Album of the week ending 31.01.09

Empire Of The Sun
Walking On A Dream
(EMI)

Ok, οι τύποι αυτοί προέρχονται από τη φυλή μου. Τη φυλή των ανθρώπων που δεν παίρνουν τίποτα στα σοβαρά. Αντιμετωπίζουν τα πάντα με την δέουσα περιπετειώδη διάθεση. Οι Empire Of The Sun έχουν πλάκα και μέσα από αυτήν μόνο βρίσκουν τις σοβαρές διαστάσεις τους.

Ο Luke Steele (από τους Sleepy Jackson) και ο Nick Littlemore (από τους Pnau) συναντήθηκαν στο Sydney της Αυστραλίας και παρότι τα σχήματά τους απέχουν πολιτιστικά, με ένα γερό χάσμα μεταξύ τους, αποφάσισαν ότι, όσον αφορά στη μεταξύ τους χημεία, είναι περισσότερα αυτά που τους δένουν από αυτά που τους χωρίζουν. H δύναμη του ντουέτου έχει μια πολύ μεγαλύτερη ισχύ, όταν μιλάμε για καινοτομίες, για συνεργασίες που προχωρούν τα πράγματα μπροστά. Το ντουέτο παράγει μια δυναμική λόγω αυτού του αλληλεπιδραστικού στοιχείου μεταξύ δύο -μόνο- ανθρώπων που δημιουργεί πάντα μια μεγαλύτερη γονιμότητα από την σύνηθη της τετραμελούς (και άνω) μπάντας… Η μουσική ιστορία, αυτό καταδεικνύει, είτε πρόκειται για καλλιτεχνικά, ολοκληρωμένα ντουέτα, όπως οι Simon & Garfunkel, οι Hall & Oates και οι Pet Shop Boys, είτε για συνθετικές δυάδες όπως οι John Lennon και ο Paul McCartney, ο Elton John και ο Bernie Taupin, ο Burt Bacharach και ο Hal David, ο Nile Rodgers και ο Bernard Edwards. Κοφτά, διττά. 

Μόνο ντουέτο θα μπορούσε να έχει δημιουργήσει αυτό το album. Διαθέτει κάτι απόλυτα διττό και διπολικό στα σπλάχνα του. Έχει εκείνη τη στόφα ενός διαλόγου ανάμεσα σε δύο μουσικούς, όχι λεκτικού διαλόγου (μην υπερτιμάμε την νόηση) αλλά ψυχικού, ενστικτώδους, μυστηριακού και χημικού. Υπάρχει μια κρυστάλλινη, ξεκάθαρη ησυχία εδώ, μια διαύγεια στις προθέσεις, ένας διπλός συντονισμός μπροστά σε μια πρόκληση. Οι δύο τους σαν να συμφώνησαν ότι “θέλουν επιτέλους να γράψουν τραγούδια γιατί θέλουν να ξαναρχίσουν να ακούνε τραγούδια στο ραδιόφωνο”. Τραγούδια.

Τραγούδια τραγουδένια, ρε. Αυτά που τα γαμωσιγοτραγουδάς παντού και νιώθεις ωραία. Απλά.

Το “Walking On A Dream” είναι απολαυστικό album απ’ όπου και να το κοιτάξει – ακούσει κανείς. Μοιάζει με μια γιορτή των ανθρώπων στη γη. Δοξάζει τη σχέση του γένους μας με το περιβάλλον (όχι με την στενή, οικολογική – ακτιβιστική έννοιά του, απαραίτητα): κοιτάξτε στο εξώφυλλο του album τους: ντυμένοι με ρούχα εποχής αποικιοκρατίας, αλλά βαμμένοι σαν Ναβάχο, ποζάρουν μπροστά από μια νυχτερινή σύνθεση, με τίγρεις, ελέφαντες, φουτουριστικά κτιριακά μπλοκ, μιναρέδες, ελέφαντες και πειρατικά πλοία, σε μια πληθωρική αισθητική που παραπέμπει σε μακέτα εφηβικής διαστημικής περιπέτειας τύπου “Stargate”.

