Οι Κάννες είναι μια ανθεκτική πουτάνα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Yes we Cannes.

Κοίτα τι θυμήθηκα σήμερα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τους Blue Rondo A La Turk @ Και τον Chris Sullivan @ Και τα zoot suits. @ Τα έζησα τότε. @ Μέσα σε πασίφαρδα παντελόνια. @ Τότε χωρούσαν εμένα επί τρεις. @ Και τις τιράντες τους. @ Είχα εμμονή μαζί τους. @ Μετά ήρθε ο Jack Penate. @ Και τις ξεσκόνισα ξανά. @ Με ελαφρώς ξεχαρβαλωμένα τα clips τους. @ Ονειρεύτηκα την Carnaby Street ότι ήταν χωμένη σε ένα πέρασμα της Ερμού. @ Και τινάχτηκα στον ύπνο μου. @ Στυφές επαφές τρύπιου τύπου. @ Και μετά θυμήθηκα τον Leonardo. @ ‘Ενα αρσενικό πουτανάκι που χαμογελούσε όταν έλεγε  “σήμερα έχυσα πέντε φορές“. @ Μάζευε λεφτά από απεγνωσμένους φορτόγκες και πήγαινε με λαχτάρα σε πριαπισμό και τα έκανε γραβάτες βελούδινες και πουκάμισα με φιούμπες και σταυρωτή λαιμόκοψη. @ Αφού τους έχυνε πρώτα. @ Τους φορτόγκες. @ Έβγαινε και γινόταν ένα με το πλήθος στη Φωκίωνος. @ Αυτό που έσκαγε μύτη από την Ίμβρου και ανηφόριζε το πλακόστρωτο αφότου και η τελευταία λουλακί γριά είχε ήδη μαζευτεί στα μαρμάρινα μπαλκόνια της για την καθημερινή αναίσθητη μπιρίμπα. @ Γινόμασταν ένα στην Quinta. @ Και χορεύαμε το “Change“. @ Παίρναμε το πρωί την L’ Uomo Vogue και το Blitz. @ Οι ίδιοι που παίρνουμε σήμερα αγχωμένοι στο τρέξιμο το Word και το στιβάζουμε στην τσάντα. @ Τότε δεν το στιβάζαμε σε καμία γαμημένη τσάντα. @ Το κρατούσαμε στα χέρια. @ Μαζί με το eye liner. @ Kαι μια mini Palette. @ Κοίτα τι θυμήθηκα σήμερα. @ Τον Μαρτίκ με μποά στα μέσα του Μάρτη. @ Την Τζέλα και τη Τζούλη να παριστάνουν τις λιωμένες από έρωτα μεταξύ τους. @ Τον Βέρνερ με ραμμένο έναν βαλσαμωμένο -ναι, αληθινό!- αετό στην πλάτη της ρεντιγκότας του. @ Την Έρικα να φυσάει τη βαριά κουίφ της και να την μεριάζει νευρικά με τα κομψά δάχτυλά της. @ Ντυμένα σε ζαχαρί belle epoque δαντέλες. @ Την Ντίντα να καμαρώνει με θλίψη για τον μωβ μώλωπα στο αριστερό μάτι της. @ Από τη γροθιά του Έιντζελ επειδή ήταν ερωτευμένος μαζί της αλλά δεν μπορούσε να κάνει sex μαζί της. @ Τρώγαμε σιωπηλοί όλοι τρίχρωμες μακαρονάδες στον Paesano. @ Γυρνούσαμε στις γιάφκες – σπίτια – αρχηγεία – μπουντουάρ μας. @ Για να ξεκινήσει το χτίσιμο της επόμενης performance. @ Της επόμενης βραδυάς. @ Κοίτα τι θυμήθηκα σήμερα. @ Τους Blue Rondo A La Turk. @ Τους έγραψα από το βινύλιό μου. @ Τιμής ένεκεν. @ Στα χτεσινά “σούργελα” – σημερινά φαντάσματα. @ Οικογένεια είναι αυτό που φτιάχνεις. @ Για να σε τυρανάει και να σε λυτρώνει. @ Το είπε και ο “Κυνόδοντας” της “Στρέλλας“.

