Album of the week ending 19.09.2009

Prefab Sprout
Let’s Change The World With Music
(Kitchenware)

Ο Paddy McAloon αποτελείται από κείνη τη στόφα τραγουδοποιών που φτιάχνουν ακαταχώρητη μουσική, που δεν ανήκουν πουθενά. Ξεβολεύονται όταν τους κατατάσσεις σε genres. Και βέβαια έχει τα δίκια του.

Διότι πώς να κατατάξεις τη μουσική του νέου album του, που έρχεται οκτώ χρόνια μετά το “Gunman And Other Stories” με υλικό που έχει γραφτεί ως συνέχεια του “Jordan The Comeback” του 1990; Το 1993, η εταιρία του είχε γκρινιάξει για το συγκεκριμένο υλικό που της πήγε ο McAloon επειδή διέθετε στιχουργική θεματολογία εντελώς εκτός εποχής… Ούτε λίγο, ούτε πολύ είχε απορριφθεί ως πασέ και ντεμοντέ. Πράγματι, ο McAloon καταπιάνεται με τις εμμονές του: ένα βαθύτερο υπαρξιακό που έχει να κάνει με το ποιοι είμαστε, πού πάμε (“Είναι η παρουσία μας στη γη, η πρόβα ή η συναυλία;” αναρωτιέται εδώ) και πώς υπεισέρχεται σε όλο αυτό το αναπάντητο κουβάρι η σχέση του με το θεό, την έννοια της πίστης και τον καταλυτικό ρόλο της μουσικής. Ωστόσο, απέχει μακράν από οποιαδήποτε ντεμοντέ έννοια έχετε στο νου σας.

Βαρύ πυροβολικό πραγματικά, αλλά μην πιστέψετε ότι το album είναι και ηχητικά βαρύ. Το αντίθετο. Έχοντας ως αναγνωρισμένα από τον ίδιο, σημεία αναφοράς μεταξύ άλλων, τον Quincy Jones και τους Chic, ο Paddy φτιάχνει κρυστάλλινα grooves, εντελώς φιλικά στο σώμα, αναμφίβολα ερωτικά και εύληπτα. Πλην όμως έξοχα κλασικά. Το “Let’s Change The World With Music” έχει τη δύναμη να ακούγεται άφθαρτο στον αιώνα τον άπαντα, όπως άλλωστε και το “Jordan The Comeback” του 1990 και το “Andromeda Heights” του 1997. Περιέχει μια pop ακριβή και πολυδαίδαλη, με στέρεη, πολυτελή μελωδικότητα αλλά και ρεφρέν γεμάτα τραγανά αγκιστράκια που σε κάνουν να τα τραγουδάς όπου και αν βρίσκεσαι. Επιπλέον, είναι η καλύτερη παραγωγή της χρονιάς, πρότυπο καλαισθησίας, εμπειρίας και ευφάνταστης χρήσης όλων των δυνατοτήτων μιας τεχνολογικά εξοπλισμένης… κουζίνας στο Durham, στην οποία δρα ο Paddy ως μουσικός.

Υπάρχουν στο album αυτό μερικά αληθινά αριστουργήματα: το “Let There Be Music” και το “Ride” είναι τραγούδια που δεν έχετε ακούσει ανάλογά τους μέσα στη δεκαετία που τελειώνει. Είναι από αυτά που νιώθεις να σε ανυψώνουν όσο τα ακούς, να σε σηκώνουν ψηλά και να σε κρατάνε εκεί για να βλέπεις πανοραμικά το τοπίο. Υπάρχουν άλλα, όπως το “Earth: The Story So Far” που ακούγονται σαν ξέγνιαστα vintage 60′s τραγούδια του John Barry σε κέφια, πανάλαφρα και χαμογελαστά. Άλλα, όπως το “Last Of The Great Romantics” και το “Music Is A Princess” (πώς να μην καγχάσει η Kitchenware με ένα τραγούδι που φαντασιώνεται ότι “η μουσική είναι μια πριγκίπισσα και εγώ ένα αγόρι με κουρέλια”;) μέσα στα παλιομοδίτικα μελωδικά μοτίβα τους μεταφέρουν τη διάθεση ενός πραγματικά ευφυούς και μοναδικού ανθρώπου που είναι αποφασισμένος να γιορτάσει τη ζωή -όχι ζαχαρωτά και μελό- αλλά με μια συνειδητοποιημένη ευδαιμονία και ένα αίσθημα που αναβλύζει πολύ τίμια και ειλικρινά, ιδιαίτερα μετά τις περιπέτειες με την υγεία του – όραση και ακοή σε ταυτόχρονους κίνδυνους.

Κάτι σαν Brian Wilson με βρετανική εκπαίδευση και χωρίς τον αδυσώπητο καλιφορνέζικο ήλιο από πάνω του, ο McAloon στο “Let’s Change The World With Music” έφτιαξε ένα album με τόσο ειρωνικό και camp τίτλο που λίγο θέλει από το να γίνει σοβαρή πρόταση.