La diva

The first cut won’t hurt at all
The second only makes you wonder
The third will have you on your knees
You start bleeding, I start screaming …

And when the groove is dead and gone…

…you know that love survives… @ Δεν είμαι σίγουρος. @ Θέλω να θυμάμαι το καλύτερό του τραγούδι για το απαράμιλλο αίσθημα που του μπόλιασε ο Quincy Jones. Το “Rock With You” εδώ σε ένα remix των Masters At Work που μοιάζει με επιθανάτια χορευτική γιορτή. @ Θέλω να θυμάμαι τον Jacko σαν εκείνο το νευρόσπαστο, αποστασιοποιημένο πλάσμα που είχε μια εσωτερική ψυχαναγκαστική υποχρέωση απέναντι στην τελειότητα. @ Περφεξιονισμό στην κίνηση και την ερμηνεία – τραγουδούσε με ψυχοβγαλτική τεχνική και με μπαράζ αυτιστικών αναστεναγμών, ενδεικτικών της δυστυχίας και του βάρους που κουβαλούσε από τους σκελετούς στην τεράστια ντουλάπα του.@ Θα τον θυμάμαι να προσπαθεί να μοιάσει στην “βρωμιάρα” Diana – και η πλαστική χειρουργική να θριαμβεύει τις επιθυμίες του. @ Nα προσπαθεί να μιμηθεί το χλωρινάτο λευκό της άλλης παρακμιακής φίλης του Elizabeth Taylor. @ Να φαντασιώνεται ότι πετυχαίνει την πανκακιότητα της έκφρασης της αδερφής του, στον καθρέφτη. @ Θα τον θυμάμαι πάντα να τον λυπάμαι και να σκέφτομαι το σπαταλημένο ταλέντο του. @ Να θέτει στρατιές από ξεμαυλισμένους fans στην προσταγή των συριτιών της γελοίας στολής του – σαν Ουσάρος αυλικός ή σαν Πρώσος φύλακας. Μαζί βέβαια με πλαστική χρυσόσκονη από τον Μάγο του Oz. @ Ένα νευρωτικό, ψυχρό πλάσμα που τα είχε βάλει με τη φυλή του, το χρώμα του, τον εαυτό του, την ύπαρξή του. @ Η ίδια η άρνηση, χορογραφημένη σε γωνιώδεις κινήσεις ζαλιστικής ακρίβειας. @ Με μακριά κανιά και πάντα μια χαίτη να ανεμίζει στο σβέρκο – πότε με σγουρή μπούκλα – απόμεινάρι των 70s και πότε με ισιωμένο chic καρέ σαν την ημιδιάφανη σύζυγό του Lisa Marie. @ Θα τον θυμάμαι σαν ένα τραγικό θύμα της αλλοτρίωσής του, να πετάγονται τα αυθεντικά πτερύγια της μύτης του κάτω από την ντελικάτη, σουβλερή μυτούλα αλά Iman. @ Να ξερνάει η φύση η ίδια τον πραγματικό εαυτό του πίσω από το πάνλευκο θλιβερό δέρμα του. @ Μια φρικώδης αντίστιξη σε κείνο το χαρισματικό δεκάχρονο πλάσμα που τραγουδούσε με την υπεροχή ενός ολοκληρωμένου soulman στα τηλεοπτικά shows των 70′s, το “I Want You Back“, το “Got To Be There” και το “ABC“. @ Υπήρξε ένα δοξασμένο εξάμβλωμα ο Michael – ένας δυστυχής υπηρέτης του ανθρωποφαγικού ειδώλου του. @ Ένας γνήσιος star με τεχνητά τετραγωνισμένα ζυγωματικά που ακόμα και στον θάνατό του, έδειξε τη δύναμή του υποσκιάζοντας τον θάνατο της αστραφτερής οδοντοστοιχίας της Farah Fawcett – πόσο μάλλον τον συνεπή αλλά και, εδώ και πολλά χρόνια, ανενεργό Sky Saxon των Seeds που είπε να την κάνει και αυτός με ελαφρά πηδηματάκια, μάλλον από πλήξη, παρά από φθορά.

