Ο Τελευταίος Κύκνος και το Πρωταρχικό Τραύμα

 

Ο ”Τελευταίος Κύκνος” του Στέφανου Δάνδολου είναι το πρώτο σπουδαίο συναίσθημα του 2010 ή μάλλον η πανηγυρική επίγευση της προηγούμενης δεκαετίας. Η τελευταία σελίδα του βιβλίου του έκλεισε το 2009 και τα zeroes μέσα σε μια αχλύ από τον τσάτρα πάτρα χαβαλέ των Animal Collective (mel, πραγματικά ορίζεις ως pop αυτό το μπαράζ από ηχητικές κακοραμμένες κουρτίνες πάνω σε ατροφικές μελωδίες και τίγκα ζωική ενέργεια που βαράει στα κουτουρού; Μα pop; Αν οι Animal Collective είναι pop, οι Shangri Las, οι Squeeze και η La Roux τι είναι;), ποτά στα σετάκια του Δαβίδ (μείον τις ζωικές κολλεκτίβες ξανά που πρώτευσαν και στις δικές του προτιμήσεις στην blogovision), κτηνώδη κατανάλωση και ριπές από αναμνήσεις αισθημάτων που προκαλούν διαμπερή τραύματα και εξαφανίζονται σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Α ναι: και new year’s resolutions που είναι καταδικασμένα να προδοθούν. Όπως και μετανοημένες αλλαγές γνώμης για ανθρώπους που είναι καταδικασμένες να εκθέτουν πάντα την αφέλειά μου.

Ο Στέφανος Δάνδολος στο καινούριο βιβλίο του, “Ο Τελευταίος Κύκνος“ έφτιαξε μια Ιόλη που αφηγείται την εποποιία μιας παρέας δεκαπεντάρηδων στη Γλυφάδα των 80′s, των οποίων η πορεία μέχρι να βγουν από την εφηβεία είχε ήδη πνιγεί στα άχτια, τις απώλειες και την θλιβερή εκείνη διαπίστωση ότι, όχι, η αλήθεια “δεν είναι το ποτάμι”. Τοποθέτησε τους ήρωές του σαν φαντάσματα μέσα στο σπίτι μου και τους έβαλε να ξετυλίγουν το άγριο εσωτερικό δράμα τους ως “παιδιά του μεσονυχτίου“, με μια δράση που στοίχειωσε τις ζωές τους/μου στα κατοπινά χρόνια. Αυτά που έπονται της τρομακτικής εφηβείας. Ως Nick Hornby ή ως Jonathan Coe στήριξε την άγουρη, παθιασμένη καθημερινότητά τους πάνω σε ένα pop soundtrack με αιχμή του δόρατος το “Boys Are Back In Town” των Thin Lizzy που κορυφώνει το δράμα αποφασιστικά, το δράμα της Ιόλης και το δράμα της Μάγκυς και κείνο της Σου. 

Πολύ σύντομα συνειδητοποίησα στην εξέλιξη του βιβλίου ότι υπήρξα μια τραγική Ιόλη και γω κάποτε. Μόνο που εμένα δεν με φώναζαν Φτερό. Αλλά και ένας Σμαρ υπήρξα και μια Σου για κάτι φεγγάρια. Άβολη αίσθηση. Μόνο Μάγκυ δεν υπήρξα. Αλλά “την γνώριζα καλά”. Με λόγια που για μια ακόμα φορά μου μούδιαζαν το κεφάλι -όπως κάνει σχεδόν πάντα στα βιβλία του, ο Δάνδολος- ένιωσα την οικειότητα που αισθάνεται κάποιος που του μιλάνε μια κωδική, πάτρια γλώσσα. Νεορομαντικός και ανελέητος στη διεισδυτικότητά του, ξετύλιξε ξανά με θαυμάσια λόγια, ψυχές που είναι ικανές να κολαστούν στο βωμό ενός συναισθήματος και να κουβαλάνε μετά το φορτίο του δηλητηρίου εσαεί, βαραίνοντας τα βήματά τους. Μέσα στην εφηβική μη-αθωότητα του βιβλίου ξεστομίζονται βλασφημείες – κατάρες, όπως εκείνο το “εύχομαι να πεθάνει το αγαπημένο σου τραγούδι” που μπορούν να γίνουν κατανοητές μόνο από ανθρώπους που έχουν αισθανθεί το συγκεκριμένο δηλητήριο: είτε εξακοντίζοντάς το, είτε καταπίνοντάς το.

Στην παρουσίαση του βιβλίου στον Ιανό στις αρχές του Δεκέμβρη, τόνισε ότι το βιβλίο είναι μυθοπλασία, δεν έχει να κάνει με πραγματική καταγραφή γεγονότων, σαν να θέλει να ξεκαθαρίσει ότι ο ίδιος δεν έζησε αυτόν τον μοιραίο καταιγισμό τότε στα μέσα των 80′s. Ok, δεν πειράζει, τον έζησα εγώ. Τελειώνοντας το βιβλίο αισθάνθηκα την ανάγκη να ξεπενθήσω την λύπη μου για τα δικά μου άγουρα πάθη που κείτονταν κάπου κάτω από το υπογάστριο, αλλά δεν τα κατάφερα. Ανακάλυψα τους Hurts στο Electronically Yours και αφιερώνω σε αυτόν και στην πένα του, το “Wonderful Life“, το πρώτο σπουδαίο τραγούδι του 2010 που σημαίνει την επιστροφή στην μεγάλη καθαρή παραγωγή του 1985 -τότε που η Ιόλη και η Μάγκυ οργάνωναν την μακιαβελική ίντριγκά τους, για να σκορπίσουν την τρομοκρατία σε δύο άπιαστα όνειρά τους, μία τζιχάντ που προκαλεί ολοκαύτωμα στα στερεότυπα της εφηβικής τρυφερότητας- αλλά και στο αφηγηματικό pop σχήμα. Από ένα group στο οποίο θα πρωταγωνιστούσε ο Σμαρ αν δεν είχε συντριβεί από τον ορυμαγδό των αποφασισμένων θηλυκών predators γύρω του.