Αμπάριζα

Ντάξει, δεν υπάρχει παρθενογέννεση και λοιπά. Όμως, μερικές φορές είναι τόσο εξώφθαλμα τα δάνεια, τόσο μονοκόμματα τα καπελώματα, που ακούγονται περίπου εξοργιστικά ή περίπου υπαρξιακά, στην περίπτωση που και το πρωτότυπο και το δευτερογενές ηχούν εξίσου σημαντικά στα αυτιά σου. Δεν πρόκειται για απλό sampling εδώ. Πρόκειται για την απόλυτη χρησικτησία. Και μάλιστα αδήλωτη…

Ωστόσο είναι και τα δύο… εξαιρετικά. Ακόμα δεν είμαι σίγουρος πώς γίνεται ακριβώς αυτό, να είναι δηλαδή και τα δύο εξαιρετικά… Γίνεται όμως. Μπερδεύομαι καμία φορά, επειδή ως φανατικός οπαδός του “αυθεντικού” πιάνω τον εαυτό μου να διολισθαίνει και στο patchwork, τις συρραφές και να γουστάρει τα ανίερα. Δεν έχω ενοχή. Έχω μπέρδεμα.

Οι Archie Bell & The Drells, ένα από τα μεγάλα καμάρια της Philly soul, έβγαζαν το 1976, το “Don’t Let Love Get You Down“. Glamorous ήχος, χλιδή, αρχοντικές ερμηνείες στο πλαίσιο των φωνητικών ερμηνειών της εποχής, φωταγωγημένη, πληθωρική disco soul, πάνω σε γερή μελωδία που έχτισε συνολικά ένα υπέροχο τραγούδι, σε παραγωγή McFadden & Whitehead, σύνθεση McFadden & Whitehead, Victor Carstarphen και Leon Huff,  από το album τους “Where Will You Go When The Party’s Over” στην Philadelphia International. Υπέροχο και φρέσκο σαν σημερινό.

 

 

Το 1997, κάτι πολύ cool τυπάκια της Bungalow -οι Spring Vesrus Pez- πήραν ολόκληρο το classic των Archie Bell & The Drells και το μετέτρεψαν σε ένα ανεξερεύνητο, απολαυστικό trip hop κουκλί. Το ονόμασαν “Chuck It Up“. Αφαίρεση, ηδυπάθεια, στιλ και diy. Όλα θαυμάσια. Στα credits του album των Spring δεν υπάρχει πουθενά, αναφορά στα ονόματα των αυθεντικών συνθετών του τραγουδιού. Αντίθετα, αναγράφονται κάτω από τον τίτλο, τα ονόματα της -ημέτερης- Αλεξάνδρας Παύλου, του γάλλου Jean Baptiste Garnero και του ισπανού Javier Vicente Calderon (Pez)…

Τσίπα;

2010: The Year We Make Contact (ναι, καλά…)

Μετά το “2001 A Space Odyssey“, οι γήινοι, δεν το έβαλαν κάτω και αποφάσισαν να μάθουν γιατί απέτυχε το Discovery. Ξανά αποστολή στο Δία, ο Haywood Floyd… Το 1984 ο David Shire έγραψε ένα βελουδένιο score (μεταξύ των θεμάτων και το εξαιρετικό “New Worlds – Also Sprach Zarathustra“) που έχει πλήρη αντίληψη της σκοτεινιάς του συμπαντος αλλά και της παράνοιας του Hal, για τη μελλοντολογική παραβολή του Peter Hyams, βασισμένος πάλι στο βιβλίο του Arthur C. Clarke που έμοιαζε με ευχή για το μέλλον. Η ευχή δεν έπιασε, το 2010 ήρθε και δεν έμελλε να είναι η χρονιά “που κάναμε επαφή“. Παρηγοριά στους απαισιόδοξους, ψευδαίσθηση για τους οραματιστές, τιμής ένεκεν για μια χρονιά που μπαίνει κροταλίζοντας.

Ο Τελευταίος Κύκνος και το Πρωταρχικό Τραύμα

 

Ο ”Τελευταίος Κύκνος” του Στέφανου Δάνδολου είναι το πρώτο σπουδαίο συναίσθημα του 2010 ή μάλλον η πανηγυρική επίγευση της προηγούμενης δεκαετίας. Η τελευταία σελίδα του βιβλίου του έκλεισε το 2009 και τα zeroes μέσα σε μια αχλύ από τον τσάτρα πάτρα χαβαλέ των Animal Collective (mel, πραγματικά ορίζεις ως pop αυτό το μπαράζ από ηχητικές κακοραμμένες κουρτίνες πάνω σε ατροφικές μελωδίες και τίγκα ζωική ενέργεια που βαράει στα κουτουρού; Μα pop; Αν οι Animal Collective είναι pop, οι Shangri Las, οι Squeeze και η La Roux τι είναι;), ποτά στα σετάκια του Δαβίδ (μείον τις ζωικές κολλεκτίβες ξανά που πρώτευσαν και στις δικές του προτιμήσεις στην blogovision), κτηνώδη κατανάλωση και ριπές από αναμνήσεις αισθημάτων που προκαλούν διαμπερή τραύματα και εξαφανίζονται σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Α ναι: και new year’s resolutions που είναι καταδικασμένα να προδοθούν. Όπως και μετανοημένες αλλαγές γνώμης για ανθρώπους που είναι καταδικασμένες να εκθέτουν πάντα την αφέλειά μου.

