Ο λόξυγγας των ποδιών

Η άσφαλτος μεταλάσσεται σε ταρτάν. @ Ο σταθμός του τρένου σε πλατώ για γύρισμα ενός clip. @ Οι άνθρωποι -άσχημοι, βιαστικοί και με κατεβασμένα κεφάλια ή νόστιμοι, χαλαροί, χαζεύοντες, γίνονται οι ρόλοι σε μια χορογραφία. @ Το μυαλό μου σκηνοθετεί αυθαίρετα. @ Ερήμην μου. @ Ακούω το “Fangela” των Here We Go Magic. @ Είναι το πιο ευοίωνο, αστραφτερό, αθώο, αέρινο, ευφυές και αφελές ταυτόχρονα, walking song της τελευταίας εσοδείας. @ Έχω δικαίωμα μόνο για ένα γύρισμα σήμερα στο πλατώ. @ Δεν σηκώνει δεύτερο take. @ Οι άνθρωποι γύρω μου… οι άσχημοι και οι όμορφοι και όλοι, συντονίζουν το βήμα τους σε αυτό το ρυθμικό λόξυγγα των τριών μπρουκλινέζων. @ Όλοι κινούνται σε αυτό το τέμπο. @ Ξαφνικά, στο ρεφρέν, μετά την λέξη “Fangela” και μετά το στίχο “Look At Me”, ο λόξυγγας των ποδιών των όμορφων και άσχημων ανθρώπων γύρω μου, κάνει ένα τσαλίμι, σαν να σκοντάφτει. @ Και ύστερα συνεχίζει. @ Η ματιά μου κάνει αργό fade out στον τύπο που γυρνάει από το περίπτερο, αφού έχει πάρει τσιγάρα, πάντα με τον λόξυγγα των ποδιών παρόντα. @ Μετά, fade in στις πόρτες του τρένου που κλείνουν. @ Πιάνουν το πλεκτό κασκόλ μιας φοιτήτριας στο βροντερό κλείσιμό τους. @ Η κίνηση του τρένου συνοδεύει το “Fangela” μέχρι να τελειώσει γενναιόδωρα. @ Ξανά fade out –  Έτοιμο το clip. @ Keep walking. @ Keep hiccup-ing.