμαι σίγουρος πώς γίνεται ακριβώς αυτό, να είναι δηλαδή και τα δύο εξαιρετικά… Γίνεται όμως. Μπερδεύομαι καμία φορά, επειδή ως φανατικός οπαδός του “αυθεντικού” πιάνω τον εαυτό μου να διολισθαίνει και στο patchwork, τις συρραφές και να γουστάρει τα ανίερα. Δεν έχω ενοχή. Έχω μπέρδεμα.

Οι Archie Bell & The Drells, ένα από τα μεγάλα καμάρια της Philly soul, έβγαζαν το 1976, το “Don’t Let Love Get You Down“. Glamorous ήχος, χλιδή, αρχοντικές ερμηνείες στο πλαίσιο των φωνητικών ερμηνειών της εποχής, φωταγωγημένη, πληθωρική disco soul, πάνω σε γερή μελωδία που έχτισε συνολικά ένα υπέροχο τραγούδι, σε παραγωγή McFadden & Whitehead, σύνθεση McFadden & Whitehead, Victor Carstarphen και Leon Huff,  από το album τους “Where Will You Go When The Party’s Over” στην Philadelphia International. Υπέροχο και φρέσκο σαν σημερινό.

 

 

Το 1997, κάτι πολύ cool τυπάκια της Bungalow -οι Spring Vesrus Pez- πήραν ολόκληρο το classic των Archie Bell & The Drells και το μετέτρεψαν σε ένα ανεξερεύνητο, απολαυστικό trip hop κουκλί. Το ονόμασαν “Chuck It Up“. Αφαίρεση, ηδυπάθεια, στιλ και diy. Όλα θαυμάσια. Στα credits του album των Spring δεν υπάρχει πουθενά, αναφορά στα ονόματα των αυθεντικών συνθετών του τραγουδιού. Αντίθετα, αναγράφονται κάτω από τον τίτλο, τα ονόματα της -ημέτερης- Αλεξάνδρας Παύλου, του γάλλου Jean Baptiste Garnero και του ισπανού Javier Vicente Calderon (Pez)…

Τσίπα;