Οι Empire Of The Sun αναζητούν τη χαμένη φαντασμαγορία της pop και βουτούν σε ένα κολλάζ προσωπικών αναμνήσεών τους για να συνθέσουν τη δική τους φωνή. Όσο σπουδαίο ρόλο παίζει στην αισθητική τους, ο κινηματογράφος (βαφτίστηκαν από την ομώνυμη ταινία του Spielberg του 1987 και γύρισαν το clip του “Walking On A Dream” στη Σαγκάη όπου γυρίστηκε και η ταινία, ενώ μνημονεύουν όπου σταθούν και όπου βρεθούν το “Holy Mountain” του Alejandro Jodorowsky του 1973 ως καταλυτική αναφορά τους) άλλο τόσο παίζουν και οι αγαπημένες μουσικές τους πάνω στις οποίες πάτησαν ευλαβικά και ακομπλεξάριστα. Οι νεορομαντικοί των πρώτων 80′s, η electro pop, η ήπια euro-disco, αλλά και η νέα αστική ψυχεδέλεια της Νέας Υόρκης, η αμερικανική pop των τραγουδοποιών των 70′s… Το χαρμάνι τους είναι εξαιρετικά φτιαγμένο και δοσμένο με την ισορροπία εκείνη που χωρίζει το αφελές από το ανέμελο.

Και παρανομαστής στη δουλειά τους είναι τα τραγανά, καλοφτιαγμένα τραγούδια, με ένδοξα κουπλέ και ευανάγνωστα κολλητικά ρεφρέν: ακούστε ας πούμε τα δύο singles τους “Walking On A Dream” και “We Are The People” αλλά και το “Standing On The Shore” είναι διαχρονικά διαμαντάκια της pop – αισιόδοξα, ηλιόλουστα και θετικά, παιανίζουν μνήμες από Classix Nouveaux και Gary Numan, σαν να μην τρέχει τίποτα. Στο “Swordfish Hotkiss Night” νομίζεις ότι βρίσκεσαι στα studios της Paisley Park το 1986, όταν ο Prince ηχογραφούσε το “Sign O’ The Times” και στο “Delta Bay” νομίζεις ότι ακούς ένα παραλειπόμενο από το “Drums & Wires” των XTC, σε διασκευή από Flaming Lips… Το οργανικό “Country” νομίζεις ότι έχει ξεπηδήσει από το “Tusk” των Fleetwood Mac (!!!) αλλά σε πιο ambient μορφή και ακόμα και όταν σου φαίνονται να βαριούνται κάπως, όπως στο “World” νιώθεις ότι το αποτέλεσμα παραμένει ευπρόσωπο και ιδιαίτερο. Το “Tiger By My Side” από την άλλη νομίζεις ότι είναι μια τομή Fad Gadget και John Maus χωρίς τα ζόρια όμως… και το σχετικά μέτριο “Without you” που κλείνει το δίσκο είναι σαν b-side του Paul Young εποχής “No Parlez”! Όλα αυτά όμως με μια πολύ σημερινή προσέγγιση, τόσο μοντέρνα και βουτηγμένη στην εποχή της που δεν θα μπορούσε να ανήκει σε άλλο χρονικό πλαίσιο.

Ο Luke Steele τραγουδάει έρρινα με έναν τρόπο θεατρικό (ξεχάστε τους τύπους της διπλανής πόρτας εδώ) και συνοδεύεται πάντα από αρμονικά βοηθητικά φωνητικά που κάνουν τη διαφορά. Το στιλ στους Empire Of The Sun δεν γίνεται ποτέ δυνάστης πάνω στο περιεχόμενο. Για αυτό ακριβώς νιώθεις ότι έχεις όλη την πολυτέλεια να το απολαύσεις.

 

Ο λόξυγγας των ποδιών

Η άσφαλτος μεταλάσσεται σε ταρτάν. @ Ο σταθμός του τρένου σε πλατώ για γύρισμα ενός clip. @ Οι άνθρωποι -άσχημοι, βιαστικοί και με κατεβασμένα κεφάλια ή νόστιμοι, χαλαροί, χαζεύοντες, γίνονται οι ρόλοι σε μια χορογραφία. @ Το μυαλό μου σκηνοθετεί αυθαίρετα. @ Ερήμην μου. @ Ακούω το “Fangela” των Here We Go Magic. @ Είναι το πιο ευοίωνο, αστραφτερό, αθώο, αέρινο, ευφυές και αφελές ταυτόχρονα, walking song της τελευταίας εσοδείας. @ Έχω δικαίωμα μόνο για ένα γύρισμα σήμερα στο πλατώ. @ Δεν σηκώνει δεύτερο take. @ Οι άνθρωποι γύρω μου… οι άσχημοι και οι όμορφοι και όλοι, συντονίζουν το βήμα τους σε αυτό το ρυθμικό λόξυγγα των τριών μπρουκλινέζων. @ Όλοι κινούνται σε αυτό το τέμπο. @ Ξαφνικά, στο ρεφρέν, μετά την λέξη “Fangela” και μετά το στίχο “Look At Me”, ο λόξυγγας των ποδιών των όμορφων και άσχημων ανθρώπων γύρω μου, κάνει ένα τσαλίμι, σαν να σκοντάφτει. @ Και ύστερα συνεχίζει. @ Η ματιά μου κάνει αργό fade out στον τύπο που γυρνάει από το περίπτερο, αφού έχει πάρει τσιγάρα, πάντα με τον λόξυγγα των ποδιών παρόντα. @ Μετά, fade in στις πόρτες του τρένου που κλείνουν. @ Πιάνουν το πλεκτό κασκόλ μιας φοιτήτριας στο βροντερό κλείσιμό τους. @ Η κίνηση του τρένου συνοδεύει το “Fangela” μέχρι να τελειώσει γενναιόδωρα. @ Ξανά fade out –  Έτοιμο το clip. @ Keep walking. @ Keep hiccup-ing.