Album of the week ending 04.07.09

Elephant Stone
The Seven Seas
(Elephants On Parade)

Ναι, ok είναι όλος ο ντουνιάς των κλισέ εδώ. Ένα καναδικό group που παίζει με τα κιθαριστικά pop κλισέ της ψυχεδέλειας των 60′s πριν αυτή φορέσει καφτάνια και ντυθεί με βουκαμβίλιες. Ένα… hindie pop group που εμπνέεται το όνομά του -και όχι μόνο- από τους Stone Roses (“Elephant Stone” λεγόταν το τρίτο single τους), που νοστιμίζει τις αλά Byrds μελωδίες του με sitar, λες και οι Coral ντύθηκαν τις Απόκριες “Beatles στην Ινδία”.

Το ‘χετε το πλαίσιο.

Ωστόσο το καινούριο αυτό γκρουπάκι του ινδού τραγουδιστή Rishi Dhir μετά τους High Dials, αποπνέει μια κανονικότητα που δεν υπάρχει πουθενά στις μέρες μας. Η παραγωγή του Jase Lasek των Besnard Lakes μοιάζει να γονατίζει ευλαβικά μπροστά στην Μελωδία και να υποκλίνεται με σεβασμό, περίσκεψη και κάποιους χορδισμούς του σιτάρ. Διότι το “Seven Seas” είναι ένα album που βρίθει μελωδιών, αποπνέει λοιπόν μια ευγένεια και έναν πολιτισμό, πολύτιμο για την εποχή του που δυστυχώς το κάνει να μοιάζει ως παρείσακτο σε μια περίοδο που “κανονικό” θεωρείται το “αρούκατο” της Bat For Lashes. Ο δίσκος αυτός έχει την vintage καλοσύνη μιας νεο-ρετρό βραδυάς στο Pop. Έχει αντηχήσεις από το Paisley underground, από το Λοχία Pepper και από τα Παντοτινά Φραουλοχώραφα. Είναι παράξενα οικείο album αλλά και τραγανό, “ξαφνιαστικό”.

Ο Dhir φροντίζει να χρησιμοποιήσει το σιτάρ του (με τρομερή δεξιοτεχνία, είναι η αλήθεια) διακριτικά και ενταγμένα στο φροντισμένο, pshych pop σύνολο σε όλη τη διάρκεια του δίσκου. Μόνο στο τελευταίο κομμάτι, αφήνεται να οδηγήσει την μπάντα σε ένα γκρουβάτο, ξέφρενο και φιλόδοξο “Don’t You Know”, σερφάροντας επί επτάμισυ λεπτά στη θάλασσα του εξωτικού rock (προσοχή, όχι τουριστικού). Η πιο σπουδαία ποιότητα του “Seven Seas” είναι η γνήσια καλοκαιρινή αύρα του. Ακόμα και κει που η θεματολογία πιάνει χειμωνίάτικες διαθέσεις, είναι τέτοια η αισιοδοξία αυτών των τύπων που πραγματικά, δεν θες να ξαναβάλεις παπούτσια στα πόδια σου…

To “Seven Seas” είναι το album το οποίο δεν έχεις πρόβλημα να προτείνεις στους φίλους σου που δεν έχουν ιδιαίτερη άποψη για τις Ειδήσεις του Star. Είναι το album των φίλων σου bloggers που δεν έχουν ανάγκη να βγάζουν το ρεαλιστικό τους background στη φόρα, αυτοί που δεν νιάζονται ιδιαίτερα για την αλήθεια των πραγμάτων. Το “Seven Seas” είναι το album αυτών των ωραίων τύπων που ζουν στην παραμύθα τους.

Motortown

Την Κυριακή 12 Απριλίου, 8  με 10 το βράδυ κάναμε με τον Χρήστο Κορτσέλη, μια εκπομπή στο Μελωδία FM για τα πενήντα χρόνια της Motown. Μπορείτε να την ακούσετε εδώ.

