Η αλητεία της αλλαζονίας

Άκουσα τον Dave Gahan για πρώτη φορά στο ραδιόφωνο. Το 1981. “I Stand Still Stepping On The Shady Streets And I Watch That Man To A Stranger“… Αυτά τα λόγια ήταν τα πρώτα που έφτασαν στα αυτιά μου. Αρχικά μού έκανε εντύπωση το πόσα μαζεμένα “S” μπορεί να χωρέσει κάποιος. Μετά καθηλώθηκα. ‘Ηθελα να είμαι έτσι. Ήθελα να είμαι αυτό που άκουγα. Το τραγούδι έβρισκε τις χορδές μου. Πρόβαλλα στα λόγια που άκουγα μια προσωπική εικόνα μου. Γινόμουν αυτό. Ήμουν αυτό. Ένιωσα δέος, αγάπη, πόθο, δύναμη, κλάση. Ταυτόχρονα. Από τότε έχτισα πάνω σε αυτό. Πότε κρυφά και πότε φανερά. Πάντα όμως με τα λόγια να με κυνηγάνε σαν να τους χρωστάω αφοσίωση και υποταγή. Ακόμα το νιώθω. Κάθε φορά που φτάνω στο ρεφρέν υπόσχομαι “νέα ζωή“. Σε μένα και σε όποιον δικαιούται να είναι αποδέκτης.

Είδα τον Dave Gahan έξι μήνες αργότερα, στην τηλεόραση. Φορούσε ένα λευκό πειρατικό πουκάμισο με φιούμπα στο στέρνο, φαρδιά, μπουφανωτά μανίκια και ένα παντελόνι μαύρο που ξεκινούσε από ένα σφιχτό πλατύ ζωνάρι στη μέση, απλωνόταν σε ένα αυθαίρετα τεράστιο ανάπτυγμα και κατέληγε πάλι σφιχτό στους αστράγαλους. Δέος, αγάπη, πόθος, δύναμη, κλάση. Μόνο που είχα και εικόνα τώρα. Ένας τύπος που δεν ένιωθε (ούτε στο μέλλον ένιωσε…) ακριβώς τι λόγια τραγουδούσε, αισθανόταν όμως σε κάθε πόρο του σώματός του τη φωνή του, την έντασή της, το δέος της (που έγινε δικό μου), την κλάση της (που φόρεσα βουλιμικά) και την αφοσίωση (στην οποία απαρέγγλιτα θήτευσα).

Άλλαξε τη ζωή μου. Hysterika.

Μετά ήρθε η Αμερική. Η σπίντα. Η βουλιμία. Το λαχάνιασμα του “more”… Ο Cobain. Η λήθη. Τα stetson. Το rock star. Τα λιπόσαρκα photo sessions. Το ασπρόμαυρο. Οι έρημοι. Οι φτηνοπουτάνες. Οι αποστάσεις. To γρέζι. Ο φόβος. Τα αραιά ραντεβού. H αφαίρεση. Οι άλλες αναγνώσεις των blues. Οι κακές ρυτίδες (εκείνες του τρόμου ανάμεσα στα μάτια). Οι θορυβώδεις μπότες. Και πάλι “more”…

… Και χαμήλωσα το κεφάλι μου γιατί με άδειασε σαν ξεφτιλισμένος προδότης.