Album of the week ending 31.01.09

Empire Of The Sun
Walking On A Dream
(EMI)

Ok, οι τύποι αυτοί προέρχονται από τη φυλή μου. Τη φυλή των ανθρώπων που δεν παίρνουν τίποτα στα σοβαρά. Αντιμετωπίζουν τα πάντα με την δέουσα περιπετειώδη διάθεση. Οι Empire Of The Sun έχουν πλάκα και μέσα από αυτήν μόνο βρίσκουν τις σοβαρές διαστάσεις τους.

Ο Luke Steele (από τους Sleepy Jackson) και ο Nick Littlemore (από τους Pnau) συναντήθηκαν στο Sydney της Αυστραλίας και παρότι τα σχήματά τους απέχουν πολιτιστικά, με ένα γερό χάσμα μεταξύ τους, αποφάσισαν ότι, όσον αφορά στη μεταξύ τους χημεία, είναι περισσότερα αυτά που τους δένουν από αυτά που τους χωρίζουν. H δύναμη του ντουέτου έχει μια πολύ μεγαλύτερη ισχύ, όταν μιλάμε για καινοτομίες, για συνεργασίες που προχωρούν τα πράγματα μπροστά. Το ντουέτο παράγει μια δυναμική λόγω αυτού του αλληλεπιδραστικού στοιχείου μεταξύ δύο -μόνο- ανθρώπων που δημιουργεί πάντα μια μεγαλύτερη γονιμότητα από την σύνηθη της τετραμελούς (και άνω) μπάντας… Η μουσική ιστορία, αυτό καταδεικνύει, είτε πρόκειται για καλλιτεχνικά, ολοκληρωμένα ντουέτα, όπως οι Simon & Garfunkel, οι Hall & Oates και οι Pet Shop Boys, είτε για συνθετικές δυάδες όπως οι John Lennon και ο Paul McCartney, ο Elton John και ο Bernie Taupin, ο Burt Bacharach και ο Hal David, ο Nile Rodgers και ο Bernard Edwards. Κοφτά, διττά. 

Μόνο ντουέτο θα μπορούσε να έχει δημιουργήσει αυτό το album. Διαθέτει κάτι απόλυτα διττό και διπολικό στα σπλάχνα του. Έχει εκείνη τη στόφα ενός διαλόγου ανάμεσα σε δύο μουσικούς, όχι λεκτικού διαλόγου (μην υπερτιμάμε την νόηση) αλλά ψυχικού, ενστικτώδους, μυστηριακού και χημικού. Υπάρχει μια κρυστάλλινη, ξεκάθαρη ησυχία εδώ, μια διαύγεια στις προθέσεις, ένας διπλός συντονισμός μπροστά σε μια πρόκληση. Οι δύο τους σαν να συμφώνησαν ότι “θέλουν επιτέλους να γράψουν τραγούδια γιατί θέλουν να ξαναρχίσουν να ακούνε τραγούδια στο ραδιόφωνο”. Τραγούδια.

Τραγούδια τραγουδένια, ρε. Αυτά που τα γαμωσιγοτραγουδάς παντού και νιώθεις ωραία. Απλά.

Το “Walking On A Dream” είναι απολαυστικό album απ’ όπου και να το κοιτάξει – ακούσει κανείς. Μοιάζει με μια γιορτή των ανθρώπων στη γη. Δοξάζει τη σχέση του γένους μας με το περιβάλλον (όχι με την στενή, οικολογική – ακτιβιστική έννοιά του, απαραίτητα): κοιτάξτε στο εξώφυλλο του album τους: ντυμένοι με ρούχα εποχής αποικιοκρατίας, αλλά βαμμένοι σαν Ναβάχο, ποζάρουν μπροστά από μια νυχτερινή σύνθεση, με τίγρεις, ελέφαντες, φουτουριστικά κτιριακά μπλοκ, μιναρέδες, ελέφαντες και πειρατικά πλοία, σε μια πληθωρική αισθητική που παραπέμπει σε μακέτα εφηβικής διαστημικής περιπέτειας τύπου “Stargate”.

