Album of the week ending 30.05.09

Jack Penate
Everything Is New
(XL Recordings)

Τον αγαπώ αυτόν τον τύπο. Βαθύτατα. Όχι επειδή είναι συνθετάρα (τείνει να γίνει ταχύτατα), όχι επειδή φτιάχνει σπουδαία pop (τείνει να την φτάσει), όχι επειδή είναι στη λίγκα των απαστραπτόντων νέων τραγουδοποιών (θα μπει – ό,τι στοίχημα, θέλετε). Τον λατρεύω τον Jack Penate επειδή ερμηνεύει σαν να ξεκαρδίζει τα τραγούδια του, σαν να φέρνει τα μέσα έξω και τα πάνω κάτω από τα σωθικά του. Έχει ένταση, αφοσίωση, βάθος και ένα πάθος απέναντι στα πάντα – όλα όσα θεωρεί άξια να τραγουδήσει. Τον λατρεύω τον Penate επειδή όχι μόνο ξέρει να τραγουδάει αλλά και επειδή τονίζει κάθε συλλαβή του, δίνει έμφαση σε κάθε απόληξη και κάθε λεπτομέρεια των λόγων του. Φρέσκος. Ειλικρινής. Ακαταμάχητος.

Και επικίνδυνα ιδρωμένος.

Το δεύτερο αυτό album του είναι δέκα φορές καλύτερο από το -έτσι και αλλιώς- απολαυστικό ντεμπούτο του, “Matinee”. Τρώει μια απίστευτη πετριά ξαφνικά, ανακαλύπτει την tropicalia και το merengue, στήνει ένα συναρπαστικά ζωντανό και ερωτικό πανηγύρι με τους ρυθμούς, ενώ παραμένει πιστός στην παράδοση του βρετανικού αστικού pop funk, αυτού που στις αρχές της δεκαετίας του ’80 απέδωσε αριστουργήματα από τους Blue Rondo A La Turk, τους Funkapolitan, τους Style Council και τους Maximum Joy. (Ψάξτε τους όλους αμέσως). Ο Penate πιστεύει στη δύναμη του τραγουδιού. Αυτό είναι ο πυρήνας της μουσικής του. Απολαμβάνει πρώτα ο ίδιος το πόσο μαγική επίδραση μπορεί να έχει ένα δυνατό ρεφρέν στην διάθεση αλλά και στην ψυχή του. Γι΄αυτό και σκαρώνει με ευλάβεια και σεβασμό, τραγούδια που θες ταυτόχρονα να τα χορεύεις, να τα τραγουδάς και να τα χρησιμοποιείς ως εξομολογήσεις. Προσωπικά δεν ζητάω τίποτα άλλο…

Το “Everything Is New” στα δικά μου αυτιά ακούγεται συναρπαστικό και “θεαματικό”. Έχει “νυχτερινά” τραγούδια (μανιασμένα ρυθμολόγια για την ώρα που δύει ο ήλιος σε παραλία) που αιτούν να σπας τη μέση σου στο ρυθμό των κρουστών. Είναι λευκά στο στιλ και μαύρα στην εξωστρέφεια, φιλόδοξα, με καταπληκτικά δεύτερα φωνητικά που εκτείνονται σε όλο το album, ευοίωνα και ελαφρά μεθυσμένα – τόσο όσο χρειάζεται για να μην χάσουν τα βήματα του hustle ή της samba.

Στην καρδιά του, το “Everything Is New” έχει περήφανη γαλανομάτα soul με δόξα και τιμή. Και μια σειρά αριστουργήματα για να σε δαιμονίζουν με ενορχηστρώσεις που πάντα αναρωτιόσουν γιατί “κανείς δεν τις κάνει έτσι…” Εδώ βρίσκεται ένας τύπος πενταπρόθυμος, έτοιμος star (στη δική μου καρδιά – νιώθω παραδομένος fan μετά από πολύ καιρό), καταπληκτικός τραγουδιστής (ακούς τις ανάσες του να τρεχοβολάνε στις λήγουσες…) και συνθέτης ένα βήμα πριν το απόλυτο. Το “Tonight’s The Night” είναι ένα αριστούργημα, εθιστικό και κλασικό, το ομώνυμο του album και το “Be The One” είναι τα τραγούδια που μου επιβάλλουν να καταχωρήσω το album αισθητικά, κοντά στο “Remain In Light” των Talking Heads και συναισθηματικά κοντά στο “Lexicon Of Love” των ABC. Το “Every Glance” είναι η μελωδία που δεν έγραψαν ποτέ οι Cure επειδή ίσως τους είχαν προλάβει ήδη οι Ultravox και οι Simple Minds… Το “Give Yourself Away” είναι το μοναδικό κοντινό στην λατινόπρεπη κουλτούρα που μπορώ με χαρά να ακούσω, το “Let’s All Die” μοιάζει λες και ο Elvis Costello κάνει πλάκα στους Dexy’s Midnight Runners και το “Pull My Heart Away” είναι σαν το “High On Emotion” του Chris De Burgh σε πιο εκσυγχρονισμένη street και πολιτισμένη εκδοχή. Και όλα αυτά, με μια σφραγίδα μόνο δική του, χωρίς δανεικά μελάνια.

Νομίζω βάζω με όλη μου την καρδιά άριστα, σε αυτό το album. Το αγάπησα ακαριαία και σαν κάτι περίεργους έρωτες που αψηφούν τη φθορά, μοιάζει να φουντώνει μέσα μου όλο και περισσότερο με τις συνεχείς ακροάσεις (σε σημείο να σπάω τα νεύρα των συνεργατών μου…)

Εθίστηκα ζόρικα.