Album of the week ending 18.07.09

The Mummers
Tale To Tell
(Big Bass Drum)

Το θυμάμαι το album της Raissa πριν από εννέα χρόνια, το “Believer“, μια σπουδή σε ένα εξωτικό trip hop. Ήταν μέρος μιας ολόκληρης εποχής στην οποία πρωταγωνιστούσε με δόξα και τιμή το Bristol, διατηρώντας ακόμα κάτι από τη μαγεία των πρώτων 90′s. Σήμερα ακούω την Raissa απαλλαγμένη από τους λουπαρισμένους θόρυβους εκείνης της εποχής, χωρίς τους ρύπους του βιομηχανικού λιμανιού, χωρίς την ανάγκη για έμπρακτη απόδειξη του δικαιωμένου hype.

Σήμερα η Raissa Khan-Panni μαζί με τον σινεματικό συνθέτη και ενορχηστρωτή Mark Horwood φτιάχνει ένα ιδιότυπο βαριετέ που απηχεί στους αθεράπευτους αιθεροβάμμονες ρομαντικούς που δεν μπορούν να ξεφορτωθούν τα music boxes με τις μπαλαρίνες που κάνουν αέναους κύκλους με συνοδεία από glin-glons σαν δερβίσηδες για γυναικείο μπουντουάρ. Φτιάχνει μουσική παραμυθένια, θεατρική και κάργα νοσταλγική για ανθρώπους που λατρεύουν το Cirque De Soleil και τα ελαφρώς σκοτεινά παραμύθια του δάσους. Η Raissa τραγουδάει σαν Bjork χωρίς ψυχοπαθητική διάγνωση. Κανονικά και όμορφα δηλαδή.

Το “Tale To Tell” είναι ένα δισκάκι έντεχνο. Αν αυτό σημαίνει κόκκινο πανί στην ταυρίσια ψυχολογία σας, κρατηθείτε λίγο – όλος ο δίσκος διαπνέεται από μια μαγεία -ή μάλλον την ανάγκη για παραγωγή μαγείας- και ακούγεται σαν εναλλακτικό χολιγουντιανό soundtrack σε ταινία όχι του Disney αλλά του Tim Burton, αν αυτός δρούσε στα 40′s και στα ’50s. H Raissa αφηγείται ιστορίες εκκεντρικές αλλά πολύ ψυχοκεντρικές -δελεαστικά απότοκα της γυναικείας φύσης της- και ο Mark τα ντύνει με μια γλασέ διάθεση, τόσο όμως μερακλίδικα κεντημένη στα μοτίβα, τις γωνίες και τους κόμπους τους που πραγματικά, σκέφτεσαι ότι δεν θα έχεις ποτέ ξανά την τύχη να έχεις στα χέρια σου ένα album που να ανταποκρίνεται με τόση ακρίβεια στην παραγγελιά, “υγρό και χειμωνιάτικο αλλά όχι επικίνδυνο, αλλά ούτε και μουρόχαυλο, να ακούγεται ασφαλές και αισθητικά άρτιο αλλά να μη σε κάνει να βαριέσαι“.

Στο “Nightbus” η Raissa κάνει την ανατροπή: τραγουδάει σαν καμπαρετζού χωρίς να υποχωρεί στα κλισέ του είδους. Δεν είναι παρακμιακή, δεν έχει γρέζι, δεν ακούγεται σαν καταστραμμένη χωρίς στον ήλιο μοίρα. Είναι ευοίωνη, αισιόδοξη και χαμογελαστή. Παραμένει έξυπνη σε όλη τη διάρκεια του δίσκου και έχει τραγούδια που ξέρει με πανούργα σιγουριά ότι μπορούν να ακούγονται άνετα στους αιώνες, ως κλασικά.