Το ρομπότ και το κορίτσι

Τι είναι μια pop συναυλία;

Είναι ένα εστέτ ντουέτο πίσω από πλήκτρα, ένας κιθαρίστας και μια ικανή, χαμελαιοντική τραγουδίστρια -πρόθυμη να μεταμορφωθεί σε Bjork, Lisa Gerrard, Robyn ή Kylie ανά πάσα στιγμή. Είναι δύο τύποι που πληρώνουν χρόνια τώρα δάνειο στον Giorgio Moroder και στον Derrick May χωρίς να τους ξοφλάνε ποτέ. Είναι δύο μετροσεξουαλικοί, γοητευτικοί άντρες – αγόρια που στρίβουν τα κουμπιά στις κονσόλες σαν να είναι ανθεκτικές ρόγες. Είναι ένα electro groovy disco αμάγαλμα με έξυπνες αναφορές. Είναι πρόθυμα straight και γαργαλιστικά gay. Είναι η παχιά δύναμη του woofer που σου στέλνει πλατιές ηχητικές ριπές για να τις καταπίνεις βουλιμικά. Είναι ο ξηρός πάγος. Είναι το πλαστικό στον ήχο, το βυνίλ, το σμάλτο και το γλάσο. Είναι το cool που χαίρεται την αντι-cool απήχησή του στο indie κοινό. Είναι η μετα-ψυχραιμία του κανονικού. Είναι ο Γ.Γ. που μου μίλησε εκστασιασμένος μετά για το groove τους. Είναι ο Π.Μ. που κάγχασε απαξιωτικά με το “fake” τους. Είναι ο Λ.Κ. που μέχρι και να χορέψει θα ήθελε – να λιώσει το αγγούρι που τον διαπερνάει χρόνια τώρα σαν μπαστούνι του γκολφ στη ραχοκοκκαλιά. Είναι ο Β.Λ. που ένιωσε χαρά περισσότερη με το καινούριο ερωτικό λάφυρό του (που όπως και τα προηγούμενα, δεν θα τον αγαπήσει). Είναι ο Ν.Μ. που ένιωσε ακόμα πιο πιστός στρατιώτης στο όραμα του electro. Εϊναι ο Μ.Φ. πιασμένος χέρι χέρι με τον Γ.Μ. σε πανοραμικό traveling. Είναι ο Β.Μ. που χόρεψε σαν να μην υπάρχει αύριο και δεν ένιωσε καν την ανάγκη να διακωμωδήσει την χαριτωμενιά του, αυτή τη φορά… Είναι ο Torbjorm Brundtland και ο Svein Berge.

Τι είναι μια pop συναυλία;

Είναι οι καλοί Klaxons σε ασκήσεις κακοφωνίας, ο αγαπημένος Jarvis σε ασκήσεις αντοχής και σε δοκιμές νέας λάμψης. Είναι οι Royksopp στο Ejekt. Απλοί. Πρωτοεπίπεδοι. Ακαταμάχητοι. Ρηχοί. Όμορφα τεχνολογικά τέρατα σε ευοίωνο καμβά.

Με ένα από τα πρότυπα singles της χρονιάς.

 

Και “τι άλλο υπάρχει εκεί;“

Album of the week ending 20.06.09

Engineers
Three Fact Fader
(K Scope)

Έχουν μια πολύ συγκεκριμένη ποιότητα στερεότυπου οι Engineers: ακούγονται σαν όλα τα κλισέ μαζί της ψυχεδελίζουσας ονειρικής pop να συναντιούνται στο σταυροδρόμι των My Bloody Valentine και των Cocteau Twins πάνω σε μερικές πολύ όμορφες, ευαίσθητες συνθετικές ιδέες. Αυτό είναι όλο κι όλο το προφίλ τους. Απλά, νέτα σκέτα πράγματα.