Ο Στέφανος Δάνδολος στο καινούριο βιβλίο του, “Ο Τελευταίος Κύκνος“ έφτιαξε μια Ιόλη που αφηγείται την εποποιία μιας παρέας δεκαπεντάρηδων στη Γλυφάδα των 80′s, των οποίων η πορεία μέχρι να βγουν από την εφηβεία είχε ήδη πνιγεί στα άχτια, τις απώλειες και την θλιβερή εκείνη διαπίστωση ότι, όχι, η αλήθεια “δεν είναι το ποτάμι”. Τοποθέτησε τους ήρωές του σαν φαντάσματα μέσα στο σπίτι μου και τους έβαλε να ξετυλίγουν το άγριο εσωτερικό δράμα τους ως “παιδιά του μεσονυχτίου“, με μια δράση που στοίχειωσε τις ζωές τους/μου στα κατοπινά χρόνια. Αυτά που έπονται της τρομακτικής εφηβείας. Ως Nick Hornby ή ως Jonathan Coe στήριξε την άγουρη, παθιασμένη καθημερινότητά τους πάνω σε ένα pop soundtrack με αιχμή του δόρατος το “Boys Are Back In Town” των Thin Lizzy που κορυφώνει το δράμα αποφασιστικά, το δράμα της Ιόλης και το δράμα της Μάγκυς και κείνο της Σου. 

Πολύ σύντομα συνειδητοποίησα στην εξέλιξη του βιβλίου ότι υπήρξα μια τραγική Ιόλη και γω κάποτε. Μόνο που εμένα δεν με φώναζαν Φτερό. Αλλά και ένας Σμαρ υπήρξα και μια Σου για κάτι φεγγάρια. Άβολη αίσθηση. Μόνο Μάγκυ δεν υπήρξα. Αλλά “την γνώριζα καλά”. Με λόγια που για μια ακόμα φορά μου μούδιαζαν το κεφάλι -όπως κάνει σχεδόν πάντα στα βιβλία του, ο Δάνδολος- ένιωσα την οικειότητα που αισθάνεται κάποιος που του μιλάνε μια κωδική, πάτρια γλώσσα. Νεορομαντικός και ανελέητος στη διεισδυτικότητά του, ξετύλιξε ξανά με θαυμάσια λόγια, ψυχές που είναι ικανές να κολαστούν στο βωμό ενός συναισθήματος και να κουβαλάνε μετά το φορτίο του δηλητηρίου εσαεί, βαραίνοντας τα βήματά τους. Μέσα στην εφηβική μη-αθωότητα του βιβλίου ξεστομίζονται βλασφημείες – κατάρες, όπως εκείνο το “εύχομαι να πεθάνει το αγαπημένο σου τραγούδι” που μπορούν να γίνουν κατανοητές μόνο από ανθρώπους που έχουν αισθανθεί το συγκεκριμένο δηλητήριο: είτε εξακοντίζοντάς το, είτε καταπίνοντάς το.

Στην παρουσίαση του βιβλίου στον Ιανό στις αρχές του Δεκέμβρη, τόνισε ότι το βιβλίο είναι μυθοπλασία, δεν έχει να κάνει με πραγματική καταγραφή γεγονότων, σαν να θέλει να ξεκαθαρίσει ότι ο ίδιος δεν έζησε αυτόν τον μοιραίο καταιγισμό τότε στα μέσα των 80′s. Ok, δεν πειράζει, τον έζησα εγώ. Τελειώνοντας το βιβλίο αισθάνθηκα την ανάγκη να ξεπενθήσω την λύπη μου για τα δικά μου άγουρα πάθη που κείτονταν κάπου κάτω από το υπογάστριο, αλλά δεν τα κατάφερα. Ανακάλυψα τους Hurts στο Electronically Yours και αφιερώνω σε αυτόν και στην πένα του, το “Wonderful Life“, το πρώτο σπουδαίο τραγούδι του 2010 που σημαίνει την επιστροφή στην μεγάλη καθαρή παραγωγή του 1985 -τότε που η Ιόλη και η Μάγκυ οργάνωναν την μακιαβελική ίντριγκά τους, για να σκορπίσουν την τρομοκρατία σε δύο άπιαστα όνειρά τους, μία τζιχάντ που προκαλεί ολοκαύτωμα στα στερεότυπα της εφηβικής τρυφερότητας- αλλά και στο αφηγηματικό pop σχήμα. Από ένα group στο οποίο θα πρωταγωνιστούσε ο Σμαρ αν δεν είχε συντριβεί από τον ορυμαγδό των αποφασισμένων θηλυκών predators γύρω του.