No.16. Burial. Perry Blake. Heroes.
No.16. Best Album 2007
Burial
Untrue
(Hyperdub)
Dubstep’s Banksy
Σπαρακτικό και φρενήρες. Τίμιο και ειλικρινές. Μια φωνή χωρίς πρόσωπο. Ένα πρόσωπο με φυσικό περιβάλλον τη σκια. Το δεύτερο album του Burial είναι πιο soulful από το πρώτο, έχει μια δραματική υπεραξία και μια ιδιαιτερότητα στην ατμόσφαιρά του που εν πολλοίς χτίζεται από τα γυναικεία φωνητικά και ένα τελεολογικό σύνδρομο που έχει να κάνει με απόλυτες έννοιες τις οποίες, δεν είμαι σίγουρος, αν αντέχω να διαχειριστώ… Ωστόσο το ακούω και παγώνει η ψυχή μου σαν φυσική άμυνα απέναντι στην συναισθηματική θύελλα που προκαλεί. Ο θόρυβος της πόλης βρίσκεται μέσα μας – το λέω και ανατριχιάζω… Έχω από την εποχή του “Lusty” των Lamb να μυρίσω αυτή τη μοναξιά, και πάλι, τότε, πριν από δέκα χρόνια και βάλε, δεν ήταν τόση…
No.16 Worst Album 2007
Perry Blake
Canyon Songs
(Reekus)
A gentleman on the rocks? Nah…
Δεν το είχε ανάγκη ρε γαμώτο… Τον λάτρεψα αυτόν τον μαγνητικό τύπο -τα έχω κρυφά εικονίσματα τα επτά προηγούμενα abums του, κυρίως το “California” και το “Still Life”- τον τίμησα και τον έβαλα στην καρδιά μου με πάθος. Τώρα γιατί ένιωσε την ανάγκη να ακουστεί ως ένας εστέτ εξάδελφος του Garth Brooks που φέρνει τον αέρα της Ευρώπης στο αφιλόξενο Grand Canyon… δεν μπορώ να το εξηγήσω. Και δεν είναι φυσικά ότι το κουστούμι της country δεν του χωράει, είναι ότι ξαφνικά, σαν να ξέχασε να γράφει αυτά τα υπέροχα που έγραφε και μούδιαζες και έψαχνες τα άκρα σου μετά από την παράλυση… Όχι, αρνούμαι να ακούω τον Perry Blake να τραγουδάει διάφορα προχειρογραμμένα τύπου “The Ballad Of Billy Bob” και να ποζάρει με κουλαριστά γυαλιά σε φόντο αφίσας δρόμου του Grand Canyon…
No.16 Snapshot 2007
Heroes. Η λούπα του 2007: κάθε Τρίτη βράδυ στημένος… Η πιο pop σειρά που έχω δει… στη φιλοσοφία, στους χαρακτήρες, στην αισθητική… Save the cheerleader, save the world… Πόση δύναμη μπορεί να έχει ένα αστείο tag; Κι όμως… Είναι πραγματικά αλλόκωτο που ο αγαπημένος μου ήρωας (West Rosen) έχει την ικανότητα να πετάει, ακριβώς δηλαδή αυτό που αποτελεί την πιο δυναστική φοβία της ζωής μου: τις πτήσεις… Βέβαια, δεύτερη καλύτερή μου “ικανότητα” από τη σειρά, είναι το διάβασμα της σκέψης του Matt Parkman. Πού θα πάει – θα τα καταφέρω…
13 σχόλια »
Γράψτε ένα σχόλιο
Me Myself And Eye
Those cocky little fires
You started in the night
The independent claims
That just meant hold me tight
The bruises on your body
That you swore, were from a fight
I’ll pass at your insistance
Evgale o Perry Blake neo album mesa sto 2007??? ouaou… eixa meinei sto persino tou. California kai mena poli agapimeno (kai to live tou “broken statues” episis. Mou thimizei tin vradia tou sto An). Pao na katevaso, na akouso me ta idia mou ta aftia…
ps. Heroes den exo dei akoma (to afisa me to pou teleiose o pilotos tou persi to kalokairi… poli super-hero gia ta gousta mou). An den exeis dei Buffy, trexa na deis giati (nomizo) perissotero gia aftin to “Η πιο pop σειρά που έχω δει… στη φιλοσοφία, στους χαρακτήρες, στην αισθητική…”
Για τον Burial συμφωνώ απόλυτα
Για τον Βlake,εγώ είχα μείνει στο California!
Καλό το Heroes και το Lost ,αλλά σαν το Six Feet Under τίποτα!
@t-drom: ο Blake είναι θεός αλλά φέτος τα θαλάσσωσε (εξ ου και δεν τον πήρε κανένας χαμπάρι).
Buffy δεν έχω δει καθόλου. Νομίζω θα έπρεπε ε;
@Dread: Το six Feet Under είναι η καλύτερη σειρά αό καταβολής κόσμου. Τελεία. Όλα τα υπόλοιπα έπονται. Heroes και Lost έχω obsession απόλυτο. Μετράω τις μέρες για νέο επεισόδιο Lost, μετά το τέλος του προηγούμενου και το δράμα του Jack…
Xari stin Buffy oi seires pou vlepoume tora apo US, einai SEIRES kai oxi kourafeksala (sic). Kai H seira einai to apolito pop-trivia (ade kai to “gilmore girls”… gia “heroes” opos idi eipa den ksero).
To “crying room” to eixa parei xampari alla to “canyon” oxi… ase pou den mporo na to vro kai se net, na akouso ti paizei… gggrrr…
gilmore girls
πιο pop δε γινεται
Κ εγώ ανυπομονώ για Lost,αν και δεν πολυγουστάρω το Jack
Το Gillmore πολύ καλό και υποτιμημένο,αλλά θα το έλεγα πιο
πολύ indie(βλ. αναφορές σε Arcade Fire,εμφάνιση σε επεισόδιο των Shins)
Όσο κι αν βρίσκω θετικό το ότι υπάρχει μια σειρά σαν το Heroes, μετά το κάθε επεισόδιο (ειδικά του β´ κύκλου) με πιάνει απελπισία – θεωρώ ότι πάσχει τρομερά σεναριακά και δεν αξιοποιεί τις δυνατότητες της ιστορίας. That said, θα δω απόψε το season finale με κάποια ανυπομονησία, γίνεται κι αλλιώς?
Συμφωνώ για Burial, αν και σε κάποιες στιγμές, τόση μοναξιά, δεν αντέχεται…
οντως: yo la tengo, sonic youth
και οι grant lee phillips+carole king ειχανε σταθερους (τριτευοντες) ρολους.
μονο ο gilmour δεν επαιξε!
ps.το φιναλε του heroes ωραιο ειναι, αλλα απλα σου ανοιγει την ορεξη για τον 3ο κυκλο.
Η λίστα πήγαινε υπέροχα, Klaxons, Shins, LCD, όλα υπέροχα, και τότε πας και τα καταστρέφεις όλα με αναφορά στο “Heroes”. Αχ, γιατί, γιατί, γιατί???
Τι κακό μωρέ έχουν οι Heroes… Σήμερα είναι – αύριο όχι…
Να πάει, πέρασε…
[...] Upd. Ο θόρυβος της πόλης βρίσκεται μέσα μας – το λέω και ανατ…gone4sure [...]
(Ουρλιάζοντας) Πες τα! Πες τα!
Ο Perry Blake πάει από το κακό στο χειρότερο.. Γιατί;
Ειδικά αυτόν το δίσκο, προσπάθησα αρκετές φορές να τον ακούσω αλλά είναι άθλιος..