Πέντε χρόνια μετά το ντεμπούτο τους “Folly”, το “Three Fact Fader” έρχεται ορμητικά, ως η σωτηρία των απανταχού shoegazers. Οι Engineers χύνουν τόνους ηλεκτρικών εκκενώσεων μέσα στο πηγάδι της pop που έχει γαλουχηθεί με τις ευλογίες της πρώιμης 4AD και με την ανικανότητα συγκροτημάτων όπως οι Slowdive να κάνουν τη διαφορά στην εποχή τους. O Simon Phipps, o Dan MacBean, ο Μark Peters και ο Sweeney δηλαδή, παραμένουν πιστοί στην γλυκιά αναισθησία του ηλεκτροφόρου βλέμματος κάποιου που χαζεύει τα παπούτσια του κάνοντας παλινδρομικές κινήσεις για να δείξει ότι θα μπορούσε να χορεύει και για να δείξει επίσης ότι (θα μπορούσε να) ζει.

Παραμένει απολαυστικό το “Three Fact Fader” επειδή θυμίζει τις πιο hangover στιγμές των Lush και τις πιο “καθαρές από πιοτό” των Stone Roses, βασικά όμως θυμίζει τους Dif Juz της 4AD. Σε τραγούδια όπως το “Helped By Science”, ο Phipps ακούγεται με αυτό το απαλό, γλυκό και κάπως μωβ μούδιασμα στην ερμηνεία του να ψελίζει τους στίχους, τάχα μου πιστά στη μελωδία αλλά κατά βάθος φαίνεται ότι ούτε ο ίδιος πολυαταλαβαίνει τι λέει, πολύ απλά διότι αυτό δεν έχει την παραμικρή σημασία εδώ. Σε άλλα κομμάτια, όπως το “Crawl From The Wreckage” ακούγεται κρυστάλλινα ξεκάθαρος να κολυμπάει με διαύγεια και ζωτικότητα σε ερωτικές αγκαλιές και σε pop τοπία με πιάνο που είναι πολύ της μόδας πλέον, σχεδόν απειλεί την πρωτοκαθεδρία της κιθάρας.

Φιλόδοξοι αλλά και πραγματικά ευαίσθητοι οι Engineers, δεν έχουν ίχνος πρωτοτυπίας στον ήχο τους αλλά… αυτό είναι και το ακαταμάχητο, συγκριτικό πλεονέκτημά τους. Προσλαμβάνουν για συμπαραγωγό τον Ken Thomas που ένα πράμα ξέρει να κάνει σε όλους (Maps, Sigour Ros, M83…), να “μεθάει” τους πάντες στο στούντιο και να κάθεται να απολαμβάνει το πυκνό χάος. Μάλιστα θα χαιρόμουν ιδιαίτερα αν μάθαινα ότι πράγματι χρησιμοποιεί αλκοόλ για να τους φέρει σε αυτή τη μουδιασμένη αλλά εξαιρετικά γόνιμη ληθαργική ηχητική πανδαισία. Οι Engineers εξασφαλίζουν με την πρώτη φορά την οικειότητα του ακροατή και δεν επιδεικνύουν την παραμικρή διάθεση να εντυπωσιάσουν με οποιαδήποτε καινοτομία. Σπανίως ένα συγκρότημα που κοιτάζει τόσο αποφασιστικά και μονομανιακά στο παρελθόν, παρουσιάζει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον. Οι Engineers όχι μόνο το καταφέρνουν αλλά πετυχαίνουν να δημιουργήσουν και buzz σχετικά με αυτό.

Μπράβο στ’ αγόρια. Ποτέ η σιγουράτζα δεν ακούστηκε τόσο απολαυστική.