En Hand I Himlen

Το πιο φρέσκο, το πιο πολυαναμενόμενο album για το All Gone του πρώτου τριμήνου του ’09 είναι αυτό του ασυναίσθητα νεορομαντικού Σουηδού Jonathan Johansson. Το single του “En Hand I Himlen” είναι ένα από τα αριστουργήματα των 00′s. Όπως και αν ακούγεται το album του όμως, δεν έχει σημασία, ιδιαίτερη. Ήδη το συγκεκριμένο τραγούδι ερμηνευμένο σε άπταιστη γλώσσα των Vikings της Στοκχόλμης έχει βρει τη θέση του στην μουσική κοσμηματοθήκη μου: γεννάει όλα εκείνα τα συναισθήματα που είναι πρακτικά δύσκολο να επικοινωνηθούν με λεκτικούς κώδικες. Ένα μπαράζ από εικόνες, διαθέσεις και αυθαίρετες μνήμες που σκάνε χωρίς να σε ρωτήσουν. Το b-side του single, “Innan Vi Faller” δεν είναι σπουδαίο και για αυτό ελπίζω, να μην είναι ενδεικτικό και του album. Ακούστε στο repeat, παρακαλώ το “En Hand I Himlen”. Υπάρχει ένα σύμπαν συναισθημάτων εκεί.

Album of the week ending 24.01.09

Bruce Springsteen
Working On A Dream
(Columbia)

Είναι συγκινητικό, όπως και αν το δεις: ο Boss, μετά από τριάντα πέντε χρόνια καριέρας, από τότε που ξεκίνησε ως παρίας του New Jersey να “δουλεύει ένα όνειρό του”, φτάνει στο παρών με μια φρέσκια Χρυσή Σφαίρα στο τσεπάκι για το θέμα της ταινίας του Aronofsky, “Wrestler” και ίσως ένα δεύτερο Oscar. Το 2009 τον βρίσκει ξανά να δουλεύει ένα όνειρό του… Στην διαδρομή αυτή ταξίδεψε στο γαλαξία, έγινε πρώτο όνομα που τραγούδησε στις γιορτές για την ανάληψη της αμερικανικής προεδρίας από τον Barrack Obama, αδιαφιλονίκητος εκφραστής του αμερικανικού ονείρου, πούλησε εκατόν είκοσι εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, κέρδισε ένα Oscar, δύο Χρυσές Σφαίρες και δεκαοκτώ Grammy, μέχρι και πλανήτης ονομάστηκε με το όνομά του προς τιμήν του, ο 23990 που ανακαλύφθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου το 1999 από τον I.P. Griffin στο Auckland της Νέας Ζηλανδίας!   

Και γυρίζοντας για το δέκατο album του, τι αποφάσισε να κάνει;

