Album of the week ending 10.10.2009

Office
Mecca
(Quack Media)

Μετά από την σύντομη παραμονή τους στην μικρή εταιρία Scratchie του James Iha (Smashing Pumpkins) στην New Line, οι Office από το Chicago, απρόβλεπτοι από τότε που έσκασαν μύτη στην εναλλακτική σκηνή του Chicago, διεθέτουν δωρεάν το πέμπτο album τους στο blog τους.

Συντομευμένες διαδικασίες.

Αυτό που διαχωρίζει γενικά τους Office από το σωρό των alt.pop αμερικανικών σχημάτων είναι ουσιαστικά ότι παίζουν σαν Beach Boys που μεγάλωσαν σε κομμούνα του Λονδίνου με αρχηγούς τους XTC. Έχουν κάτι πολύ γοητευτικό οι Αμερικανοί που παίζουν σαν Βρετανοί (καθόλου όμως γοητευτικό δεν είναι το αντίθετο): προσπαθούν να ενσωματώσουν την αίσθηση του ογκώδους ήχου που φαίνεται να τρέχει στο αίμα τους σε στιλιζαρισμένες φόρμες brit rock και αυτό μόνο ένα δημιουργικό υβριδιακό αποτέλεσμα μπορεί να φέρει. Έχουν αυτό το αγέρωχο, αδιαπραγμάτευτο εναλλακτικό rock σύστριγγλο στο κεφάλι τους και αυτή την “νεοκυματική” (όπως πρώιμο new wave) αντάρα στην καρδιά τους. Χτυπάνε τα drums σαν mods και παίζουν τις κιθάρες τους σαν post punks.

Και γράφουν ωραία τραγούδια, οραματισμένα και καρυκευμένα για να εντυπωσιάσουν επί σκηνής.

Το “Mecca” είναι ένα δυνατό album – σε ένταση και σε προθέσεις. Επικοινωνεί φωναχτά και ταυτόχρονα κομψά. Τα κομμάτια που γράφει ο Scott Mason είναι εκπαιδευμένα και κατάλληλα βασανισμένα να χωρέσουν στην έντεχνη βαλίτσα του συγκροτήματος – το “Trainwreck DJ’s” είναι ένα σχεδόν θεατρικό βαριετέ, αμέσως μετά το “Double Penetrate The Market” μοιάζει με power pop ‘n’ roll της καλύτερης στόφας και αμέσως μετά στο “Aphrodisiac Missiles” μοιάζουν με Travelling Willburys και Electric Light Orchestra μαζί. 

Να, αυτά τα εμπνευσμένα κράματα λείπουν από τη σημερινή εποχή. Η συνθετική βαρύτητα του Scott Mason είναι μεγάλη: θα μπορούσε να είναι ο Ray Davies της εποχής των ελεύθερων σκοπευτών της δισκογραφίας, των desperandos του διαδικτύου. Ο λόγος που ΔΕΝ είναι πράγματι ο Ray Davies της νέας εποχής, έχει να κάνει με την κατάρρευση της γοητείας της πάσης φύσης μυθολογίας στην εποχή που ζούμε παρά με την ασύγκριτη συνθετική δεινότητα του αρχηγού των Kinks.