Φιλικότατες Φωτιές

Τα σέβη μου, πραγματικά: βγάζω το χαλάκι μου και προσκυνώ ταπεινά τους Friendly Fires. Έκαναν το καλύτερο live που έχω δει μετά την Roisin Murphy (παρεμπιπτόντως πάλι στο Synch) πέρσι. Πρότυπο ζωντανής συναυλίας, απόδειξη ότι ένα group μπορεί να ξεπεράσει ακόμα και τον ίδιο το δίσκο του, οι δύο Edward και ο Jack πραγματοποίησαν μια σεισμική εμφάνιση μπροστά σε ένα κοινό το οποίο ενέδωσε με βουλιμία στο καλοχωνεμένο, αστικό disco funk τους. Στο “Paris“, στο “Lovesick“  και στο “In The Hospital” ένιωσα αυτό το απαράμιλλο αίσθημα που μόνο ένα τίμιο live που μπορεί να σου προσφέρει: τινάχτηκα στην στρατόσφαιρα. Aεικίνητοι, ειλικρινέστατοι – δεν κράτησαν τίποτα για την πάρτη τους, τα πρόσφεραν όλα με ένα σχεδόν καθολικό ενεργειακό κύμα κάνοντας ακόμα και τους roadies να χορεύουν παράπλευρα στη σκηνή μαζί τους. Η μουσική των Friendly Fires, ένα σχεδόν σεπτό κράμα από Talking Heads και Gang Of Four εφαρμοσμένο σε τραγούδια που στέκονται περίτρανα στο επίκεντρο και σύρονται σε δραματικές groovy τελετές από την υπέροχα πατιναρισμένη φωνή του Edward. Μαζί με τους Vampire Weekend αποτελούν την επιτομή της ηχογραφημένης ψυχαγωγίας.

Αλήθεια, συγκινήθηκα μέχρι το μεδούλι με αυτή την μπάντα, ένιωσα ότι η διαολεμένα αστραφτερή ασημί και μαύρη κινητικότητά τους πάνω στη σκηνή, είναι βάλσαμο και ελπίδα. Όλοι όσοι ήταν στο κοινό, είναι εν δυνάμει φίλοι μου, είναι πράγματι η φυλή μου και νιώθω θαυμάσια ανάμεσά τους.

Στο βίντεο απολαύστε -ιδιαίτερα μετά το 1:35- τη διονυσιακή τελετουργική υπεροχή τους.

Album of the week ending 13.06.09

Simon Bloom
Hollow Butterfly
(Archangel)

Ο Συμεών Νικολαϊδης μοιάζει να είναι από άλλη χώρα. Σαν να μην έχει κοινωνικοποιηθεί στην Ελλάδα, σαν να βαράει ένα ξεχωριστό βιολί, από κάπου αλλού. Το δεύτερο αυτό album του ακούγεται σαν αυτό που θα είχε κάνει ο Gregg Alexander αν είχε μεγαλώσει στην Ευρώπη των 90′s ή ο Cat Stevens, χωρίς την καταπίεση του μουφτή στο κεφάλι του. Η pop του “Hollow Butterfly” είναι κλασική, διαχρονική, έχει μια κανονικότητα που δεν διαπραγματεύεται, είναι ταυτόχρονα ιδιαίτερη αλλά και φιλική σε όλα τα αναλλοίωτα αυτιά, μελωδική και τρυφερή, χωρίς να σου φοράει κολλάρο λυγμικές ευαισθησίες και ψυχαναγκασμούς. Είναι αλήθεια, σπάνιο πλέον να ακούς ένα “ίσιο” δίσκο από την αρχή ως το τέλος χωρίς να δυσανασχετείς σε κάποιο σημείο, να αφήνεσαι στη ροή του και να απολαμβάνεις το αποτέλεσμα και πριν το καταλάβεις να ξαναπατάς το play, επειδή έτσι θες.

Η φωνή του Simon είναι μια πολύ θελκτική, ομαλή συν-εκδοχή του Barry Andrews των Shriekback και του Josh Haden των Spain. Ακούγεται βαθιά, με ίσες μεζούρες μελαγχολίας και ευοίωνης εξωστρέφειας, τραγουδάει αβίαστα στιχάκια αντλημένα από έναν μικρόκοσμο στον οποίο συμπεριφέρεται σαν να είναι το σύμπαν το ίδιο και φαίνεται να μην ταλανίζεται από περιττές διαθέσεις ματαιοδοξίας. Στον κόσμο του Simon, όλα κυλούν στο κανάλι της μελωδικής φλέβας του και αποκτούν σημασία επειδή αυτή προκύπτει – δεν χαρίζεται. Σπουδαίο προσόν η φυσική σχέση αιτίου – αποτελέσματος…