Μα, να “δουλέψει πάνω σε ένα όνειρο” που έχει!…

Είναι πραγματικά συγκινητικό, όπως και αν το δεις: ο Bruce σήμερα, έχει την ίδια -ελαφρώς πιο βαριά αλλά την ίδια- φωνή, αυτή που βγαίνει μέσα από ένα στόμα με κολλημένες τις άνω και κάτω οδοντοστοιχίες του. Όπως πάντα. Έχει σταθερά την E Street Band στο πλευρό του, έστω, χωρίς τον Danny Federici, τον οργανίστα του που πέθανε πέρσι την άνοιξη από μελάνωμα. Χρησιμοποιεί όμως το γιο του, Jason. Συνεχίζει να γράφει τραγούδια, για μεγάλους εθνικούς δρόμους (ο όρος heartland rock για αυτόν έχει γεννηθεί), για ψυχές που καίγονται σε μυθώδεις πυρκαγιές, για τους πληβείους της εργατικής τάξης (εστιάζοντας πάντα στην δραματική καθημερινότητα ενός από αυτούς, κάθε φορά), για μικρές κωμοπόλεις – πατρίδες που δεν ξεριζώνονται από τις καρδιές των πολιτών στις απρόσωπες μεγαλουπόλεις, για κορίτσια με εβαζέ φουστάνια και αγόρια με τρύπια jeans που αδημονούν. Γράφει για αγνά, πρωτόφαντα συναισθήματα, για τα τοπία της επαρχίας, για τους στύλους του ηλεκτρικού ρεύματος στις λεωφόρους και για τους ίσκιους των αιωνόβιων δέντρων σε πλατείες. Ο Bruce γράφει για την ζωή της Αμερικής, μετατρέποντας τα καθημερινά γεγονότα σε ιστορικά δράματα. Ένας έρωτας – πύραυλος ενός πιτσιρικά στο Missouri, στο σύμπαν του Αφεντικού, γίνεται ιστορική σπουδαιότητα.

Λαϊκότητα. Αυτό δεν έχασε ποτέ ο Bruce Springsteen (και δεν προβλέπεται να χάσει μέχρι και το τέλος της καριέρας του, εκτός αν πάθει καμία γερή άνοια). Σε αυτό βασίζει, χρόνια τώρα, την κλασική, στιβαρή παρουσία του, ένα μοναδικά ισορροπημένο μείγμα χαμόγελου και αυστηρότητας που κάνει όλους τους μοντέρνους αλλά και παλιότερους ανταγωνιστές του (τον Tom Petty, τον John Cougar αλλά και τον Neil Young) να μοιάζουν άνισοι μπροστά του παρουσιάζοντας τεθλασμένες ποιοτικά πορείες στη δισκογραφία τους. Όχι ότι ο Boss είναι αμέμπτου καλλιτεχνικής ηθικής: και αυτός έχει κάνει στραβοπατήματα (ειδικά σε κάποιες κρίσεις του που έβλεπε μόνο το folk παρελθόν μπροστά του) και αυτός έχει διεκδικήσει… πετυχημένα το δικαίωμα στην πλήξη (θυμάστε το “Lucky Town”;) και αυτός έχει φτιάξει τραγούδια πιο “μασημένα” και “καβατζολάγνα” από τον πιο συντηρητικό ροκά που τυχαίνει να ξέρετε.

Ωστόσο, όσο και αν στα 00′s έχει κερδίσει την συμβατική αποδοχή με τα έργα του (η τριλογία του “Rising”, “Devils And Dust” και “Magic” αγαπήθηκε αρκούντως από την κριτική περισσότερο ως θαυμασμός στην συνέπεια της φλέβας του παρά ως συναρπαστικά αριστουργήματα), τα χρώματά του δεν έγιναν ξανά έντονα παρά μόνο φέτος, με το “Working On A Dream” ξανά σε μία απλουστευμένη αλλά τραγανή, στακάτη και ξεκάθαρη παραγωγή του Brendan O’ Brien. Ηλεκτρικός, προσανατολισμένος σε αυτό το πιστό, αφοσιωμένο στις αξίες του rock αλλά με pop διάθεση (στα πενήντα εννιά χρόνια του!) ο Springsteen του “νεοδουλεμένου ονείρου του” ακούγεται συγκινητικά κανονικός, ακμαίος, καβλωμένος να φτιάξει έναν ακόμα επαρχιώτη χαρακτήρα που ασφυκτιά από την καθημερινότητά του, να τραγουδήσει τους πόνους ενός τυπά στην διπλανή πόρτα που τραβάει το δικό του ζόρι ή να ρολλάρει ενστικτωδώς σαν θιγμένος rocker που αναζητά απλά μια αυτοεπιβεβαίωση.

Να δουλέψει τέλος πάντων πάνω σε ένα όνειρο που του φάνηκε υποσχόμενο…

Δεν είναι σπουδαία τα τραγούδια που φτιάχνει πλέον, ο Bruce. Δεν είναι αποκαλυπτικά. Είναι όμως βαθύτατα αληθινά με μια ειλικρίνεια φαινομενικών διαστάσεων. Όταν λέει ότι “είναι ερωτευμένος με την βασίλισσα του super market” το εννοεί – πραγματικά φλέγεται από την μυθολογία της καθημερινότητας. Όταν λέει “άσε με να σου δείξω τι μπορεί να κάνει η αγάπη”, πραγματικά το λέει η καρδιά του, ότι κάποιον θα πείσει. Όταν τραγουδάει αυτό το γραφικό blues roll στο “Good Eye” δεν νιώθει ότι κάνει πλάκα και όταν κιθαρωδεί, σκιρτάει, όπως στο “Last Carnival”. Και βέβαια όταν αποφασίσει να γράψει σπουδαία, το κάνει επίσης (“Outlaw Pete”, “Wrestler”) ή όταν νιώσει την αναλαμπή, να φτιάξει ένα αδιαφιλονίκητο μικρό αριστούργημα, όπως το “Life Itself”.

