Bat For Polly

Bat For Lashes
Two Suns
(Parlophone)

Polly Scattergood
Polly Scattergood
(Mute)

Νευρωτικές και ανήσυχες. Ιδιόρρυθμες και απρόβλεπτες. Τα σύγχρονα κορίτσια της βρετανικής τραγουδοποιίας έχουν προτεραιότητες άβολες. Σαν να μη χωράνε στα ρούχα τους, σαν να τους φταίει το σύμπαν που κινείται γύρω τους. Individuals και indie-viduals. Καλωδιωμένες με τους σκελετούς στην ντουλάπα τους. Ένα βήμα μετά από όλα όσα η γυναικεία φύση τους, καλεί να κάνουν. Με κομμένους τους κάβους. Και λυμένες τις αρθρώσεις. Παραληρούν στο πιάνο, κλαίνε στα τάστα, μπουκώνουν τα μικρόφωνα με λυγμούς και σαγηνευτικούς βρηχυθμούς. Παράτολμους.

Μέσα στην διαφορετικότητά τους (αυστηρή και οχυρωμένη διαφορετικότητα που δεν παραχωρούν σε κανέναν) η Natasha Khan και η Polly Scattergood έχουν πολλά κοινά. Γράφουν ανορθόδοξα. Αγαπούν τις ίδιες μούσες. Χρησιμοποιούν τα αγόρια για διάκοσμο. Ακούνε στο i-pod, εναλλάξ το “Never Forever” της Kate Bush και το “From The Choirgirl Hotel” της Tori Amos. Ρολλάρουν τις πρόζες τους και τις επιβάλλουν για τραγούδια.

Η μία θέλει να λέγεται Νυχτερίδα Για Μαστίγια. Η άλλη λέγεται Πόλυ Σκορπόκαλη. Spooky…

Αφηγούνται ιστορίες αγχωμένες και αγχωτικές. Τις ακούς με ένα συναισθηματικό σασπένς μέσα σου. Νιώθεις ότι τις έχεις στην απόχη σου, αλλά είναι φευγάτες. Εγκεφαλικές και αυθαίρετες μαζί. Sexy και ευνουχιστικές ταυτόχρονα. Θέλει τόλμη να ακούσεις το “Two Suns” της Natasha και το “Polly Scattergood” της Polly. Σε βάζουν σε μια πιρόγα, η μια τραβάει το αριστερό κουπί και η άλλη το δεξί. Σε πλέουν στο ποτάμι και δε νιάζονται αν τα αγκάθια από τα κλαριά που προεξέχουν στις όχθες σου γδέρνουν μαλλιά, μούρη και ώμους. Και σε γδύνουν κι από πάνω. Σου συμπεριφέρονται σαν νεράιδες από τη μία -τρυφερά και στοργικά- και σαν λαφιασμένες νύμφες από την άλλη – ξεζουμιστικά και λαίμαργα.

Τα επικίνδυνα κορίτσια, επικίνδυνα φέρονται.

Η Natasha τραγουδάει τα νυχτερινά, τελετουργικά και αργόσυρτα ματζούνια της πιο γλυκά και φιλικά. Πιο σιγανά από,τι στο βραβευμένο ντεμπούτο της “Fur And Gold”.  Αφήνει τις εντάσεις της να σιγοβράζουν στο καζάνι της Μεγάλης Νυχτερινής Μουσικής. Μπερδεύει το sex appeal της δημιουργικά με τις αναθυμιάσεις από καμμένο ευκάλυπτο και κέδρο. Παγανιστική ιέρεια ξεστομίζει χρησμούς που ομαδοποιεί σε τίτλους όπως “Moon And Moon”, “Pearl’s Dream”, “Siren Song”, “Two Planets”. Καλεί τον σοφό, καμμένο γέροντα Scott Walker σε μια γύρα γύρω από τη φωτιά, στο “Βig Sleep”. Μαζί θρηνούν το θάνατο αβάσταχτα. Η Natasha παίζει συνεχώς με τις δυαδικότητες και την έννοια της ζυγαριάς. Σε βάζει στο concept της ως σιωπηλό παρατηρητή. Σε θέλει αφοσιωμένο κομπάρσο. Kαι δίνει μαθήματα ουσίας στις κάθε Cocorosie αυτού του κόσμου (πρέπει να έχουμε λόγο για να φοράμε χρυσόσκονες και φτερά, σαν να τους λέει)…

Η Polly φτιάχνει τραγούδια με γρατζουνισμένο drive. Νιώθεις να τρέχει στις προσωπικές πορείες της ταλαιπωρημένη και ψιλοτσακισμένη. Συνεχίζει όμως να προχωρά στην τροχιά της, δεν εγκαταλείπει μέχρι να ολοκληρώσει σε κάθε τραγούδι αυτά που την καίνε να πει. Ερμηνεύει σαν να έχει μόνιμα μια πίεση στο σβέρκο της, σαν μια παλάμη να τη σπρώχνει μόνιμα. Ξεκινάει πάντα υποβλητικά, στο δρόμο τα παίρνει και συνήθως καταλήγει σε επικές εξαντλήσεις της ανάσας της. Η Polly σε αγχώνει οριακά όταν τραγουδάει. Θες να της δώσεις ένα ποτήρι νερό, να την πείσεις να αράξει λίγο. Ανησυχεί συνέχεια και βάζει τη μπάντα από πίσω να κεντάει μακριά κρεσέντα, επικών προδιαγραφών στην ενορχήστρωση. Ώρες ώρες μοιάζει με εγκατελειμένο κορίτσι στη μέση του πουθενά που σέρνει τους λυγμούς της στην άσφαλτο. Άλλες σαν να την καλούν οι Killers σε οργασμιακό jamming. Συνήθως όμως μοιάζει με την Tori σε υποτροφία. Κάτι το “Poem Song” κάτι το “Please Don’t Touch” σού δίνουν μια ένδειξη του γιατί ο Daniel Miller λύσσαξε μαζί της και την εξασφάλισε για τη Mute. Αλλά πάλι…

Τώρα σου αρέσουν αυτά τα δισκάκια;

Όχι. Δε σου αρέσουν. Σε στενοχωρούν. Ο δείκτης του entertainment value τους είναι σπασμένος. Τον έσπασαν επίτηδες να μη μετράει. Δεν τις νιάζει να μετρούν την προσφορά τους, τις νιάζει να μετρούν την αυτοέκφρασή τους. Θέλουν απλά να τα πουν. Σου ρίχνουν αγκίστρια μέσα στα δισκάκια ότι κάτι θα πάθεις… Χτίζουν τις κεντρικές ιδέες τους μεγαλειωδώς αλλά στην ουσία δεν τις νιάζει να σε ανεβάσουν στο βαγόνι τους. Τις νιάζει και τις δύο να ανέβεις στην πιρόγα και να γδαρθείς από τα κλαριά.

Δεν είναι κακές όμως. Το νιώθεις. Απλά είναι φτιαγμένες έτσι.