Συνθετικά, το album έχει μια φυσικότητα, μια ψύχραιμη αντιμετώπιση όλων των αφομοιωμένων επιρροών του: η pop των μεγάλων τραγουδοποιών της δεκαετίας του ’70 τιμάται αρκούντως και η acoustica των 00′s περνάει όχι ως trend εδώ, αλλά ως συστατική ουσία. Στρογγυλά τραγούδια, δουλεμένα με εξυπνάδα και συναισθηματική συνέπεια, δημιουργούν ένα σύνολο στο οποίο, τα highlights βρίσκουν τη θέση τους όχι δυναστικά απέναντι στα υπόλοιπα. Το “Circles” πράγματι είναι ένας μικρός πολύτιμος λίθος της σύγχρονης pop, το “Golden Touch Of Her Heart” είναι οι REM και οι Keane χωρίς το καταπιεστικό bravado, το ομώνυμο κομμάτι του album έχει κάτι από τον νεο-hippie οριενταλισμό των oo’s, το “Shine” είναι ένα γκρουβαριστό funky rock που κλείνει το album θαυμάσια, με απολαυστική την Τζένη Καπάνταη στα φωνητικά. Παρότι όμως οι υπερδυνατές στιγμές είναι σχεδόν ξεκάθαρες, δεν κάνουν ανισοβαρές το album. Η δύναμη όλου του δίσκου αυτού βρίσκεται στα riffs, στην ψυχραιμία με την οποία αντιμετωπίζει το τι σημαίνει “μουσική που σε αφορά”.

Ο Simon Bloom έφτιαξε τον πιο νορμάλ δίσκο της χρονιάς, σε μια εποχή που η νορμαλιτέ έχει εξοριστεί ως αντιπρότυπο. Είναι το ελληνικό album που όχι – μόνο - δεν - ντρέπεσαι – που – σου - αρέσει - αλλά – είναι – και – τιμή – σου - και - καμάρι – σου - να - το – επικοινωνείς - και – στους – φίλους – σου’.

Παπαριές Καμαρωτές

Και τώρα που το ασκήσαμε περισσότεροι από τους υπόλοιπους προφανώς εξυπνότερους Ευρωπαίους θα καθαρίσει κάποιος τη στάνη μήπως, και θα μας βάλει άραγε όλα τα ερίφια σε μια πιο συντεταγμένη σειρά;

Album of the week ending 06.06.09

Miike Snow
Miike Snow
(Downtown)

Pontus Winberg. Christian Karlsson. Andrew Wyatt.
Μάλιστα.

Δεν ξέρω τι ανώτερη συνειδητότητα βιώνουν εκεί πάνω στη Σουηδία αλλά ειλικρινά, οι τύποι έχουν προχωρήσει στο σημείο, μόνο και μόνο τα ονόματά τους να αποτελούν ξεχωριστή καλλιτεχνική pop φόρμα. 

Ο Πόντος (ή Πόντιος χωρίς τη φόρτιση του μαρτυρικού ακριτικού τόπου -sic!- αλλά ούτε και με τη φόρτιση του ανεκδοτολογικού μαρασμού των 80′s. Ο Χριστιανός (ή Χριστάνος στη μεσαιωνική άπόδοση του ονόματος). Ο Ανδρέας (Ανδρείος κανονικά, αλλά κάποιοι θα σηκώσουν να ρίξουν ντομάτες).

Οι Miike Snow: ενα τρίο με όνομα που μοιάζει με solo act αλλά δεν είναι. Το μυαλό τους είναι πραγματικά περίεργο, προσθέτουν ένα ‘i’ ακόμα στο Mike και αυτό τους κάνει τρίο, εκεί που νόμιζες ότι ένας Mike Snow αποφάσισε να μας απασχολήσει μόνος του, με διάφορα σινεφίλ θεματάκια. Και στο ομώνυμο δισκάκι τους, παίζουν σαν Erlend Oye μαζί με Scissor Sisters και Phoenix, πιο cool, πιο χαλαρά, πιο ΄χωρίς-άγχος-να-αποδείξουν-ο,τιδήποτε” και επιπλέον με έναν τρόπο να παίζουν το πιάνο και να κοπανάνε τα κρουστά τους με ηδυπάθεια που όμοιά του, φέτος δεν θα βρείτε.