Τον αγαπάω τον Bruce με αυτή την σταθερή, βαθιά αγάπη που κάποιες φορές σε κάνει να βαριέσαι αλλά στις δύσκολες στιγμές σηκώνει το όμορφο κεφάλι της. Και το “Working On A Dream” είναι μια πιστοποίηση ότι είναι αναλλοίωτος από το χρόνο, παρών. Μόνο και μόνο για αυτό, δηλώνω εντυπωσιασμένος.

Album of the week ending 17.01.09

Franz Ferdinand
Tonight: Franz Ferdinand
(Domino)

Το τρίτο album των γλασκωβέζων Franzies είναι η απόδειξη ότι το party στην pub με τα αλάνια, κάποια στιγμή τελειώνει, οι μπύρες σώνονται, ο dj νιώθει κάτι σουβλιές στη μέση, η μπάντα στη σκηνή παραπαίει, τα ηχεία μπουκώνουν και οι κιθάρες κάπως ξεκουρδίζονται. Τα αγόρια πάνε σπίτι τους τρεκλίζοντας και ξαφνικά την επόμενη μέρα, μετά το πρωινό ντους νιώθουν την ανάγκη να χτενίσουν τις φράτζες τους. Για πρώτη φορά, τα αλάνια θέλουν να χτενίσουν τις φράτζες τους.

Το “Tonight” είναι ένα album που μου αρέσει για τους ίδιους ακριβώς λόγους που φαντάζομαι η παραδοσιακή rock κριτική πτέρυγα θα το αφορίσει (έστω με το γάντι): οι Franz Fredinand φλερτάρουν τα αφρικανικά κρουστά, την ντάγκλα του dub, τις λούπες της electronica, τους Talking Heads, το brit funk των πρώτων 80′s, τα ρυθμικά χορευτικά κομμάτια των Rip Rig & Panic και των Pigbag, τις πειθαρχημένες κιθάρες, ακόμα και τα στανταράκια του aciiiiied. Που σημαίνει ότι οι ορδές των αγοριών στην pub, μένουν κάθιδρες και προδωμένες… Οι Franz Ferdinand περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη μπάντα, νιώθω, ότι καταναλώνονται σχεδόν αποκλειστικά από αγόρια. Ίσως διότι και οι ίδιοι οι Franzies νιώθουν την ανάγκη να παίζουν σχεδόν αποκλειστικά αγορίστικα. Χαβαλές, νιρβάνα του τάστου, το bonding του τσιτάτου – ρεφρέν: αυτές ήταν από την αρχή οι χαρακτηριστικές τους συνισταμένες. Δεν ξέφευγαν από αυτές, σχεδόν πεισματικά, στο ομώνυμο ντεμπούτο τους και στο “You Could Have It So Much Better”. Αυτό που τους έσωζε από την κανονική καγκουριά ήταν η συνέπεια στις συνθέσεις τους και μια παράδοξη πολυσχιδής ατμόσφαιρα που πάντα είχαν.

Όλα αυτά έρχονται τούμπα στο “Tonight” με το στιλάτο 50′s vintage εξώφυλλο (φωτογραφία του Soren Starbird έξω από το Barrowlands Ballroom της Γλασκώβης), ξαφνικά ο ήχος ακούγεται πιο στιλιζαρισμένος και οι ρυθμοί πιο ευανάγνωστοι. Οι επιρροές έρχονται από το νότο και από τα νησιά σε βάρος της τοπικής κληρονομιάς. Οι Franzies ανανεώνουν την γκαρνταρόμπα του brit rock ίσως επειδή στην pub απαγορεύεται πια το κάπνισμα. Ή ίσως επειδή αποφάσισαν να χτενίσουν τις φράτζες τους. Ή απλά επειδή βαρέθηκαν το γηπεδικό pogo.