Οι Empire Of The Sun αναζητούν τη χαμένη φαντασμαγορία της pop και βουτούν σε ένα κολλάζ προσωπικών αναμνήσεών τους για να συνθέσουν τη δική τους φωνή. Όσο σπουδαίο ρόλο παίζει στην αισθητική τους, ο κινηματογράφος (βαφτίστηκαν από την ομώνυμη ταινία του Spielberg του 1987 και γύρισαν το clip του “Walking On A Dream” στη Σαγκάη όπου γυρίστηκε και η ταινία, ενώ μνημονεύουν όπου σταθούν και όπου βρεθούν το “Holy Mountain” του Alejandro Jodorowsky του 1973 ως καταλυτική αναφορά τους) άλλο τόσο παίζουν και οι αγαπημένες μουσικές τους πάνω στις οποίες πάτησαν ευλαβικά και ακομπλεξάριστα. Οι νεορομαντικοί των πρώτων 80′s, η electro pop, η ήπια euro-disco, αλλά και η νέα αστική ψυχεδέλεια της Νέας Υόρκης, η αμερικανική pop των τραγουδοποιών των 70′s… Το χαρμάνι τους είναι εξαιρετικά φτιαγμένο και δοσμένο με την ισορροπία εκείνη που χωρίζει το αφελές από το ανέμελο.

Και παρανομαστής στη δουλειά τους είναι τα τραγανά, καλοφτιαγμένα τραγούδια, με ένδοξα κουπλέ και ευανάγνωστα κολλητικά ρεφρέν: ακούστε ας πούμε τα δύο singles τους “Walking On A Dream” και “We Are The People” αλλά και το “Standing On The Shore” είναι διαχρονικά διαμαντάκια της pop – αισιόδοξα, ηλιόλουστα και θετικά, παιανίζουν μνήμες από Classix Nouveaux και Gary Numan, σαν να μην τρέχει τίποτα. Στο “Swordfish Hotkiss Night” νομίζεις ότι βρίσκεσαι στα studios της Paisley Park το 1986, όταν ο Prince ηχογραφούσε το “Sign O’ The Times” και στο “Delta Bay” νομίζεις ότι ακούς ένα παραλειπόμενο από το “Drums & Wires” των XTC, σε διασκευή από Flaming Lips… Το οργανικό “Country” νομίζεις ότι έχει ξεπηδήσει από το “Tusk” των Fleetwood Mac (!!!) αλλά σε πιο ambient μορφή και ακόμα και όταν σου φαίνονται να βαριούνται κάπως, όπως στο “World” νιώθεις ότι το αποτέλεσμα παραμένει ευπρόσωπο και ιδιαίτερο. Το “Tiger By My Side” από την άλλη νομίζεις ότι είναι μια τομή Fad Gadget και John Maus χωρίς τα ζόρια όμως… και το σχετικά μέτριο “Without you” που κλείνει το δίσκο είναι σαν b-side του Paul Young εποχής “No Parlez”! Όλα αυτά όμως με μια πολύ σημερινή προσέγγιση, τόσο μοντέρνα και βουτηγμένη στην εποχή της που δεν θα μπορούσε να ανήκει σε άλλο χρονικό πλαίσιο.

Ο Luke Steele τραγουδάει έρρινα με έναν τρόπο θεατρικό (ξεχάστε τους τύπους της διπλανής πόρτας εδώ) και συνοδεύεται πάντα από αρμονικά βοηθητικά φωνητικά που κάνουν τη διαφορά. Το στιλ στους Empire Of The Sun δεν γίνεται ποτέ δυνάστης πάνω στο περιεχόμενο. Για αυτό ακριβώς νιώθεις ότι έχεις όλη την πολυτέλεια να το απολαύσεις.