Album of the week ending 25.04.09

Kleerup
Kleerup
(Positiva / Virgin / EMI)

Για να μην σας τα πολυζαλίζω, σας δηλώνω απερίφραστα και με πάθος ότι αυτό που κάνει ο Kleerup είναι εντελώς και πέρα ως πέρα γαμάτο. Είναι η μόνιμη μουσική φαντασίωσή μου και ταυτόχρονα απορία μου από τότε που είχα ακούσει το “Chase” του Giorgio Moroder. Από τότε αναρωτιόμουνα γιατί δεν υπάρχουν τα… σχήματα που κατοικούν στο κεφάλι μου! Ή μάλλον αρνούμενος, ότι δεν υπάρχουν, αναρωτιόμουνα γιατί κάποιος δεν κάνει μουσική τα σχήματα που έχω στο κεφάλι μου. Κανένας δεν το έκανε από τότε – μόνο κάτι ενδιάμεσοι σταθμοί πραγμάτωναν κάτι ψήγματα… Κανένας όμως δεν τα άπλωνε χορταστικά σε ένα ολόκληρο album.

Mέχρι να συμβεί η αποτοξίνωση του Andreas Kleerup. Και ξαφνικά τα σχήματα που είχα στο κεφάλι μου συνέβησαν.

Σουηδός με σοβαρά σημάδια καταθλιπτικής ιδιοφυίας, πρώην μέλος των Meat Boys (που είχαν και ένα album με τίτλο “The Legitimate Life Of A Waster / Fireworks” – ό,τι νάναι, οι τύποι, κανονικότατα), παραγωγός, συνθέτης, γεωμέτρης, ηχητικός αρχιτέκτονας (sic!), φρίκουλας στην όψη, τεμπέλης στην αύρα, τρυφερός τυχοδιώκτης και “χτίστης” μοτίβων,  φτιάχνει το ηλεκτρονικό moody disco album της χρονιάς. Στιβαρό, ρομαντικό (παλαιονεορομαντικό, για την ακρίβεια) σου φέρνει δάκρυα στα μάτια (ξερνάς κλάμα που μου είχε πει κάποτε η φίλη μου η Σ.), σε εξημερώνει (συνειδητοποιώντας πόσο άγριο τέρας μπορείς να γίνεις φορές φορές), σε πλουτίζει, σε γεμίζει με μια απίστευτη δύναμη, σε φωτίζει και σε σκιάζει, παθαίνεις “ουράνιο τόξο”, απογειώνεσαι και προσγειώνεσαι ταυτόχρονα. Νιώθεις σαν ευτυχισμένη Jean D’ Arc: ακούς σχήματα και φωνές στο κεφάλι σου και χαίρεσαι σαν μωρό που ένας Andreas Kleerup, τη χώρα του οποίου βρέχει άλλη θάλασσα από τη δική σου, τα έκανε μουσική και φτάσανε στα ηχεία σου.

Τα δικά σου σχήματα όλα αυτά…

Δεν έχει σημασία που οι φωνές στο δίσκο (όλες γυναίκες οι καλεσμένες, η δική του φωνή αντιμετωπίζεται ως regular) σε ανατριχιάζουν με την σκανδιναβική ευγονία τους. Δεν έχει σημασία που η Lykke Li μοιάζει με ρεαλιστική Σταχτομπούτα στο υπέροχο “Until We Bleed”, δεν παίζει κανένα ρόλο που η Robyn ακούγεται σαν ναζιάρικο goblin στο εύθραυστο “With Every Heartbeat”. Δεν το κάνεις θέμα που η Titiyo (η πάλαι ποτέ acid jazz μούσα, νυν underground star, αδερφή της Neneh Cherry) τραγουδάει σαν σοροπιαστή italo disco ενζενί το “Longing For Lullabies”.  Δεν είναι κεντρικό ζήτημα το ότι η Marit Bergman τραγουδάει σαν πρωτόβγαλτη στη Eurovision, ταλεντάρα το “3 AM”, ούτε το ότι η Linda Sundbland κάνει σκόνη τις ρετρό αναμνήσεις των Space (θυμάστε το “Carry On, Turn Me On” και το “Magic Fly”;) στο εξαιρετικό “History”… Αν μάλιστα είχε δεχτεί και η Cyndi Lauper να συμπεριληφθεί το κομμάτι που της έγραψε με τίτλο “Lay Me Down” (αυτό που μπήκε στο περσινό νόστιμο album της “Brikng Her To The Brink”) δεν το ξέντυνε από τους στίχους να το ονομάσει “Thank You For Nothing”, ένα από τα πιο ανατριχιαστικά electro αριστουργήματα που άκουσα μέσα στη δεκαετία.

Aυτό που έχει σημασία πραγματικά είναι ένα cheesy tagline εδώ θα μπορούσε να είναι το “ο Kleerup δημιουργεί μια electro disco ως νέο alternative rock“. Συμβολικά, έτσι; Διότι κυριολεκτικά, το ντεμπούτο album του περιέχει όλα εκείνα που θα έκαναν έναν παραδοσιακό φετιχιστή του τάστου – rock fan να ξεράσει κανονικά… Synths μόνο, τακτοποιημένες μινιμαλιστικές μελωδίες, στιλ σε απαλές ευθείες επιφάνειες, μουσικός διάκοσμος γεμάτες πλάτες από παχιά, υπερβατικά keyboards.

Να φάνε σκατά οι κιθάρες: αν η τολμηρότητα του rock περνάει από τα πλήκτρα ενός τύπου που στο εξώφυλλό του μοιάζει με νταγκλαρισμένο Nick Cave και στο περιεχόμενό του ακούγεται σαν Giorgio Moroder σε πτήση πάνω από την βόρεια Ευρώπη, να πάνε να χεστούν οι κιθάρες, αλήθεια…