Η πραγματικότητα πάντως είναι ότι κομμάτια όπως το “Lucid Dreams” (φανταστείτε τους 808 State μαζί με τον A Guy Called Gerald και τους Talking Heads σε rave στο Stonehedge – παρά τρίχα οκτώ λεπτά, έξαλλου διονυσιασμού) θα μπορούσαν να χορευτούν σε μια σύγχρονη Hacienda που σημαίνει ότι οι Franzies βγαίνουν από τα στενά των δρόμων και από τα εξώφυλλα του NME και μπαίνουν με δόξα πλέον στις πίστες και στο… Vanity Fair (για να μην ξεχνάμε και το μόνιμο αμερικανικό ζητούμενο). Τα τραγούδια τους -ευτυχώς- δεν έχουν χάσει το τσαγανό τους, ακούγονται συνεκτικά και με εκείνο το knack που κάνει το φωνακλάδικο, σκοτσέζικο στιλ, τόσο ακαταμάχητα ωραίο (“What She Came For”) αλλά αυτή τη φορά, νομίζω, ότι ο παράγοντας “κορίτσια” έχει μπει για τα καλά στην εξίσωση με έναν έμμεσο τρόπο. Ο Alex Kapranos για πρώτη φορά τραγουδάει δηλαδή, έχοντας συναίσθηση ότι αποδέκτες του είναι και τα θηλυκά… Μεγάλη η αλλαγή…

Στο “Kathrine Kiss Me” μάλιστα, νιώθεις ότι σκιρτάει… Ναι, ο δανδής της εξώστρεφης τεστοστερονούχας μαρμίτας, Alex Kapranos σκιρτάει. Τραγουδάει μια ήσυχη μελωδική βινιέτα για να κλείσει το album του και προφανώς απευθύνεται με όλη του την τρυφερότητα στην εν λόγω Kathrine, σε ένα κομμάτι που έγραψε με τόλμη για τα ερωτικά αισθήματά του. Η μελωδία ακούγεται εξαιρετική μέσα στην απλότητά της αν και φέρνει στο νου εκείνα τα χυμώδη εφηβικά σκιρτήματα των αγοριών στις πρώτες προσπάθειές τους να προσεγγίσουν με τρυφερότητα τα κορίτσια…

Αλλού, μοιάζουν με Squeeze σε πάρτι με τους Romantics (στο single “Ulysses”) αλλού με τους Kinks στα πολύ νόστιμα σορόπια τους (“Send Him Away”) αλλού με Blur σε ξεσαλωμένη φάση μετά τις διακοπές τους με το “κοπάδι” στην Ελλάδα (“Live Alone”), αλλού πάλι σαν Beatles της δεύτερης περιόδου που σφετερίζονται… εμ… τους Beatles της πρώτης περιόδου (“Twilight Omens”) και αλλού σαν απενοχοποιημένοι Gang Of Four που απολαμβάνουν την επίδρασή τους σε όλη την φάση της DFA (“No You Girls”, “Can’t Stop Feeling”). Όποιες και αν είναι όμως οι αναφορές τους, όπου και να παραπέμπει ο ήχος τους, η τελική αίσθηση από τις ακροάσεις του “Tonight” είναι ότι η μπάντα με την καθοδήγηση του παραγωγού της, Dan Carey, παίζει καλοαφομοιωμένα και με απίστευτη αίσθηση της ρεφρενάτης υπεροχής της.

Αν παρατηρήσετε, το claim to fame των Franz Fredinand έγκειται στο γεγονός ότι τα ρεφρέν τους αποτελούν στην ουσία, μερικά στα όρια του camp, βαριετέ τσιτάτα. Είναι δυνατά, επαρμένα και αρκούντως κραυγαλέα ακριβώς στο σημείο πριν γίνουν ανόητα. Δε γίνονται ποτέ. Εξασφαλίζουν έτσι και το credit του περήφανου rock της καταγωγής τους αλλά και το απαραίτητο pop στοιχείο που χρειάζεται για να περάσουν σε όλα τα ακροατήρια της γωνιακής pub αλλά και έξω από αυτήν, στα ακροατήρια της πίστας και του δρόμου.

Ακούστε πολλές φορές και άνετα το “Tonight”. Θα σας κάνει να νιώσετε με ένα δικό του, γλασκωβέζικο τρόπο, άρχοντες.