Μου έχουν σπάσει τα νεύρα μου οι Σουηδοί. 

Εκεί που ξυπνάνε το πρωί, σε ένα ανησυχητικά τέλειο περιβάλλον (ο καθένας στο σπίτι του ή όλοι μαζί) έχουν μια καταπληκτικη ιδέα! Να κάνουν ένα γκρουπάκι και να παίξουν pop! Μα πώς δεν το είχαν σκεφτεί τόσο καιρό; Που λέτε, μαζεύουν έναν εξοπλισμό άλφα (ούτε λίγο ούτε πολύ, αυτό το σενάριο θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε ότι τον βρίσκουν έξω από το σπίτι τους να τους περιμένει υπομονετικά στην αυλή) και κάθονται μέσα σε κανά δίωρο και φτιάχνουν κάτι μοναδικά πράγματα, έτσι αυθόρμητα μεταξύ φαγητού και σιέστας. Και μετά φωτογραφίζονται όπως νάναι και ω! του θαύματος φαντάζουν τέλειοι στις φωτογραφίες και μοναδικοί. Και τελειώνουν τα τραγούδια τους, τα μιξάρουν με θείες εμπνεύσεις που έτυχε να περνούν απ’ έξω εκείνη τη στιγμή και να άλλο ένα σουηδικό στολίδι. Έτσι, εκεί που κάθονταν όλα αυτά και έβλεπαν τα σύννεφα.

Oι Miike Snow τραγουδούν με φαλτσέτα, διάφορα (από αυτό του Barry Gibb μέχρι εκείνο του Mika), γράφουν τόσο απλά τραγούδια που σφύζουν από λαϊκότητα (την ωραία τη λαϊκότητα, την μποέμ – όχι την άλλη τη λίγδικη που μυρίζει φτηνιάρα Donatella), φαντάζουν σαν τέλειο καρέ εικόνας στις φωτο τους – ως τέλειο αναμνηστικό τριών φίλων που κάπως τούς ήρθε και αποφάσισαν να μας κοιτάξουν κατάματα. Οι Miike Snow, λέει είναι έμπειροι παραγωγοί και έχουν προσφέρει απλόχερες πινελιές στην επιτυχία της Kylie και της Madonna και διάφορων mega stars.

Προσωπικά δεκάρα δε δίνω για τα γαλόνια τους στο mainstream, ειλικρινά χέστηκα. Πόσο μάλλον όταν το δικό τους album ακούγεται τόσο μοναδικά απολαυστικό, τόσο παρεϊστικο, έξυπνο με εσωτερική λαμπρότητα και έναν ερωτισμό γνησιότατο. Ακούς το “Cult Logic” και θες να το βάλεις να το ακούσουν ιεραρχικά, όλοι οι φίλοι σου – από τον παλιότερο ως τον πιο καινούριο που δεν είναι και πολύ φίλος σου ακόμα. Ακούς το “In Search Of Main” και χαίρεσαι που δεν είσαι ακόμα αλκοολικός και νυχτοβάτης στα clubs – χαίρεσαι που άλλαξε η κουλτούρα σου δραστικά από κείνες τις μέρες και από τους Model 500 περάσαμε στους Royksopp. Ακούς το “Animal” και δοξάζεις ό,τι και όποιο μεγαλοδύναμο στοιχειό προαιρείσαι που συνέβησαν οι Whitest Boy Alive στη ζωή σου. Ακούς και το “Silvia” που ξεκινάει σαν το “Even Better Than The Real Thing” των U2 έτσι όπως το πείραξε ο Paul Oakenfold αλλά μετά ακούς το αντηχητικό πιάνο και καταλαβαίνεις ότι μπορείς να το χορέψεις και στο σπίτι σου με τη ίδια λύσσα και άνεση αρκεί να κάνει αμπάριζα το groove σου σε έναν άνθρωπο που θέλει να σε καταπιεί χαζεύοντάς σε…

Καταλάβατε; Είναι υπέροχα ανακουφιστικοί οι Miike Snow και ας μην τους απασχολεί η ανατροπή του ρου της πολιτιστικής ιστορίας.

Ευτυχώς δε λες;