 

Album of the week ending 10.01.09

Common
Universal Mind Control
(Geffen)

Γιατί η αμερικανική κριτική ξίνισε με το νέο album του Common;
Διότι το “Universal Mind Trilogy”, το όγδοο δισκάκι του Lonnie Rashid Lynn από το Chicago δεν έχει καμία καγκουριά από αυτό το είδος που θεωρείται κραταιό και αξιοσέβαστο στο σύχρονο hip hop. Ο Common, μέλος των Soulquarians από τα μέσα των 90′s (της χαλαρής κολλεκτίβας, δηλαδή, που διαδέχτηκε κάπως τους θιασώτες της daisy age από τα τέλη των 80′s) θήτευσε στην ήπια πλευρά του rappin’ σε ένα παράλληλο μήκος κύματος με την Erykah Badu και τον ?Love. H soul είναι το θετικό πρόσημο που επιλέγει ο Common στην τέχνη του. Μέχρι σήμερα η αποδοχή της κριτικής τίμησε τo έργο του. Το “Universal Mind Control” προφανώς έδωσε το σύνθημα της αποκαθήλωσής του… Πολύ λανθασμένα. Διότι αυτό που τιμάει εδώ είναι η πιο leftfield πλευρά του σύγχρονου electro hip hop που πατάει πάντα γερά στην soul. Ένα album όμορφο, χαρούμενο, με ιδέες και τόσο glamour, όσο χρειάζεται ώστε να μην ξενίσει. Οι Αμερικανοί ξίνισαν γιατί δεν ανεμίζει κουδούνια και αλυσσίδες μάλλον.

Δηλαδή το ψυχαγωγικό hip hop μπορεί να είναι και σκεπτόμενο και ανοιχτόμυαλο;
Και βέβαια μπορεί. Αυτό επιβεβαιώνει ο Common. Απλά δεν είναι εύκολο να διαλυθεί το συμφέρον που έχει η macho πλευρά του μοντέρνου hip hop με τη βαριά και ασήκωτη εκφορά που διαθέτει. Υπάρχει μια συγκεκριμένη νοοτροπία που “πολεμάει” την θετική πλευρά του hip hop γιατί απλά… χαλάει την πιάτσα. Ο Common δεν χωράει στην αρτηριοσκληρωτική βαρβατίλα τους. Παίζει δημιουργικά με τους ρυθμούς, αναδεικνύει τα samples που επιλέγει, χρησιμοποιεί έξυπνα τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα, τραγουδάει και ραπάρει δυναμικά αλλά όχι επιθετικά, πιστεύει στην πολυμορφία και την πολυρυθμία. Το αντίθετο δηλαδή του στρατόκαβλου βαρβάτου rapper.

Και πόσο διαφέρει το στιλ του από το μέσο hip hop album που ανεβαίνει στις πρώτες θέσεις του Billboard;
Πολύ. Ακούγοντας κομμάτια τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, όσο το electro pop “Everywhere” (με την Martina Topley-Bird, τιμώμενη καλεσμένη), το “ψηφιακό” rock ‘n’roll “Make My Day” (με καλεσμένο τον Cee-Lo των Gnarls Barkley), το γαμάτο, ακαταμάχητα sexy hip house “What A World” (μαζί με τον Chester French), το εστέτ μεσόρυθμο, ελαφρώς ζαλισμένο “Punch Drunk Love” (μαζί με τον Kaynye West που θα σκότωνε να έχει ένα -έστω- τέτοιο στο τελευταίο κούφιο album του “808′s & Heartbreak”) ή το “γαλαξιακό” single “Announcement” (μαζί με τον Pharell) νιώθεις ότι ο Common γίνεται τιμητής της έγχρωμης κουλτούρας στο σύνολό της. Και όχι μόνο της στενής hip hop πλευράς της.

Μα από τη φύση του το hip hop δεν είναι μπρούτο κι επιθετικό;
Μπα… όχι. Αν ήταν έτσι, οι De La Soul, οι Tribe Called Quest και η Queen Latifah δεν θα είχαν γράψει εξίσου σπουδαία ιστορία όσο οι N.W.A., οι Stetsasonic και οι Public Enemy. Και πέραν τούτου, οι ρίμες εμπεριέχουν πράγματι “αιχμηρότητα” αλλά παίζει ρόλο η εκφορά στο rappin’ – αυτή το κάνει θετικό ή επικίνδυνο, ανάλογα. Ο Common είναι τέτοιος ριμαδόρος που αφήνει πίσω του κάθε στρουθοκαμηλίζοντα επαϊοντα που λυσσάει για την επαναστατικότητα του hip hop. Εδώ πρωτεύει η κομψότητα και ένας εστετισμός που δεν γυρνάει την πλάτη του στην λαϊκότητα. Οι καλεσμένοι του στο album μετατρέπονται σε ένα σύνολο φίλων με θετική αύρα στις κινήσεις τους. Και επιπλέον, δεν εξορίζουν την αισθητική στο πυρ το εξώτερον, ως “φλωριά”.

Γιατί θα έπρεπε να προτιμήσω τον Common από τον Kanye West ας πούμε;
Διότι στην παρούσα φάση, ο Common κατέχει σωστά τις ισορροπίες: είναι pop αλλά και γνήσιος soulman. Γράφει φιλικά τραγούδια αλλά και του δρόμου. Είναι εστέτ αλλά δεν χάνει το cool του. Είναι electro αλλά όχι kitsch. Έχει χαρά και όχι άχτι. Είναι ιδιαίτερος αλλά όχι στην κοσμάρα του. Αντιστρέψτε τα όλα και έχετε τα αντίστοιχα για τον καινούργιο Kanye.

Eίναι σπουδαίο λοιπόν το album;
Όχι. Τίποτα δεν αλλάζει μετά από αυτή την κυκλοφορία. Απλά, είναι ένα πολύ όμορφο, καλλίγραμο, καλοφτιαγμένο, ευφυές δισκάκι, μια crossover παραγωγή των Neptunes.

New Year’s Resolutions

Κέρδισα ένα φλουρί και ένα γούρι σε σχήμα σαλιγκαριού που παριστάνει το 9.

Οι Bird & The Bee (ο Greg Kurstin δηλαδή και η Inara George) από τώρα στις απογοητεύσεις της χρονιάς με το “Ray Guns Are Not Just The Future”… “Τι κάθετη πτώση! Από τους Saint Etienne στην Dido και πάλι πίσω. @ Τον Andrew Bird στο “Noble Beast” τον βαρέθηκε η ψυχή μου. Τόσο τσάι και τόση συμπάθεια πια… Ούτε σε φιλολό συνάξεις δεν θα τον ήθελαν. @ Θα τον πέταγαν από το στερεοφωνικό, ως αντι-σέξι αλλά δεν θα το έλεγαν. @ Θα έκρωζαν “ρε παιδιά, βάλτε κάτι πιο χαρούμενο” αλλά θα εννοούσαν “αυτός ούτε να μου το δει έτσι όπως τα λέει”. @ Το 2009 θα είναι μουντό, άχρωμο και εγωιστικό. @ Δεν το λέω απαραίτητα για κακό. @ Πόσο μάλλον, όταν το φλουρί γυάλισε μέσα στο δικό μου κομμάτι πίτας. @ Τέσσερα χρόνια είχα να δω φλουρί. @ Κέρδισα και ένα μεταλλικό γούρι για αυτό που σχηματίζει το νούμερο 9. @ Αν το δεις αλλιώς μοιάζει και με σαλιγκάρι. @ Ή με vertigo. @ Προσπαθώ να το θυμάμαι πού και πού για να χαίρομαι και να ξεχνάω την παντελή έλλειψη ανοχής μου πλέον, απέναντι στα πράγματα. @ Ελπίζω στη χρονιά που έρχεται να βουλώνω πιο πολύ το στόμα μου. @ Το έχω καταφέρει αρκετά ικανοποιητικά εν μέρει. @ Επίσης, ελπίζω να αρχειοθετώ συνεπέστερα τα περιοδικά μου. @ Να εφαρμόζω τακτικότερα (και χωρίς εξαιρέσεις) τον μωσαϊκό νόμο σε όλη την γκάμα των συναισθηματικών αλισβερισιών. @ Να μη χαρίζομαι άλλο – βαρέθηκα. @ Να μη χαμογελάω παραπάνω. @ Να μην σπάω τον πάγο και να συμφιλιωθώ μαζί του (για να υπάρχει, κάτι εξυπηρετεί – αφήστε τον πάγο στην ησυχία του). @ Να μην αφήνω τις γκριμάτσες μου να προδίδουν την δυσαρέσκειά μου. @ Να παίρνω παραπάνω τηλέφωνα. @ Να γράφω ιεραρχημένα. @ Να πίνω συχνότερα καφέ στο Πόλις. @ Να ξυπνάει το μυαλό μου μαζί με το σώμα μου το πρωί (και όχι να ακολουθεί μετά από εξάωρο). @ Να ανακαλύψω στην αρνητικότητα, τα αγαθά που την συντηρούν. @ Να ορκιστώ ότι αν ξανακούσω ο,τιδήποτε για ένα “καλύτερο αύριο” θα ρευτώ επιδεικτικά. @ Με κρότο. @ Να πάρω μια τριήμερη συνέντευξη από τον Jens Lekman. @ Καλή, εγωιστική μας χρονιά.